Sorrie mamamama ....

Een verzoeknummer

Sorrie mamamamama....

Een verzoek. Ik laat even helemaal in het midden van wie. Het doet er ook eigenlijk niet toe al zou ik de naam best graag willen noemen. Maar daar schiet niemand iets mee op. Of ik een keer wil schrijven over hoe ellendig het hier allemaal gaat. Of ik eens wil toegeven dat ik het niet red en dat ik ook instort, in zak en as zit en soms een pil wil nemen om blij te worden.... Of ik nu eindelijk eens wil bekennen dat ik ook wel eens depressief ben en het eigenlijk niet meer trek. Of ik nu ook eens hardop wil zeggen dat ik mijn kinderen gewoon niet aankan en er soms schoongenoeg van heb. Dat was het verzoek. In het kort.

En ik was stil. Dat ben ik niet gauw maar dit keer wel. Het was iemand weer eens gelukt. Heel stil bleef ik en ik dacht na. Ik wil als ik schrijf altijd heel eerlijk zijn. Ik wil het niet mooier maken dan het is en ik neem geen blad voor de mond. Ik deel veel. Heel veel. En veel ook niet. Niet omdat dat 'de zwarte kant' van mijn bestaan is. Maar omdat dat privé is. Er zijn dingen, daar schrijf ik  niet over. Die zijn van mij en mij alleen. En van een paar anderen. En sommige dingen daarvan zijn leuk en andere minder leuk.

Ik vraag me af wat ik ermee moet? Met dat verzoek. Volgens mij beschrijf ik mijn 'ellende'af en toe best leuk. Ik geloof dat ik redelijk goed vertel dat ik het af en toe niet red. Depressief zijn en 'chemisch happy' zit niet in mijn aard dus daar schrijf ik inderdaad niet over. Lachend geef ik volgens mij toe dat ik mijn kinderen af en toe graag op Marktplaats zou willen zetten, gratis op te halen. Sterker nog, ik kom ze wel brengen. En grijnzend schrijf ik volgens mij dat ik ze soms hélemaal zat ben.

Maar blijkbaar is dat niet genoeg. Blijkbaar kom ik in alle ellende nog steeds té blij en vrolijk over en dat zint haar niks. Ja, het is een 'haar'.  Je zou denken van een medemoeder krijg je begrip. Die snapt je als geen ander en die voelt met je mee. Dat dacht ik vroeger ook. Ik wilde er ooit een boek over schrijven: "De mythe van het moederschap". Ik was al best een eind op weg. Over roze wolken, waar ik gelukkig nooit op heb gezeten, en vooral over het daar van afdonderen. Over het gebrek aan loyaliteit, juist onder moeders onderling en over het 'niet eerlijk' zijn over 'je moederrol'. Ik ga er denk ik maar weer eens aan verder.

Maar eerst dit verzoek.

Het makkelijkste zou zijn om het te negeren. Maar daar ben ik niet van. Van de makkelijkste weg.

Ik haal Joris op uit school. Zijn gezicht staat op onweer. Grommend stapt hij de auto in. We moeten nog even brood en boodschappen halen en meestal vrolijkt hij daar wel van op. De planken bij de bakker zijn bijna allemaal leeg. Nog harder grommend dan hij al deed stapt Joris er naar buiten. Met lege handen. Dan de supermarkt. Het is dat we brood moeten hebben anders had ik hem allang met een woest gebaar de auto ingeslingerd. Achterin, want dat vindt hij vreselijk, en was ik naar huis gereden.  In de supermarkt praat hij net te hard en is niets goed. Ik voel dat ik mijn geduld verlies. Big time. Ik hou het 2 gangpaden vol en dan wil ik daar weg.  Ik trek Joris de boodschappentas uit handen en zeg: "Kom, we gaan". Ik ruk nog, in het voorbijgaan,  een brood uit het rek en trek hem mee naar de kassa. "Waarom gaan we al?", zegt hij op een toon alsof ik de vervelendste moeder op de wereld ben. Dat ben ik nu ook. Maar ook hij is écht niet te genieten. Ik zeg niks. Betaal de cassiere en loop met grote stappen de winkel uit. Joris piepend achter me aan. Té hard doe ik het portier van de auto dicht en het brood zit er net niet tussen. De rook komt uit mijn oren. Ik baal. Hij is nog geen vijf minuten uit school en ik ben hem al spuugzat. Dat zeg ik hem ook. Ik doe er nog een schepje bovenop. Ik zeg hem dat ik dat gepuber zo gehad heb. Dat chagarijnige hoofd, dat dwingende toontje en die te harde stem. Ik zeg hem dat ik er klaar mee ben. En ik zwijg. Woest kijkend. Hij zwijgt ook. En hij kijkt ook woest. En zo zwijgen we beiden nog even door. Ik vind peuteren en kleuteren een eitje vergeleken bij dat 'rare' puberen. Thuis mopper ik nog even verder. Ik ruim dat brood op ga aan tafel zitten. Joris komt naast me zitten. Aandacht vragend en boos. Ik geef het niet op en ben ook nog boos. We mokken naast elkaar verder. Ik rommel wat in mijn administratie en hij gaat naast me zitten tekenen. In stilte. Ik voel dat ik rustiger word. Na een minuut of 10 kijk ik hem aan. "Ben je alweer gezelliger?", vraag ik. Hij kijkt terug. Hij pakt een blaadje en schrijft metzijn dikke zwarte stift: SORRIE MEER MAMAMAMAMAMA... Ik zeg: "Oké". 

Ik kan er niets aan doen. Zo gaat het bij ons echt wel een beetje. We vinden elkaar soms écht heel vervelend, zijn soms heel chagarijnig maar we praten en dealen en zeggen "sorry". Of we schrijven het. Zo moet dat hier.

Een verzoek dus. En ik kan er niet aan voldoen. Al zou ik willen. Ik het gewoon niet. Ik red het soms niet en ben oervervelend. Maar ik stort niet in. Ik ben soms chagarijnig en voel me rot maar ben niet depressief. Ik heb er soms meer dan genoeg van en zou wel weg willen vluchten maar ik kan mijn kinderen wel aan en we maken het altijd weer goed. Hoe groot de ruzie ook is.

Dus ...het verzoek. Ik heb het geprobeerd. Eerlijk waar. Maar dit kwam eruit.
En daar moet ze het mee doen.

En wij? Wij gaan weer naar de supermarkt en proberen het gewoon nog een keer. En wie weet mislukt het weer. En morgen ook. En misschien gaat het overmorgen dan weer wel helemaal goed. That's life en daar dealen we mee. Zo zie ik dat. Zo gaat dat hier. En niet anders. En zo deal ik ook met deze dame. Ik heb aan haar verzoek voldaan. Op mijn manier. En nu hoop ik haar nooit meer te zien.

Ook that's life! My life!

Met vriendelijke groet,
esther

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Laura | Antwoord 07.04.2014 21.54

Uhm... Die dame kan blijkbaar niet tussen de regels door lezen. Ook nu niet. Jammer.... Voor haar!

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk