Op een maandag....

Geen fratsen, dat scheelt!

Het is maandag. De kinderen mogen weer naar school en ik ga weer naar het werk. Héérlijk! Dat klinkt erger dan dat ik het bedoel. Maar ik was wel weer toe aan wat ‘kinderloosheid’ na twee weken overvloed.

De dag begon al ‘anders dan anders’. Op de school van Joris hoorde ik een heel naar bericht waar ik erg van onder de indruk ben. Ik was er stil van.

Op het werk drink ik koffie, klets ik bij met een collega en ik ging aan de slag. Alles weer eens op een rijtje gezet en mijn to-do-list voor deze week ligt uitnodigend naast me.

En ineens is het alweer half drie. Ik moet Joris ophalen. Hij is dwars. Wil de klas niet uit maar huppelt uiteindelijk toch mee. Op weg naar Sophie. Joris is nog niet alle dwarsigheid kwijt en besluit in de auto te blijven zitten. Ik vind het best. Na pas een halve dag kinderloos kan ik dit ‘gedoe’ nog niet aan… Ik heb er gewoon géén zin in. Ik zeg:  “zoek het maar uit” en laat hem zitten. Dom!! En dat wist ik meteen. En toch liep ik door. “Je auto rijdt achteruit”, hoor ik een paar keer op het schoolplein. Joris speelt met de handrem en laat de auto achteruit glijden om hem daarna zelf weer naar voren te duwen om dan hetzelfde ritueel weer te herhalen. Het is een grote lege parkeerplaats. Maar toch… Ik kan geen kant op. Ik moet het dochtertje van een vriendin halen en ik kan niet weg van dat plein. Spiedend kijk ik steeds onrustig richting de parkeerplaats, de FordK staat stil. Met dochtertje, een speelmaatje en 3 schooltassen op mijn rug kom ik, eindelijk,  aan bij de parkeerplaats. Joris staat grijnzend tegen de auto geleund. Ik kijk hem woest aan en zeg alleen maar: “Achterin” en knik met mijn hoofd richting achterbank.…. Zo ongeveer het ergste wat hem kan overkomen. Hij moppert. Maar hij doet het. Hij ziet dat ik het meen.

Thuis wordt het niet veel beter. De waterkoker overstroomt, hij laat het koffiezetapparaat lekken en op alle vragen is zijn antwoord ‘nee’.

En dan wil hij naar de C1000. Meestal helpt dat. Hij stapt op zijn fiets, de wind door de haren en hij doet een boodschap. Hij doet dit sinds kort alleen. Meestal lok ik hem naar huis met iets leuks in het vooruitzicht. Dit keer was dat tanken. Werkt meestal. Vandaag niet. Hij gaat, met een portemonnaie met geld. Eén stokbrood en een pak vlokken. Dat kan hij aan. Ik wacht, en ik wacht. Speelmaatje is inmiddels opgehaald en ook dochtertje van vriendin gaat bijna weg. Het duurt lang, té lang en ineens ben ik ongerust. Ik bel wat rond en spring op de fiets. Niemand heeft hem gezien maar iedereen wil helpen zoeken. Ik krijg het warm en steeds warmer. Ik fiets rond en rond en eindig weer in de C1000. Dáár staat hij. Met een uitpuilende winkelwagen vol boodschappen. Op de lopende band is ook al een berg. Zeker voor 500 euro boodschappen ligt er al klaar. Hij had maar 5 euro mee… Ik loop er naar toe en leg alles uit en zeg wel tien keer ‘sorry’. Maar de opluchting overheerst. Maar… niemand vindt het erg. De C1000 voelt als een warm bad na al die spanning. Het personeel blijft heel vriendelijk glimlachen en ze blijven rustig. Dat had ik nodig want ik had eigenlijk zin om te huilen, van ongerustheid en opluchting tegelijkertijd. Hun rust maakt mij ook weer kalm. Ik zeg Joris dat hij wel moet helpen opruimen. Samen met 3 man winkelpersoneel lopen we de winkel rond en zetten alles weer op de plek waar het hoort. We zijn zeker een kwartier bezig. Joris heeft er stiekem plezier in. Het is ook wel een maf gezicht. Vijf man die een boodschappenkar leeg aan het maken zijn...“Nou weet ik tenminste ook alles weer te vinden”, zegt een grote knul die helpt. Ik kan hem ter plekke wel zoenen. Als alles weer is opgeruimd moet Joris van mij iedereen een hand geven en ‘sorry’ zeggen. Ik had dat al 100x gedaan. Hij doet het. En iedereen blijft lachen en kijkt hem aardig aan. Ze kenden hem al een beetje, nu zullen ze hem nooit meer vergeten!

En daarom, daarom is mijn dag nu tóch nog goed. Om al die vriendelijkheid daar in de C1000. Hoe makkelijk was het niet geweest om dit te beoordelen of veroordelen of minstens niet te snappen. Eerlijk? Ik denk ook niet dat ze het helemaal snapten maar dat maakt niet uit. Ze deden precies wat ze moesten doen en dat is gewoon bijzonder. Mijn complimenten krijgen ze!!! Dubbel en dwars.

En als ik de werknemer van de maand aan zou mogen wijzen zijn het er dit keer 4 !!!

C1000…BEDANKT!

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Conny Huivenaar | Antwoord 15.05.2013 21.34

Ik bewonder jou zoals jij met je zoon omgaat.Lees je stukjes erg graag. Groetjes Conny Huivenaar.

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk