Neuzelen en zeuren

Codewoorden

Zeuren en klagen over kinderen, moe zijn, het druk hebben en 'het allemaal niet geregeld krijgen'.
Niet echt aan mij besteed. Ik kan daar niet zoveel mee.
Ik klaag niet graag maar dat wil niet zeggen dat ik niet soms absoluut hetzelfde voel.
Joris komt deze week  thuis na school. Nou ja, school én opvang en toen pas huis.
Ik had hem dus bijna de hele dag al niet gezien.
En hij was net vijf minuten binnen en ik was hem al helemaal zat.
Na vijf minuten al….
Ik zat even tv te kijken, wat ik eigenlijk bijna nooit doe en Joris maakte constant geluiden en vroeg om aandacht.
Ik kon de man op de televisie, die best leuke dingen te vertellen had, die ik graag wilde horen niet meer verstaan. Ik ergerde me suf. Aan Joris.
"Hou je mond!" zei ik niet al te vriendelijk. ", "Stttt…." kwam daar ook nog achteraan.
"Stil nou", en zo nog wat van die opmerkingen.
Het hielp niet. Door mij eigen vermaningen heen volgde ik nu écht niets meer van dat hele progamma dat ik toch écht graag even wilde zien. Nou ja, en ook vooral horen eigenlijk. Ik voelde me steeds bozer worden.
Al zat hij nu alleen nog maar stil naast me, ik ergerde me nog steeds aan hem.
Soms bouwt dat op en komt het er allemaal in één keer uit. Bij mij dan dit keer hè.
Ik ben boos, geergerd, kortaf en ik zou hem het liefst van de bank af willen duwen. Net hard genoeg dat hij zijn mond houdt. Een klein bloedlipje is zo erg toch niet? Koud washandje tegen zijn mond aan en ik had mijn stilte…Hmmm, niet zo'n gek idee.
Wat raar toch, hij was pas vijf minuten binnen en hij had al mijn grenzen nu al bereikt. Meer dan dat zelfs.
Ik erger me aan mijn eigen kind.
Dat zei ik van de week nog tegen iemand, dat ik dat wel eens deed. Me ergeren aan mijn eigen kind.
Eerst kreeg ik een verbaasde blik en al snel daarna een grijns van herkenning.
"Oh heerlijk, dat heb jij ook?", zei ze bijna opgelucht.
We lachen samen. "Ja", maak ik het nog een tikkie erger. Ik zeg altijd: "Had ik maar een puppy genomen, dan was ik er nu alweer bijna vanaf."
We lachen verder en doen tegenover elkaar een boekje open.
Over onze kinderen, over het moederschap en over het leven in het algemeen. Met name hoe dat leven zou zijn zonder kinderen… zéker zonder die speciale gevallen, en zonder gedoe.
Het lijkt ons zálig.
Maar toch, eerlijk is eerlijk, we zouden niet meer zonder kunnen.
Zonder dat gezeur, geneuzel en gedoe wel.
Maar die kinderen zouden we toch wel missen… denken we.
We komen ook tot de conclusie dat het soms toch wel heel erg aan onszelf ligt. Dat gezeur, geneuzel en gedoe.
Wij maken onze kinderen tenslotte toch ook een béétje zelf. Naast een portie genen, karakter en 'een heel groot eigen stuk' hebben wij best veel invloed. En kunnen wij best nog wel veel sturen. Soms.
Ik ben  niet streng maar de kids weten precies waar mijn grenzen liggen. En dat brengt rust.
Ik ben soms zelf een beetje kind, ben avontuurlijk en hou van pret maar de kinderen weten precies wanneer ze zich moeten gedragen. Zelfs die rare snijboon begint dat te leren.
Er is duidelijkheid en daar houden mijn kinderen van. En ik eigenlijk ook wel. En om al die duidelijkheid heen doen we lekker gek. Daar houden mijn kinderen ook van. En ik eigenlijk ook wel.
Joris zit naast me op de bank.
De ergernis komt echt bijna uit mijn tenen…
Als het hier écht serieus dreigt te worden zeg ik altijd "Ik ontplof". Eigenlijk is dat hét codewoord en als ik dat zeg weten ze dat het oppassen is en meestal doen ze dat dan ook wel.  Oppassen of in ieder geval naar me luisteren.
Ik erger me écht en ik ben het zat. Waar is die tijd dat je alles in alle rust kon doen? Oh ja, dat was voor de kinderen. Ik denk weer aan puppy's….
Ze zijn net elf en bijna zestien. En eerlijk gezegd, ik vind het lastig.
Dacht ik dat de peuterpuberteit lastig was, dat kleuters wel eens ingewikkeld waren? Ik ben blij dat ik het toen deed zoals ik het gedaan heb en ook toen al 'ontplofte'. Daar profiteer ik nu van.
Een codewoord? Ik raad het iedereen aan. Een diepte-investering zeg maar. Het werkt écht. We hebben nog zo'n codewoord hier… Als we dat zeggen zeggen we eigenlijk "stop". Ook die is ideaal. Ze stoppen écht altijd. Ik trouwens ook want dat woord geldt ook voor mij!
Joris zit naast me op de bank.
Ik erger me groen en geel en wil hem fysiek bijna pijn doen zo ben ik hem en eigenlijk alles zat. Dat alles bijna nog meer dan hem.
"Laat me met rust" wil ik hard tegen hem zeggen. "Ga je vermaken, doe iets maar doe het niet in mijn buurt". Ik wil hem uit mijn vizier en ik wil eigenlijk niet eens meer dat hij naast me zit. Gewoon…even…niet.
Ik zeg alleen dat codewoord…"Ik ontplof bijna". Ik zeg het niet eens hard. Niet eens boos. Ik zeg het dreigend zachtjes. En misschien maakte het daarom wel meer indruk.
Hij kijkt me aandachtig aan met zijn bruine ogen en zegt dan, zoals alleen Joris dat kan doen: "Oh nee! Dan heb ik 100 stukjes moeder. Nóg erger." Hij kijkt er oprecht angstig bij.
Door mijn ergernis heen moet ik énorm lachen.
Ik denk dat het tijd is voor een nieuw codewoord hier in huis. Iemand een idee??
En tot die tijd ontplof ik af en toe gewoon nog maar even en doen we lekker gek en probeer ik ze in het gareel te houden.
Tot nu toe is het me ook redelijk gelukt.
 
Zou in dit filmpje het codewoord 'listen to me' zijn? It says it all… ;)
 
 
 

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk