Zestien

Speciaal voor die bijzondere rijschool...

Starten maar...

Hij is zestien. En hij is gek op autorijden.

Toen hij één werd kreeg hij een loopfiets. Die noemde hij toen al "oto". Verder zei hij niet veel. Dat rare kind van mij.

Toen hij dertien werd kreeg hij van een lieve buurman een bijzonder cadeau. Zijn eerste échte autorijles. Wat heeft Joris genoten. Hij houdt écht van auto's.

Ooit heeft hij, in een onbewaakt ogenblik de autosleutels van het sleutelplekje gepakt en hij wilde wel eens een stukje gaan rijden. Met beentjes die eigenlijk nergens bij konden en een motoriek die niet héél handig was kreeg hij het toch voor elkaar. Helaas stond de oude auto van een nog oudere buurvrouw in de weg. Sturen deed hij nog niet zo goed. De relatie met de buurvrouw is nooit meer helemaal goed gekomen. De kleine aanvaring weerhield Joris er niet van om nog steeds graag te willen autorijden.

Zo is hij sinds die ene keer wel vaker van een heuveltje gegleden en 'in zijn achteruit' gegaan. Zonder mij. Auto's en Joris is een enorm goede combinatie. Alleen is het wel handiger als ik ernaast zit. Of beter gezegd. Als Joris op schoot zit.

Wat heb ik veel gereden met Joris op mijn knie-en. Op parkeerplaatsen, braakliggende terreinen en als hoogtepunt tussen de wilde dieren bij de Beekse Bergen.  Overal waar het maar kon mocht hij zijn kleine lijfje bij mij op schoot wurmen en was het stuur van hem. Terwijl de giraffen bijna de auto inkwamen keek Joris alleen maar naar de meter van de bezinetank. Want ook overal waar het niet mocht kroop Joris bij me op schoot. Ook daar bij die Beekse Bergen. Wat vond hij het fantastisch. Kuiltjes, zand en plassen...hij ging er dwars doorheen. Politiecontrole verwachtten we daar toen toch niet. Hij genoot. Iedere keer weer. En dat is altijd zo gebleven.

Joris is niet dik. Maar zijn benen ontgroeiden mijn schoot. Het pastte niet meer. Braaf zit Joris nu op de passagiersstoel en overal waar dat kan en ook overal waar dat niet mag bemoeit hij zich met mijn stuur en met het dashboard. Nauwlettend houdt hij alle metertjes in de gaten. Hij draait mijn stuur eens wat bij en als de regen te erg wordt doet Joris de ruitenwissers aan en uit.

Hij weet dat het eigenlijk niet mag. Hij heeft dan ook strikte regels wanneer hij er zich wel en niet mee mag bemoeien. Als we 130 rijden op de snelweg heb ik liever niet dat hij een beetje 'bijstuurt'. Als we parkeren in de straat volg ik zijn aanwijzingen weer wel braaf op en mag hij uit het raam hangen om te kijken of het wel goed gaat. We hebben duidelijke regels en die werken.

En toen werd hij dertien en kreeg hij dus die eerste rijles. Wát een feest! We kijken het filmpje nog wel eens. http://youtu.be/OsHEXTunBxc

En nu zestien. En eindelijk wel tijd voor zijn tweede les. Ik belde en het mocht. Wat een vriendelijkheid daar. Ik zette met dikke letters op de kalender: JORIS 16, 2E AUTORIJLES 1 UUR... Ik was vergeten dat hij kon lezen. Joris ziet de woorden staan, ongeveer een week voor zijn verjaardag en zijn ogen gaan glimmen. Grijnzend kijkt hij me aan en ik zie aan zijn koppie dat hij zelf nog erg twijfelt over wat hij net gelezen heeft. Ik grijns terug. En zeg: "Zou je dat leuk vinden?" Hij grijnst zo mogelijk nog harder en zegt heel hard "ja". Wat een mooi gezicht.

En weer was het een feestje. Daar bij Tilstra. Iedereen kent hem nog en vraagt hem hoe het gaat. Hij krijgt zelfs de groeten van Johan bij wie hij drie jaar geleden reed. Joris heeft het nog over hem. Johan is hem blijkbaar ook niet vergeten. Ook de instructrice die hij nu heeft zegt vanuit haar hart: "Ik vind het écht leuk met jou"...Mooi. Beide oma's mogen mee en kijken trots naar hun kleinkind. Ze mogen zélfs omstebeurt achterin de lesauto een rondje meerijden met hun rare kleinzoon van 16 over dat grote oefenterrein. Joris is trots. Ik ben trots. Hij geniet. Ik had hem geen mooier cadeau kunnen geven.Na afloop heeft hij rode konen van de inspanning en is hij moe. Hij mag nog op de foto en we beloven dat we snel weer terugkomen.

Of hij ooit zijn rijbewijs ooit écht kan halen? Of hij ooit écht de weg op kan en examen zal kunnen doen? Ik weet het niet. 'Ze' zeiden dat hij ook niet zou leren lezen. We zien het wel. Of niet. Maar ik ga er alles aan doen om hem zo vaak mogelijk in een auto te krijgen. Ik wil hem nog heel veel van dit soort mooie momenten geven en ik ga voor de maan! Onderweg kom je dan altijd sterren tegen zeggen ze dan toch?

En voorlopig is Tilstra onze ster. En wie weet....Na een hoop oefenen, komen we ooit tóch bovenop die maan!

xxx
esther

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk