Het zijn maar 5 woorden...

Denk jij wel aan jezelf?

Ik kreeg hem laatst weer een keer voor de kiezen: “Denk jij wel aan jezelf?”

In de afgelopen vijf jaren, als alleenstaande moeder, met een pappaverweg,  heb ik die zin vaak, héél vaak te horen gekregen.
En soms, soms is die ene zin me net vijf woorden teveel.

Allereerst, ja! Ik kan met een volmondig “ja”antwoorden. Ik denk aan mijzelf, genoeg. Soms zelfs meer dan genoeg. Maar niet altijd in de eerste plaats. Simpelweg omdat ik die keuze niet heb.

Ik draai een gezin met twee kinderen, waarvan er één puber is en de ander verdachte trekjes van  diezelfde, maar tóch hele andere, puberteit  laat zien. Die éne is zorgintensief en die ander is gewoon eigenwijs. Soms is het één zelfs even nog moeilijker dan het ander.

Maar ik zeur niet, zo ben ik niet. Zo zat ik nooit in elkaar en nu, met mijn 46 jaren én leesbril lijkt het wel of ik het ook steeds minder kan. Dat zeuren… Alhoewel, kan? Ik denk dat het ook, in mijn geval, meer een kwestie is van willen. Als er iets is dat ik niet wil is het zeuren. Dus zeur ik, héél zelden, in select gezelschap en dat is voldoende.

Denk ik wel aan mijzelf? Hmmm…

Deze week waren er toevallig een aantal voorvallen waarbij ik hardgrondig vloekte en ik het even niet zag zitten. Het is zeg maar niet saai hier… Onredelijkheid en onmacht voerden de boventoon. En ik kon aan die beide gegevens niets doen. Nou ja, niet zeuren. Dat was de beste optie. En overigens ook mijn enige keus. In mijn ogen. Lachend heb ik de voorvallen opgelost, op mijn manier ben ik er mee omgegaan en nu huppel  ik weer verder.

Maar soms, soms is het gewoon even op. Dan word ik ’s-morgens wakker en kijk ik al uit naar het moment dat ik ’s-avonds in bed mag stappen. De praktijk wijst uit dat ik er na het douchen wel weer tegen kan en dat ik, ’s-avonds , als die puber en die eigenwijs in bed liggen, mijzelf er niet toe kan zetten om te gaan slapen. Juist omdat ik dan weer even me-time heb. Ik heb inmiddels een ge-olied-oppas-netwerk om mij heen opgebouwd en de kinderen lijken eraan gewend te zijn dat hun moeder veel uren moet werken in één week en dat ze er niet altijd meer is. Maar er wel altijd blijft!

En toch… Die vijf woorden maken me soms héél verdrietig.

Ja, ik denk aan mijzelf. Ja, ik doe dingen voor mijzelf en ja, ik heb genoeg leuke en lieve mensen in mijn leven. Voor alles! Ik denk soms zelfs, dat ik een blijer, vrijer, vrolijker, sexy-er, spannender, gekker en onvoorpelbaarder leven leidt dan menig ander.

En toch…. Die vraag, soms duikt ‘ie zomaar weer op. En dan maakt me dat tóch weer een beetje verdrietig. Denk ik wel aan mijzelf? Ik vind het een onredelijke, niet reeele, onmogelijke en niet leuke vraag. En als iemand een eerlijk antwoord wil dan geef ik dat tegenwoordig ook.

Ja, ik denk aan mijzelf. Maar vooral denk ik aan die puber en die eigenwijs. Die zijn zoals ze zijn omdat ik ben zoals ik ben…
En ik? Ik ben ape-trots op ze. En dus ook ape-trots op mijzelf. En een trots mens loopt met opgeheven hoofd op straat. 

En ik? Ja, ik denk aan mijzelf.

En wij, ja, wij denken aan ons.

Maar wat ik eigenlijk véél belangrijker vind, wij denken ook aan anderen.
En is dat niet eigenlijk waar het allemaal écht om draait?!

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk