Vertrouwen

Blind vertrouwen

Ik zit aan de rand van het zwembad.

Het is nog vroeg.

Het zwembad is leeg en de zon is nog niet te warm.

Joris ligt op een grote blauwe opblaasband en geniet van het water.
Sophie zie ik bijna niet want die is met haar duikbril meer onderwater dan erboven.

Ik kijk naar ze en geniet.

Ik kijk naar mijn bruingebrande armen………

Ik ruik de geuren en zie de kleuren.

Het water spettert af en toe eens op me en de waterdruppels glinsteren op mijn gebruine huid in de warme zon.

Kan het mooier?? Ik ben thuis.

Een dikke leguaan loopt langs, staat vlak naast me stil en kijkt me lang aan voordat hij weer rustig verder gaat.

Zou hij het voelen, dat ik hier ook thuishoor?!

Dat dit ook mijn eiland is??

Ik kijk weer naar Joris en Sophie. Wat een vrijheid, wat een ruimte.

Letterlijk en figuurlijk.

Iedere morgen komt er in het zwembad ook een ouder echtpaar.

Altijd op dezelfde tijd.

Hij is bruingebrand en atletisch gebouwd.

Je ziet dat hij in zijn leven veel gesport en gezond geleefd heeft.

Ook zie je zijn mooie ogen.

Nu in een bruin, wat meer gerimpeld gezicht maar je ziet gewoon dat dit ooit een zeer innemende man geweest moet zijn die veel dames het hoofd op hol heeft gebracht.

Zij is ook mooi.

Kort grijs haar, iedere ochtend mooie rood gestifte lippen, een mooi, slank en bruin figuur.

Samen komen ze aanlopen. Hand in hand.

Een mooi stel.

We groeten elkaar iedere ochtend vriendelijk.

Ze stoppen bij een stoel, iedere ochtend dezelfde stoel, doen hun slippers uit en hand in hand stappen ze in het water.

Zij zwemt rustig voor hem uit, hij volgt haar.

Af en toe zegt hij “rechts”, af en toe zegt hij “links”en soms klinkt er een zacht “goed zo”.

Zij is blind.

Hij leidt haar door het zwembad.

En zij volgt zijn instrukties blindelings op.

Waarom weet ik niet, nou ja, eigenlijk weet ik het wel,  maar op de een of andere manier ontroert het me iedere ochtend weer.

Ik denk dat hij iedere ochtend haar lippenstift pakt en ervoor zorgt dat het er mooi opzit. Hij helpt haar bij het aantrekken van haar badpak en hij kamt haar haren.

Hij draagt er zorg voor dat ze er tiptop uitziet en neemt haar dan pas mee.

Hij doet het voor haar, niet voor zichzelf, dat zie je aan alles.

En zij vertrouwt erop, weer blindelings,  dat hij het goed doet……

Nou, dat doet ‘ie!!

En dat is wat me zo ontroert, dat  vertrouwen.

Zijn inzet en zijn eindeloze liefde voor haar, het spat er aan alle kanten af.

Het is iedere morgen weer een mooi gezicht.

Joris springt inmiddels uit zijn grote blauwe band en klimt op de rand en ook Sophie gaat naast me zitten.

We kijken alledrie naar het zwemmende echtpaar.

Ik voel me rijk, zo op die rand van het zwembad.

Rijk met mijn 2 kinderen druipend naast me.

Ook voel ik me belazerd.

Belazerd dat ik mijn 2 kinderen alleen dat vertrouwen zal moeten geven, alleen sterk zal moeten maken, alleen groot zal moeten brengen.

Mijn vertrouwen, en ook dat van hun,  is namelijk weer ernstig op de proef gesteld hier op mijn eiland.

Maar weet je, net als die meneer in dat zwembad, zeg ik af en toe “links”en ik zeg af en toe “rechts” en soms zeg ik heel hard “goed zo”.

Mijn kinderen hebben een blind vertrouwen in mij en ik zorg dat ze dat kunnen blijven houden. Altijd!!

De man en zijn vrouw lopen inmiddels weer weg.

Hand in hand, ik kijk ze na.

Ik pak de hand van Sophie en de hand van Joris en we roepen “BOMMETJE!!!!”, we springen het water in.

Met zijn drie-en, hand in hand.

En zo al het altijd blijven, daar heb ik alle vertrouwen in.....!!!

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Cor Verpaalen | Antwoord 21.05.2014 23.04

Hoi Esther, vanmorgen deelde de arts mij mee dat ik leukemie heb.Goed dat Mary dat niet weet.Groet,Cor.

Howard Lesley Pijpaert | Antwoord 22.02.2014 01.17

Een prachtige verhaal.
Op m'n vlucht naar Curacao heb ik de heer Cor Verpaalen ontmoet. Jammer dat ik hem niet meer heb gezien op Curacao. (Een tweeling)

Howard Lesley Pijpaert 07.03.2014 10.34

Over 10 dagen ga ik weer naar Curacao , dan zal ik ook zeker aan hem denken.

Esther 06.03.2014 22.55

Wat bijzonder... Ik vond het een práchtig stel en denk nog wel eens aan ze! Toevallig verleden week nog toen ik ook weer even op 'mijn eiland' was.

Cor Verpaalen | Antwoord 15.02.2013 15.08

Esther,zoals je reeds weet is mijn vrouw op 26-1-2003 overleden.Jouw zwembadverhaal blijft voor mij een prachtige herinnering.

esther 18.02.2013 10.22

Ik was er stil van! Het zwembadverhaal was voor mij bijna een eer om te schrijven. Meende ieder woord en voor óók voor mij een práchtige herinnering! *STERKTE*

Mieke Karmelk | Antwoord 13.02.2013 10.18

Ik heb genoten van je stukje over je zieke zoon. Kan ie al weer huppelend naar school?

esther | Antwoord 02.02.2013 15.17

Ik ben er stil van! Het was zo'n bijzondere vrouw!Ik wens jullie heel veel kracht en sterkte en ben blij dat ik dit heb kunnen doen!!! *ik vergeet hen nooit*

Virginia 04.02.2013 11.22

dank je wel, Esther

Virginia (dochter) | Antwoord 30.01.2013 11.19

helaas is mijn lieve moeder overleden op 26 januari jongstleden. nogmaals dank voor dit mooie bericht over mijn ouders.

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk