Wat zegt de Dikke van Dale?

De druppel... en de emmer

Er is iemand die zich zorgen maakt om mij.
 
Nou ja, in eerste instantie om Sophie. Daarna om Joris en als een soort slagroom op de taart kom ik daar dan ook nog bij.
En ik snap er niks van. Van die zorgen.
We delen die zorgen namelijk niet. Zorgen genoeg hier. Maar die zorgen die benoemd worden zijn nou nét niet mijn zorgen.
Gek genoeg.
Kwestie van perspectief denk ik.
Ik houd al heel lang mijn mond.
Maar het is een keertje klaar. En ik geloof dat ik dat punt nu bereikt heb. Dat ik er klaar mee ben. Niet zomaar ineens. Meer net als met die emmer en die druppel… De emmer is vol. Mijn emmer is vol.
Overstroomvol, zoals Joris dat zo mooi kan zeggen.
De Dikke van Dale, ik heb hem al een poos niet erbij gehaald.
Wat zegt die eigenlijk over 'zorgen'? Ik zoek het eens op. Als fan van die Dikke.
 
zorg(de; v(m); meervoud: zorgen)
1zorgvuldigheid, aandacht; zorgzaamheid: zorg dragen voor
2liefderijke bezorgdheid; bewaking, verzorging; bemoeienis: de zorg voor de gezondheid; gezondheidszorg, welzijnszorg, zwakzinnigenzorg
3gezondheidszorg: ik werk in de zorg
4ongerustheid: geldzorgen hebben; dat zal mij een zorg wezen!, mij een zorg!(ironisch)ik geef er niets om
 
zor·gen(zorgde, heeft gezorgd)
1zorg dragen: zorgen voor zijn gezin
2op iets letten, toezicht houden: zorg dat je op tijd bent
 
Wauw, is dat wat er bedoeld werd tegen mij? Met zorgen. Dan heb ik me toch heel erg vergist, ik heb het verkeerd begrepen óf het werd vreemd gebracht.
Ik denk, triest genoeg, het laatste.
Dat wat die Dikke zegt over dat zorgen, klinkt allemaal liefdevol. Betrokken, reeel en mooi. Behalve die 4.
Maar dat is nu wel die ene zin waar het in mijn geval allemaal om draait.
Geldzorgen én een 'dat zal mij een zorg wezen'.
Nou ja, al die andere punten gaan ook wel op. Maar die zijn er dan exclusief en alleen voor mij.
Het is oneerlijk verdeeld. En ik ben boos. Héél boos.
En verdrietig. Was dat niet altijd vreselijk als iemand dat zei: "Ik ben niet boos maar verdrietig"? Ik ben het beide.
Het gaat hier niet om die oneerlijke verdeling over de zorg. Die was er al lang. Het gaat niet om het geluk van die ander. Ik gun het iedereen. Ook niet om dat wat we toen hebben besloten. Daar sta ik nog steeds voor 100% achter.
Nee, die oneerlijkheid zit hem in het benoemen en vooral, daarna, in het oplossen van 'die zorgen'. Daar maak ik me héél boos om. En het maakt me, gek genoeg, ook oprecht verdrietig.
Er is heel wat oneerlijkheid aan de gang. En een hoop 'zal mij een zorg wezen'.
Iemand maakt zich zorgen om Joris en Sophie en een beetje om mij en doet vervolgens van alles om die zorgen groter te maken. Is dat eigenlijk niet gek?
Het welzijn van mijn kinderen staat bij mij voorop.  Dat was altijd al één van de verwijten.
Ik heb er toch aan vastgehouden. Gelukkig maar. Iemand moest het doen.
Ik heb ingeleverd. Héél veel ingeleverd. En ik deed het met opgeheven hoofd. Ik los mijn problemen op. En die van mijn kinderen. Alleen. Omdat dat moet. Omdat het niet anders kon én kan. Omdat ik er ben. En vooral omdat ik dat wil. Simpel.
Ik moet nog meer inleveren nu. Alweer. Hetzelfde verhaal van ruim een jaar geleden begint weer van voren af aan.
De druppel is aangekomen in mijn emmer. Met het geweld van een tsunami.
En nu raakt het niet alleen mij. Nu raakt het ook mijn kinderen. Heel direct. Het is namelijk geen 'zorg' die ik in mag leveren, of op zijn minst, mag gaan delen. Het gaat om hele andere dingen.
Met opgeheven hoofd is het dit keer een gevecht dat ik aanga. Met mijn laatste energie. En voor de laatste keer. Ik ben uitgevochten. Maar deze is voor mijn kinderen.
Ik doe nog één ronde. Omdat ik niet anders kan. En omdat ik niet anders wil. Je kunt namelijk te ver gaan.
Veel keuzes zijn me ontnomen, of voor me gemaakt.  Door iemand die zich zorgen maakt.
Gek.
Ik maak me geen grootse zorgen om Sophie. En zorgen voor Joris zijn er altijd al geweest en heb ik altijd al moeten doen. En met mij? Met mij komt het zéker wel goed. Het is goed. Ik zeg altijd: "Als Joris mij er in 16 jaar niet onder heeft gekregen gaat het iemand anders zéker niet lukken"
Ik maak me zorgen om die ander.
Praten doen we niet meer. Ik wil wel maar het 'mag niet'. Dus het gaat niet gebeuren.
Ik maak me zorgen.
En ik zorg.
Ik zorg ervoor dat mijn kinderen zien dat ik er ben, dat ik voor ze vecht en dat ik 'trouw blijf aan mijzelf' en daardoor aan hun.
Want jezelf verliezen, is dat niet het ergste wat je kan overkomen?
Ik maak me zorgen. Om iemand. Om iemand die zichzelf aan het verliezen is. En nog een heleboel meer. En juist dat laatste is zo erg.
Maar in dit geval 'zal me dat een zorg wezen' en 'geef ik er niets meer om'.
Je kunt te ver gaan.
En daar zijn we nu. Té ver.
En het oplossen is dit keer niet meer in mijn handen. Wil ik ook niet meer. Ik kan het niet meer.
Al weet ik de oplossing wel. En die is zó simpel. Maar je moet het wel kunnen zien.
Ik ben uitgepraat.
Uitgepraat maar niet uitgesproken…
 
 
 
xxx
esther

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk