Experiment met een puber...

Zeep enzo

Oké, ik ga bekennen. Het experiment is over dus ik durf het nu wel te vertellen.
Op de één of andere onverklaarbare wijze wilde Joris niet meer in bad. Niet onder de douche en bij voorkeur ook niet zijn tanden poetsen, al lukte dat nog aardig.
Weer zo'n tic maar deze was best lastig.
Als je zestien bent gieren de hormonen door je lijf en werken je zweetklieren op volle toeren.
Best handig dus om iedere ochtend even te douchen. Of iedere avond. Of misschien zelfs de ochtend én de avond.
Ik vind het heerlijk. Douche veel en graag en hou van lekker ruiken.
Waar die afkeer van Joris ineens vandaan kwam weet ik niet. Maar dat weet ik eigenlijk bij geen enkel 'raar idee' dat Joris af en te in zijn hoofd heeft.
Waar dat vandaan komt.
Sommige kan ik herleiden maar de meeste blijven ook voor mij een raadsel.
En nu dus dit.
We hadden strijd, ruzie en met geweld duwde ik hem onder die kraan. Het voelde zinloos.
En dus maar weer eens op de niet-normale-manier een oplossing bedenken.
Ik deed het stiekem.
Ik bedacht stiekem dat hij dus gewoon niet meer hoefde. Geen bad, geen douche. Zó.
Joris hield wijselijk zijn mond. Schoot 's-morgens gauw in de kleren, die had hij toch nog half aan van de nacht ervoor, en zweeg.
Ik ook.
Ik haalde droogshampoo in huis en spoot dat op zijn haren 's-morgens. Ik spoot bussen deodorant op zijn groezelige viezige shirt en hij leek steeds meer op een klein, nou ja, groot, verwaarloosd jongetje.
Ik vond het vreselijk. Maar niemand zei wat…. Wat ze dachten weet ik uiteraard niet.
Ik hoopte stiekem op commentaar van school, daar zou Joris misschien wel naar luisteren.
Ik hoopte stiekem dat iemand eens zou zeggen dat hij stonk.
Ik hoopte dat hij het zelf vervelend zou gaan vinden. Die haren waar de lijm va het knutselen nog in zat.
Maar blijkbaar deden die droogshampoo en die deo hun werk goed. Niemand zei wat en Joris al helemaal niet.
En toen, zomaar ineens, vroeg ik het weer.
"Ik ga douchen. Ga je mee?"
Hij kijkt me aan en vertrouwt me niet helemaal. Niet geheel ten onrechte.
Hij loopt mee naar boven, volgen doet hij me immers altijd trouw, en ik zeg nog heel nadrukkelijk, "Je hoeft niet hoor!", terwijl ik eronder duik.
Ik hoor hem twijfelen. Ik benadruk daar onder die douche nog eens hoe lekker het ruikt en hoe heerlijk het voelt en ineens staat hij daar.
Met kleren en al, dat dan weer wel.
Mar ach, dan zijn die ook maar weer meteen gewassen.
Terwijl ik mijzelf aan het aankleden ben hoor ik hem onder de douche, want hij bleef er zomaar onder, praten: "Dit is heerlijk", "Mam, dit wil ik vaker doen!" "Mag ik morgen weer?"
Ik snap er niks van. Wat een raar kind heb ik.
Maar ik ben er na 16 jaar wel achter gekomen dat rare kinderen soms om rare oplossingen vragen en dit was er weer zo één…
En het werkte.
Ach, en iedereen die niets zei maar wel heel veel dacht…
Ik weet het. Mijn lange lummel stonk, hij had rare haren van de droogshampoo en hij zag er groezelig en smoezelig uit.
Maar ach, experiment geslaagd en nu durf ik het dus te bekennen.
Mijn kind was vies. Gewoon vies!
En tóch hoefde hij niet in bad en juist daarom ging hij weer.
Zoiets?
Ik weet het ook niet. Maar het experiment is wel geslaagd.
En morgen gaat hij weer fris en fruitig naar school.
Ik ben benieuwd naar de volgende uitdaging.
Jullie ook?
 
XXX
esther

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk