Verwachtingen...

Klein en kwetsbaar...

Wat is hij breekbaar en klein in dat grote ziekenhuisbed...
Joris is bang van de tandarts. Nou ja, niet van de man zelf. Die is alleraardigst. Wel van die felle lamp, de boor en zélfs van dat kleine haakje aan dat onschuldige stokje.
Ik beken eerlijk. Ik ben ook geen fan.
Het liefst heb ik bij de controle een verdoving en ik zie een tandartsbezoek niet als een uitje. Maar ik wil graag mijn eigen tanden houden, zo lang mogelijk, en dus ga ik braaf twee keer per jaar op controle en ook de mondhygieniste mag zich op mij uitleven.
Joris denkt daar anders over...
Inmiddels zijn we zo ver dat hij braaf meegaat als ik van tevoren maar beloof dat de tandarts niets doet. En dan beloof ik dat en dus doet de tandarts ook niets.
Niou ja, hij kijkt, hij gluurt om een hoekje, zo goed en zo kwaad als dat kan en probeert alles in de gaten te houden.
Joris kent inmiddels wel alle knopjes van die tandartsapparatuur uit zijn hoofd. Hij weet hoe alles werkt en drukt en doet en heeft dikke pret met de ‘stofzuiger’ en de ‘waterspuit’. Zolang ze maar niet in zijn mond hoeven.
Nu wil het toeval dat nét toen Joris zo’n tic had, zo’n Gilles de la Tourette tic, en dat hij steeds een hupje maakte, dat er nét toen een foto werd gemaakt.
Joris stond braaf stil voor het apparaat, na heel veel moeite, maar dat hupje ging gewoon door. Práchtige bewogen foto was het gevolg...
En dus het besluit, we hadden het al een tijdje vooruit geschoven maar nu moest het toch echt.
Een narcose en dan foto’s maken, behandelen, poetsen, trekken, vullen en sealen en alles wat nodig zou zijn.
Een datum wordt geprikt.
Eerst een gesprek met anesthesie. Ik bel ze van tevoren op om te melden dat er niet over eten in combinatie met die narcose gesproken mag worden. Bij een vorige operatie zei een anesthesist tegen Joris: “Voor de operatie mag je niet eten”. Ik zat er naast en liet het gebeuren. En Joris luisterde goed en dus deed hij dat niet meer. Eten. Hij stopte er gewoon mee. Jammer was dat de operatie tien weken later pas gepland was.
Sinds die tijd heeft Joris een eetprobleem. En ik wilde voorkomen dat dit weer zou verergeren. Net nu het weer een beetje beter gaat. En dus bel ik...
De assistente snapt me maar half, ik leg geduldig uit terwijl ik ondertussen grom.  Gek word ik er soms van. Altijd weer dat uitleggen.
Maar goed...het gesprek gaat goed dit keer. Als de vriendelijke dame van de anesthesie over eten en narcose begint kijk ik haar waarschuwend aan over het randje van mijn leesbril en ze houdt verder wijselijk haar mond.
So far so good!!
En dan dé dag. Joris gaat redelijk relaxed mee. Hij vindt het reuze spannend, ik voel het aan zijn lijf. Ik probeer relaxed mee te lopen maar ik ben ook niet helemaal mijzelf.
We krijgen een bed en een charmante pyjama ligt al klaar. Iedereen is superlief en koffie wordt gehaald. We kletsen wat en mogen de speelkamer in. Met een puber van 15 tussen de poppen en de beren... We gaan maar gekke foto’s maken en giebelen wat tussen al dat speelgoed. Het zijn zenuwachtige giebeltjes...
En dan is het zover...
Pyjama aan en het bed op. Joris rommelt, nog steeds gespannen relaxed, wat met het bed en de afstandsbediening. Het bed staat scheef en iedereen lacht. Wat spelen ze dat leuk mee denk ik nog. Ze rijden hem met scheef bed naar de OK. En lachen erbij. Daar blijkt dat het bed écht ge-reset moet worden.We hebben dikke pret. Nog wel.
Dan nog één klapdeur en dan zijn we in die andere wereld. Iedereen draagt mondkappen, ik heb ook zo’n OK-pak aan en de apparatuur en de sfeer is hier anders. Héél serieus ineens. En Joris voelt dat en begint luid te huilen. “Ik wil niet!”roept hij alleen maar heel hard. Ik snap hem!
Ik praat nog heel even met de tandarts en leg uit wat ik graag wil... en dan moet Joris de tafel op. Met zijn dunne blote beentjes onder dat nare ziekenhuispyjamaatje uit til ik hem op het bed. Hij klampt zich als een aapje aan me vast. Ik doe stoer. Ik neem zijn gezicht tussen mijn handen en kijk hem aan. Twee donkerbruine angstige ogen kijken mij aan. Ik spreek hem rustig en bemoedigend toe en beloof dat ik bij hem blijf.
Mijn hart breekt maar ik blijf stoer. Het kapje wordt voor zijn mond geplaatst. Ik hou zijn gezicht nog steeds stevig vast en zijn ogen verliezen de mijne niet uit het oog en ik zie hem langzaam wegzakken. Een naar gezicht. Ik laat hem met moeite los...
En dan breek ik. Joris heeft mijn angst en mijn twijfel niet gezien. Maar nu stromen mijn tranen vanzelf naar buiten.
Wat is hij breekbaar en klein. Wat is hij toch bijzonder. Ik laat hem met moeite achter.
En dan wachten.
Ik app wat rond en hou iedereen op de hoogte. Plaats een foto van mijn zoveelste kopje koffie op FaceBook, doe stoer en lees de lieve reacties. Ik blader wat in tijdschriften en lees letters die ik niet begrijp. Lang voordat het mag ga ik al naar de wachtruimte en wacht daar verder. Iedere keer dat die deur open gaat kijk ik verwachtingsvol op.
Ik voel me ook alleen. Héél alleen. Dit zijn die momenten dat ik me realiseer dat ik er écht alleen voor sta en dat maakt me even heel kwetsbaar. Geen hulp van pappavanverweg. Zélfs niet van een afstand. En ook dat raakt me nu dubbel zo hard.
Dit keer gaat de deur open voor mij en ik loop snel mee.
Wat is hij breekbaar en klein in dat grote ziekenhuisbed.
Met zijn hoofd op een bebloed kussen wordt hij langzaam wakker. Zijn ogen zoeken de mijne en ik ben er. Dat had ik beloofd. Hij ziet me en zakt weer weg. Het is goed.
Ik maak een foto van Joris en laat verweg weten dat het goed gaat. Dat doe ik dan weer wel...
Ik blijf naast Joris zitten en kriebel hem in zijn nek. Ik veeg het bloed af en toe van zijn mond en fluister lieve woordjes als hij me met grote ogen aankijkt.
We rijden terug naar de zaal en daar mag Joris verder wakker worden.
Hij spuugt wat en dommelt wat. Ik zit ernaast en houdt zijn hand vast. Hij laat de mijne ook niet los.
Wat voel ik me breekbaar en klein naast dat grote ziekenhuisbed.
Na een paar uur, als Joris weer opknapt, wakker wordt en praatjes krijgt, mogen we weg.
Ik regel een rolstoel, dat lijkt hem zo ‘cool’ en ik ben wel zo gek, en zo rijden we naar beneden. Hij mag in de ziekenhuiswinkel een knuffel uitzoeken omdat hij zo stoer was, die puber van mij.
Ik ben écht trots op hem.
Thuis kruipen we de bank op. We zijn allebei moe.
We kijken wat tv, hangen verder en héél langzaamaan wordt Joris weer zichzelf.
Op de bank lijkt hij ook minder breekbaar en klein. Ik neem ook hier weer een foto en stuur die naar verweg. We zijn thuis....
Ik drink ‘s-avonds een groot glas wijn. Joris en Sophie liggen beiden op bed en slapen rustig. Ik heb een lekker muziekje opstaan en hang op die grote bank.
Ik hang er trots en sterk.
Van verweg hoor ik niks meer.
Het was een bijzondere dag met veel inzichten.
Sommige mooie en sommige iets minder mooi. Maar we zijn weer thuis en het is weer voorbij...
Ook dit hebben we weer gehad...
What’s next? vraag ik me bijna af. Nou ja, wat het ook is. Ook dat gaan we weer redden!

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk