Vriend of vijand?!

Leg dat maar eens uit...

Joris heeft iets met tijd….

We hebben het deze week over ochtend,middag en avond. Én nacht….Het moment dat de ene dag bijna naadloos overgaat in de andere.

“Ik wil wel wakker blijven tot 12 uur”, zegt Joris. “Dan kan ik het donderdag zien worden”.

Leuk bedacht maar ik probeer hem uit te leggen dat het zo niet werkt.

Ik geef, vind ik, goede voorbeelden van hoe het wél gaat en hij kijkt me aan.

Ik zie dat hij het niet snapt. Ik vind het zelf eigenlijk ook wel raar klinken allemaal. Om twaalf uur is het middag….Ja, waarom eigenlijk?  Vanaf zes uur heet het avond. Heeft dat een reden? En na woensdag komt donderdag…Tsja, dat is nu eenmaal zo.

Dat met die tijd en Joris is nieuw en het kwartje valt bij mij nu pas.

Joris is bezig, door grip op de tijd te krijgen grip op zijn leven te krijgen.
Zoals ik al vaker heb geschreven is Joris dat namelijk een beetje kwijt, de ‘grip op zijn leven’.

Ik merk, de laatste weken dat hij gebeurtenissen koppelt aan dagen en wel 100x per dag vraagt hij hoe laat het is.

Ik vond het nooit zo erg dat hij nog niet kon klokkijken, vooral rond bedtijd, was, en is, dat eigenlijk reuze handig.

Maar nu help ik hem zo goed als ik kan omdat ik inmiddels gek aan het worden ben van die vraag.

Althans, ik werd er gek van totdat ik het ineens begreep!

De maandag is de dag na het weekend. Dinsdag is de Tim-dag. Woensdag is Wille en Jochem, donderdag blijft een beetje vaag en vrijdag is P-dag. Ook het weekend is vrij duidelijk met opvang en logeren. De grote lijnen kloppen, en nu dus ook nog de uren.

Joris is duidelijkheid aan het creeeren maar tussen dat creeeren in hangt er steeds één grote vraag in de lucht.

Best een hele belangrijke vraag.

Dat is ook de vraag die nu juist voor al die onduidelijkheid zorgt en het antwoord kan ik Joris niet geven. Ik niet.

En dus, een logisch gevolg, blijft het allemaal onduidelijk voor Joris. En dat is nu net iets waar hij niet zo goed tegen kan.

We lopen door een bos. “Hoe laat is het?”, vraagt Joris.

Soms vraagt hij het niet eens meer maar tikt hij een beetje op mijn horloge en kijkt hij me aan.

Hij voelt wel aan dat ik er een beetje gek van word.

“Het is half 3”, zeg ik. “Dan kom je me nu uit school halen”’zegt Joris. Ik knik en we lopen door.

Als we in de auto zitten houdt Joris altijd goed de benzinemeter in de gaten.

Maar hij heeft er, sinds kort, een taak bij.

Het klokje.

Ook hier vraagt hij soms, kijkt hij me soms alleen maar aan of wijst hij ernaar.

En ik antwoord. Iedere keer weer. Soms ieder kwartier weer.

Een horloge wil hij niet.

Duidelijkheid wel.

Het gaat Joris niet zozeer om tijd, dagindeling of planning.

Het gaat hem om duidelijkheid en omdat ‘ie die nu mist zoekt hij er bijna wanhopig naar.

Nu ik dat weet, ben ik geduldiger.

Nu ik het weet ben ik ook verdrietiger.

Ik kan hem veel leren. De dagen van de week, de dagindeling, de uren, de kwartieren en zelfs de minuten.

Maar één ding moet hij zelf leren. En dat is dat het leven niet altijd is zoals je denkt of hoopt. Dat niet iedereen is zoals je denkt of hoopt.
En dat niet alles te plannen, voorkomen of te veranderen is.

Het is zoals het is en het gaat zoals het gaat.

Hmm, leg dat maar eens uit…aan een bijzondere jongen van veertien!

 

 

 

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Teerhart | Antwoord 31.05.2012 18.57

Brok in m'n keel lieverd!

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk