Eerlijk en rechtvaardig

Whoopi says it all....

Het hebben van een zorgintensief kind kan je isoleren. Het kan mensen wegjagen, afschrikken of op een afstand houden. Je bent druk, moet veel regelen, altijd rekening houden met, opvangen en voorbereiden en het is ‘gewoon’ een zorg én het maakt je leven vol. En dus is je leven niet ‘gewoon’. Dat is hier niet anders. Het is hier gewoon ook niet gewoon.

Ik merk dat altijd weer extra in de weekenden dat Joris er niet is. Ik zeg altijd: “mijn voelsprieten gaan naar binnen, ik adem net iets rustiger en ik ontspan”. Niet dat ik normaal hyperventilerend  en gespannen rondloop. Verre van dat. Het is subtieler. Niemand ziet het maar ik voel het des te meer. Het lijkt alsof mijn hele lijf ontspant op een manier die verder gaat dan een warm bad. Mijn hoofd lijkt net wat leger en ik laat het allemaal gewoon gebeuren, ik denk nergens bij na en dat voelt heel vrij…

Zo ook dit weekend weer. Joris heb ik weggebracht en ik rijd door de weilanden weer richting huis. Daar zit Sophie op me te wachten. Met mijn warme vest nog aan kruip ik tegen haar aan als ik binnenkom. We weten het alle twee en we hoeven het niet te benoemen. Onze tijd is aangebroken. Sophie nestelt zich tegen me aan en we hangen samen in ‘haar hoekje’… Ik heb ook helemaal geen zin om op te staan en dat vest uit te trekken. We lijken wel een accu en een batterij en we laden elkaar even op. Een uur later zitten we nog zo. Dan kom ik weer in beweging. Mijn lijf is ontspannen en Sophie hangt lekker door. Ik plop een fles wijn open en Sophie krijgt een glas limonade. En verder blijft het stil in huis.

“Ik vind het heerlijk”,  zeg ik ineens hardop. “Ik ook”, zegt Sophie. En verder spreken we wéér niets uit. We snappen allebei exact  van elkaar wat we bedoelen. Zonder woorden.  Op televisie is er dan iets over vriendschappen en mensen ontmoeten.

“Joris heeft al heel wat mensen in ons leven gebracht”, zeg ik tegen Sophie. Een beetje zuchtend kijkt Sophie me aan…”Nee hè”, zie ik haar denken. “Mijn moeder wil weer praten”. Dat heb ik namelijk wel vaker. Dat ik wil praten… Ik praat door al luistert Sophie niet. Eigenlijk zit ik ook meer hardop te denken.

Het is mooi. Zoals dat gaat bij ons. Joris praat met iedereen, hij vraagt van alles en op de één of andere manier maakt hij op sommige mensen een onuitwisbare indruk. Soms is dat omdat hij zo raar kan doen, maar meestal gewoon omdat hij Joris is. Gewoon, zichzelf. Ik ken eigenlijk weinig mensen die zó zichzelf zijn.

Als Joris boos is is hij écht boos, verdrietig zijn is diep verdriet hebben, blij zijn is huppelend en gillend over straat lopen en bang en onzeker zijn komt uit zijn tenen. Joris is écht. En dat is soms lastig maar soms ook gewoon mooi.

En het brengt mensen in ons leven die ook zo zijn. Boos, verdrietig, blij of bang. Bij ons maakt dat allemaal niet zoveel uit. Als je maar écht bent. En dat maakt ons bijzonder. Dat maakt de mensen in ons leven zo bijzonder. Ik heb hier nogal wat achter de rug. Vooral veel, heel veel oneerlijkheid en daar kan ik slecht tegen. Wij hebben hier in huis eerlijkheid voorop staan en ook hebben we nog eens een groot gevoel voor rechtvaardigheid. Geen makkelijke combinatie. Zeker niet als je bijna 15 bent en een beetje raar bent of 10 en een beetje eigenwijs of 46 en soms toch nog wat naïef.

Maar goed, sociale isolatie dus. Het zou zo makkelijk zomaar kunnen. Maar hier gelukkig niet. Er komen en er gaan mensen maar het belangrijkste, er blijven ook mensen. En met die mensen ben ik nu juist zo blij. En met die mensen komen wij vooruit. Diegene die blijven. Die meevoelen, meedenken, meeleven, meehuilen, meelachen en er gewoon zijn.

Dus…van isolatie is hier géén sprake. Van een ‘gewoon’ huishouden ook niet, een gek huishouden, dan weer wel. Maar ach, ook dààr kunnen we Joris weer mooi de schuld van geven. En zo heeft ieder nadeel toch ook weer zijn voordeel!

 PS

En over eerlijkheid gesproken. Op televisie is College Tour. Whoopi Goldberg is te gast. Een jongeman die een lichte vorm van autisme heeft verteld aan Whoopi Goldberg  heel eerlijk en oprecht wat zij voor hem heeft gedaan. En zo mooi kan dat zijn! Als iemand dat gewoon zegt..

Zoals Whoopi zegt als Twan haar vraagt of ze het ooit eerder gehoord heeft en zij zegt: “Not like that”…  En dat is precies wat ik bedoel! *mooi*

 http://youtu.be/rRmh7aF0BCo

 Wij hebben nog een hoop te leren met zijn allen!!

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Conny Huivenaar | Antwoord 09.03.2013 20.19

Heel mooi geschreven Esther.Fijn dat jij zo kunt scjrijven over een best moeilijke situatie.

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk