HIEPERDEPIEP!

Zestien

ZESTIEN
Wat voor moeder zou ik zijn als ik daar geen blog over zou schrijven? ZESTIEN.
Ik schrijf namelijk over (bijna!) alles. Dus deze kan ik niet voorbij laten gaan… Wat een mijlpaal.
Sommige mensen denken mij door en door te kennen. Er zijn er maar een paar die dat écht doen.
ZESTIEN…
Ik moet deze week mijn diploma's zoeken. Diploma's die ik zo'n 100 jaar geleden heb gehaald en die écht wel ergens in huis zullen liggen.
Ik kom terecht op de zolder. En ik blijf daar.
Fotoboeken, dozen en schriftjes vol met herinneringen. Ik smul ervan. En het maakt me ook weemoedig.
Een klein, bruin blond mannetje. Wat ziet hij er gelukkig uit!
Ik zucht. Ook wij zien er gelukkig uit.
Ik kom op een terrein waar ik me op glad ijs beweeg. Niets is wat het lijkt.
Het was een heerlijke tijd. Daar op dat tropische eiland. Zonder kinderen helemaal maar ook met kinderen was het redelijk onbewolkt. Zélfs met dat rare kind.
Wát een leven. Ik denk er met oprecht plezier aan terug en ik verlang ,met oprecht verlangen, naar meer van dat.
Meer van die onbewolktheid en meer van die zorgeloosheid.
Dat komt er niet meer. Nooit meer. Want ik ben nu een ouder. Een moeder.
En soms vind ik dat héél lastig.
Het is inmiddels een aantal jaren later, een echtgenoot en een hoop illusies armer en een hoop zorgen rijker. Maar vooral ben ik een heleboel plezier, geluk, liefde en pret verder. Ik had het, zeg ik héél voorzichtig, bijna niet anders willen doen. Nu heb ik immers die twee kanjers… En nu ben ik immers écht blij.
Ik woon in het bewolkte Nederland en kan nu even niet meer doen dan af en toe die onbewolkte luchten opzoeken. En ik geniet er dan dubbel en dwars van.
ZESTIEN.
We lopen we bij de Albert Heijn. Joris wil een taart bakken om uit te delen op school. En chips… Een goede combi lijkt mij. Jammer dat hij dat pas 's-avonds om zeven uur bedenkt maar vooruit…
We staan zéker 10 minuten in het 'taarten-gang-pad' en Sophie en ik ontploffen bijna samen. Hij maakt zijn keus. Eindelijk.
Hup, naar de kassa. Daar verteld hij vol trots dat hij morgen jarig is.
"Hoe oud word je dan?", vraagt het leuk lachende meisje achter de kassa. "ZESTIEN",  zegt Joris trots. Ze kijkt eerst even verbaasd naar mij en zegt dan heel lief, "Ik ben ook ZESTIEN".
Joris lacht zijn liefste lach naar haar. Ik schrik.
Zij is een jong volwassene, dat meisje daar achter die kassa. Hij lijkt een jonge tiener, die jongen van mij.
Hij lacht écht lief naar haar. Sjansen is een kunst die Joris goed verstaat.
Zij lacht terug. Alsof ze tegen een kleuter lacht. Héél lief maar zó anders dan Joris eigenlijk zou willen.  Gelukkig ziet hij het verschil niet.
Ik duw de kar voor me uit en vergeet bijna dat ik kinderen bij me heb. Mijn hoofd zit vol gedachten. Ik ben een beetje triest en toch ook weer niet.
ZESTIEN.
Ik hang de slingers in de tuin. En Joris wil, zoals de traditie dat aangeeft bij ons, 'een spoor van cadeautjes' als hij wakker wordt.
Dat spoor, een lang touw waar kleine pakjes aan hangen,  volgt hij, als hij wakker wordt, naar boven. Naar mij. Daar eindigt het spoor namelijk. Zoals altijd. Bij mij.
Sophie zal erbij komen en zij krijgt haar 'troostcadeau'. Belachelijk,  ik weet het, maar ook zo gaat dat hier al jaren. En op dat grote bed hebben we even dikke pret.
Glad ijs? Niets is wat het lijkt.
Zoals iedere moeder denk ik terug aan die dag. De dag van het bevallen.  Zwanger zijn vond ik écht niks, bij nummer 1.  Bevallen zou ik zo weer doen. En bevallen van Joris was een feestje.
Met 42 weken werd hij met geweld de wereld ingegooid. Als het aan hem had gelegen was hij denk ik nog lekker blijven zitten. Maar hij moest eruit, vond iedereen. En dat vond ik eigenlijk ook wel.
Op de dag dat ik eigenlijk zou moeten bevallen, stond ik te borrelen bij een 'happy hour'. "Wanneer ik uitgerekend was?" vroegen ze, wijzend op mijn buik. Dan grijnsde ik en zei ik…"Eh…nu?" en ik nam nog een slok tonic want dat scheen te helpen. Uiteindelijk moest er serieuze tonic in het infuus en kwam Joris schreeuwend op de wereld. De eerste nacht in dat ziekenhuis van ver weg namen ze hem mee. En ik vond het niet eens erg. Ik denk dat ik wist dat me nog heel wat te wachten stond en die 'vrije nacht' gunde ik mijzelf nog wel.
Niets is wat het lijkt.
Daar ben ik wel achter.
ZESTIEN.
Wát ben ik trots op hem. Op mij, op hem én op zijn zus.
We gaan er een mooie dag van maken.
Hij krijgt een autorijles en zijn dag kan nu al niet meer stuk.
We eten taart, vieren feest en ik doe iets waar ik heel erg trots op ben.
We drinken kinderchampagne en échte wijn en proosten op het leven.
En toch…. tóch ben ik ook verdrietig.
Wát een gemiste kans. Wat een gemis en vooral wat jammer!
Ik voel tranen als ik dit schrijf.
De tranen van geluk zijn voor mij. De tranen van verdriet voor een ander. Gek hè?
ZESTIEN.
Wat een mijlpaal…
xxx
esther

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk