Ik ben een gelukkeling!

Mijn meest geliefde last...

Ik hoorde gisteren een regel in een overigens verder ook  mooi liedje en ik viel stil... En da's best knap. Mij stil krijgen. De regel was: "Je bent mijn meest geliefde last".De tranen schoten me bijna in de ogen. Sophie zou zeggen: : "Duh, mam, moet je daar óók al bij huilen?" Ik ben namelijk best snel tot tranen te roeren. Echt verdriet ga ik soms graag even uit de weg maar vals sentiment zet de kraan soms lekker open en dat is fijn. Zélfs bij het Jeugdjournaal of zo'n suffe Disneyfilm kunnen de tranen over mijn wangen rollen. Overigens vind ik die Disneyfilms niet écht suf, ik ben een échte fan vooral van de 'gouden oude'. Maar dat terzijde. Van de week moest er een dame huilen op de tv en ze hield haar hoofd achterover. Alsof de tranen dan niet naar buiten zouden komen. Dat doe ik ook wel eens. Dan staar ik naar de hemel, denk aan héle leuke dingen en dan hoop ik dat die tranen dan ook terug naar hun plekje rollen en binnen blijven.

Soms lukt dat.
Soms ook niet.

Gistermiddag, terwijl Sophie druk aan het tennissen was, schalde dat liedje door de luidspreker. Het was verder  stil. De meeste ouders gebruiken dat uurtje om gauw boodschappen te gaan doen of dingen te regelen. Voor mij is het een uur onthaatsen, nergens aan denken en kijken naar mijn kleine grote stoere meid.

En toen hoorde ik ineens die ene zin en hij kwam keihard binnen.

"Je bent mijn meest geliefde last".  

Ik hou van Joris tot aan de maan en terug maar soms is het gewoon niet makkelijk. Altijd die zorg, waarvan je weet dat die nooit zal eindigen. Altijd dat nadenken en overwegen en beslissingen nemen en dat dan ook nog alleen moeten doen. Dat is soms gewoon k*t. Kan het niet mooier omschijven...

Verleden week zat ik bij de KNO-arts, en nu moet Joris pillen. Nou ja, één pil per dag.En dus iedere dag een gevecht. "De pil is niet groter dan een hagelslagje", zei de dokter nog. Alsof hij wist dat Joris zo'n beetje leeft op brood, boter en hagelslag. IK keek de man bijna dankbaar aan. Ik was blij. Deze dokter had het begrepen.  Zélfs Joris keek niet dwars. En twee pufjes per dag, twee keer. Die pufjes zjn geen probleem. Nee, die pil. Ik weet niet welke hagelslag deze dokter eet maar zélfs de XXL hagelslag van de Albert Heijn is nog niet zo groot als deze pil. Joris ziet dat grote witte ding en zet zichzelf in de stand 'dwars'. Hij kan geen pillen slikken, heeft hij nooit gekund,  en zeker niet dit formaat.  Maar ook ik kijk 'dwars'...

Dus nu lijk ik nu 's-morgens wel een soort apotheker. Ik zet brood klaar, boter, een scherp mes en veel hagels. Vooral dat laatste. En vooral een scherp mes. Ik plet en duw en snij en plet nog wat en uiteindelijk heb ik na een flink gevecht die pil klein. Ik hak wat  na met dat scherpe mes en als ik nu overwacht bezoek zou krijgen zou men denken dat ik zo een lijntje coke ga snuiven. Zo ziet het eruit. Ik laat het witte poeder op de boterham vallen en smeer er snel boter overheen. De boter mengt zich met het witte spul en gauw bedek ik alles met een flinke laag hagelslag. Zo. En als Joris vraagt waar die pil is gebleven hou ik wijselijk mijn mond en duw dat pufapparaat zijn neus weer in. So far so good. Oh ja, en dan ook nog zijn rug. Na een gesprek met de schoolarts, een heel ander ook weer apart verhaal, besluiten we dat die foto van zijn rug er ook maar moet gaan komen. Ik worder soms zo moe van...

"Je bent mijn meest geliefde last"

Het overvalt me daar in die kantine. Het is gewoon zó waar dat het bijna fysiek pijn doet.

Maar dan denk ik ineens aan Vlieland, twee weken geleden. Aan een foto die ik daar maakte. Joris loopt voor me uit. Richting strand. Voor hem de woeste zee en boven hem een prachtige lucht. Ik noem Joris vaak 'mijn schaduw'. Daar waar ik ben is hij ook en ja, daar word ik soms hélemaal knots -knetter-gek van. Maar ik denk aan die foto. Het is precies andersom. Joris staat voor me en wijst me de weg. Ik sta achter hem, je ziet nu alleen mjn schaduw. En ik haal weer adem. Ja, Joris bepaalt voor een groot deel mijn leven en ja, hij is soms een enorme last en soms ook een 'doodgewone strontvervelende puber van vijftien'....

Maar hij laat me ook dingen zien. Hij zorgt  ervoor dat ik héél bewust leef maar dat ik tegelijkertijd ook gewoon énorm kan en wil genieten van dingen die 'gewoon' gebeuren. En soms denk ik dan ook gewoon helemaal niet na maar doe het 'gewoon'. Ik geniet van kleine dingen. En doe alles vanuit mijn hart. Dus ja, hij is mijn 'meest geliefde last' en ja, ik had het graag anders gezien. Maar het is zoals het is en je moet het doen met wat je hebt. En met dat wat je hebt moet je er het beste van maken. En dat is nou juist wat ik zo geleerd heb van mijn 'last'....

Sophie kwam bezweet aanlopen en zei alleen "Dorst!" en deze moeder toverde meteen de waterfles uit haar tas. Sophie keek me grijnzend aan. We  haalden  'onze last' op bij de opvang en we reden door de miezerregen, in het halfdonker naar huis. Ik stak thuis de kaarsen aan en zette dat ene liedje op. Dat liedje met die ene zin. Uit die kantine. De tranen liepen nu wél over mijn wangen..Ik hield mijn hoofd niet achterover en ja, Sophie keek me aan en sloeg haar ogen ten hemel, zoals ze zo goed kan doen. En ik zag haar denken: "Mahaaam, doe normaal" ...en ondertussen zong ze toch ook vrolijk mee. Joris pakte zijn pufapparaat en deed spontaan zelf dat ding in zijn neus. Toen het liedje uit was  veegde ik de tranen van mijn hoofd en grijnsde ik naar Sophie en we lachten we hard om Joris die écht iets heel stoms deed. Zoals hij dat alleen kan doen.

En ik, ik dacht: "Ik ben een gelukkeling!"

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Vlindernatasja | Antwoord 21.11.2013 23.47

Is dat een liedje van Paul de Leeuw? Dat is heel mooi....... Mijn zoon slikt ook geen pillen. We kregen een apparaatje van de apotheek om de pil te vermalen.

Margreeth | Antwoord 21.11.2013 18.23

Wat een prachtig verhaal en hoe herkenbaar! Nog een tip over die pil. Als je hem met een vijzel fijnmaalt gaat dat nog veel makkelijker! Echt tot poeder

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk