Een vol bed........

Mijn kanjers!

Wij hebben hier in huis een dilemma.
Ik ben van het uitslapen, Joris en Sophie niet.
Ik verlang soms zo naar zo'n luie zondagochtend.
Loom wakker worden, kopje koffie zetten, krantje lezen en dat allemaal in pyjama.
Eigenlijk ook nog het liefst zonder geluid.
Ik word wakker van luid gestommel op de trap.
Joris dendert naar boven en blijft naast mijn bed staan.
Op zijn allerliefst zegt hij : "dag mammie" en nog liever kijkt hij me daarbij aan.
Ik sla het dekbed opzij, grom wat en hij kruipt erbij.
Dat lange, slungelige lijf kruipt naast me. Zijn hondjes erbij en hij blijft rustig liggen........... slapen doet hij niet meer.
Ik ook niet.
Maar, zolang ik lekker in dat warme bed kan blijven liggen hoor je mij niet klagen.
Zachte voetjes trippelen de trap op.
Met een slaperig koppie, krullen in de war kijkt Sophie me aan.
Zij zegt niets maar stapt er gewoon bij in.
En daar liggen we dan, met zijn drie-en. Het past nog net.
Joris ligt gewoon te liggen, Sophie doezelt nog wat verder en ik, ik lig daar en denk na.
Daar ben ik goed in, in denken.
Ik zit soms zo vaak "in mijn hoofd" dat ik er zelf gek van word.
Ik ben vaak aan het plannen, regelen, vooruitdenken, terugdenken, overpeinzen en piekeren.
Dat heb je met een zoon als Joris.
Je bent continue in een soort staat van paraatheid.
Je bedenkt dingen die kunnen gaan gebeuren, je denkt nog eens over dingen die gebeurd zijn en je bereidt je alvast voor op wat gaat komen.
Ingewikkeld soms.
Maar niet deze zondag.
Aan de ene kant ligt Joris, ik kijk naar hem en terwijl hij aan zijn vingers frummelt staart hij wat voor zich uit. Dan vangt mijn blik de zijne en we kijken elkaar alleen maar aan. Ik grijns en hij trekt een soort grimas. Hij kruipt wat dichter tegen me aan en staart verder.
Aan de andere kant ligt Sophie, ik aai over haar arm en met een automatische beweging vangt ze mijn hand en houdt hem vast terwijl ze doorslaapt.
En ik, ik lig daar en geniet.
We hebben een zware tijd achter de rug, het is nog niet altijd gemakkelijk.
Maar wat ben ik gelukkig, daar in dat bed tussen die twee.
Ik sluit mijn ogen en geniet van het moment.
Ik weet dat het zo over is en dan ben ik weer in die staat van paraatheid.
Maar nu, nu nog even niet.
Nu geniet ik nog even van het moment.
En ik hoop dat we nog heel lang met zijn drie-en in dit bed passen!!
 
 
 

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk