Een vrije dag...

Zomaar een vrije donderdag...

Ik wil het weer even kwijt…
Ik ben vrij.
Het is donderdag. Iedere week voelt het weer een klein beetje als spijbelen.
Ik ben namelijk niet in de positie dat ik een dag vrij kan hebben.
Maar zonder 1 dag gevuld met 'iets anders' zou ik die andere 4 niet redden. Zo simpel is het.
Vandaag wilde ik de dag vullen met vele kleine beetjes niks doen. Koffie drinken in de tuin, mijn administratie opruimen (al kost dat écht wel meer dan één dag), beetje schrijven, beetje appen, beetje lezen, beetje tekenen, beetje ruimen… Beetje 'ik' eigenlijk.
Ik verheugde me erop. In verleden tijd.
Ik pak namelijk de emmer, flessen chloor, zet de stofzuiger klaar en pak de poetsdoek.
Er komen kijkers voor het huis.
Ik ga de confrontatie weer aan. Ook die van het opruimen…
Ik zet de tuindeuren open en de muziek aan.
En ineens is daar 'ons liedje'…
Een paar weken terug zat ik in het theater. Op de eerste rij. En dit liedje kwam voorbij.
Mijn liefste buurvrouw met wie ik er was keek me aan en aaide over mijn arm. Ze begreep me en door dat kleine aaitje kwamen mijn tranen.
Niet snikkend en hard.
Nee, ik leek Maxima wel toen ze ging trouwen. Ik huilde stil.
Later thuis liet ik Joris het liedje horen. Hij kroop met dat grote puberlijf bij me op schoot, luisterde mee en was stil. Heel stil. Ik huilde ook weer stil.
Hij legde zijn hoofd in mijn nek en ik sloeg mijn armen om hem heen. We zaten er gewoon.
Ik genoot van dat puberlijf dicht tegen me aan.
"Mooi", zei hij na afloop zacht. En hij drukte zelf op 'replay' en kroop nog dichter tegen me aan.
Wat ik soms niet met woorden tegen hem kan zeggen snapte hij nu door de muziek.
Het was een mooi moment.
En terwijl ik wild bezem met de tuindeuren open is daar dat liedje ineens…
Ik ben even stil.
Best ongewoon voor mij.
Ik ben vrij.
De zon schijnt. De deuren open. Ik zet de verse ranonkels in een vaas…
Het zijn heftige tijden hier. Er gebeuren een hoop dingen. Ook een hoop mooie dingen.
Ik kies er namelijk voor om de mooie dingen te zien. Of misschien wel te zoeken?
Als ongeluk in een klein hoekje zit, zit geluk toch in de rest?
Inmiddels speelt het volgende liedje alweer en ik ga verder. Bijna dansend door het huis…
Ik laat me soms even afleiden door Facebook, een telefoontje en koffie in de zon.
Ik zoek namelijk toch nog een klein beetje 'ik'-tijd.
Op Facebook kom ik ineens mijn naam tegen… en de betekenis hiervan.
In het Perzisch komt de naam Esther van het woord 'setareh', dat 'ster' betekent. In het Hebreeuws komt mijn naam van het woord 'str', dat 'verbergen' betekent. En dan kan mijn naam ook nog de Hebreeuwse naam voor de Perzische godin van de liefde 'Ishtar' zijn.
Ik vond dat altijd mooi.
Facebook ziet het anders…
Volgens Facebook ben ik nog veel meer.
Ook goed. Hoe meer hoe beter. Daar hou ik van.
Ik ben vrij.
Het is donderdag.
Vandaag vond ik het zomaar weer even…*klein geluk* …
Ik ben benieuwd wat de rest van de week mij nog gaat brengen….
XXX
Esther

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Otto Verdenius | Antwoord 11.01.2016 01.24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

Otto Verdenius | Antwoord 11.01.2016 01.22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

Marjan | Antwoord 24.03.2015 13.00

Mooi wat je schrijft: 'Als ongeluk in een klein hoekje zit, zit geluk toch in de rest'
Het raakt me! Geniet van je geluk :)
Marjan

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk