Ook hier in huis..

Ook wij zijn wel eens ziek...

Ik word weer eens op de proef gesteld. Althans zo voelt het. Belachelijk maar waar.

De griep trekt al een tijdje door het land. Wij fietsten eromheen. Nou ja, fietsten. De laatste tijd zijn we vaak met de auto gegaan. Dat wilde Joris zo graag en ik vond het ook niet erg. Het kwam eigenlijk ook wel heel goed uit. Kinderen naar school, gauw door naar het werk en precies op tijd terug op het schoolplein om daarna weer door te werken. Zo zag het er de laatste tijd bij ons een beetje uit. Omdat dat moest.

En nu… nu heeft die griep ons toch ineens te pakken. En weg is ons net hervonden ritme. Eerst Sophie. De oppas van de avond ervoor was blijven slapen en dankzij haar is die eerste dag griep opgevangen. Zij bleef namelijk bij Sophie.

En wat rij je dan naar weg als moeder! Een sneu, wit meisje kuste me gedag vanuit haar eigen hoekje op de bank en ze zei met een zielig stemmetje “Dag mamma” . En bruine ogen keken me wat triest aan. Net Bambi. En toen ik daarna ook de weg nog kwijt raake in een vreemde stad (en dat is écht mijn eigen schuld overigens) en de motor van mijn auto hield ermee op…toen voelde ik me écht heel sneu.

Gelukkig wist ik nog niet dat het nog erger zou worden.

Sophie blijft  de dagen erna ziek en hangt op de bank. Ze pakt de Ipad, kijkt wat tv, ligt stil en kijkt nóg meer tv. Af en toe drink ik een kopje koffie naast haar op de bank, pers een sinaasappeltje uit en dan werk ik gauw weer door. Het is bijna gezellig. En best te combineren.

Maar dan…. dan wordt ook Joris ziek. En zoals dat eigenlijk altijd met hem gaat. Niet gewoon. De hele nacht ligt hij al naast me in bed en kreunt en steunt. Echt, hij heeft heus wel last maar kan het niet zachter? En ik denk ,dan al, midden in die nacht en heel stiekem “Oh nee, niet ziek worden, dat komt nu écht niet goed uit”. En overmand door schuldgevoelens val ik in slaap.

’s-Morgens spuugt hij nog eens wat en hij gaat niet op de bank. Hij kijkt geen tv, pakt geen Ipad en kijkt niet nóg meer tv. Hij zit naast me, liefst tegen me aan. Hij zucht en steunt en hoest en is bijna theatraal. Hij wijkt geen 10 centimeter van mijn zijde. En ik ben het om 10 uur al zat.

En ik voel me slecht!!!

Zo is een zieke Sophie wel goed te doen. Maar dit… En dus voelt het alsof ik op de proef word gesteld. Door het lot, het leven. Weet ik veel door wie. Maar eerlijk vind ik het niet. Mijn kinderen zijn namelijk nooit ziek. En ik ook niet. En het komt nu, in dit nieuwe ritme,  gewoon helemaal niet handig uit.

Maar ach, wanneer wel en bij wie wel? Ik realiseer me heus wel dat het nooit niet bij niemand niet uitkomt. Raar kind of niet, werken of niet. Ziek zijn is gewoon niet leuk, voor niemand.

Maar als ik heel eerlijk ben…. Vandaag vooral voor mij niet!

Normaal vraagt Joris al veel aandacht maar nu zuigt hij, hij stelt me op de proef en wil iedere vrije seconde van de wereld van mij. Ik wil dat hij gewoon op die bank gaat, onder een kleedje blijft en stil is. Mijn willen en zijn kunnen kloppen vandaag echt hélemaal niet. En hij is écht sneu! Ik ga nu het bad maar eens vol laten lopen. Dat wil 'ie. En dus doe ik dat. Wie weet helpt het?!

En Sophie? Die zit voor de televisie, rommelt op de Ipad en kijkt nog wat meer televisie. Zij mag nog wel een weekje thuis blijven! Oneerlijk hè?

En ik?  Ik stap misschien ook dat bad wel in. Stop mijn hoofd onder water en kom met een fris hoofd weer boven en dan is alles anders…. Zou het?!

Het is het proberen waard!

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk