Afscheid

Wreck this journal

Nog zo'n drie weken….
En dan is het zover. Zomervakantie.
Joris en Sophie én ik hebben er erg veel zin in. We denken ook wel dat we elkaar erg gaan missen.
Ik ben dan bijna drie weken kinderloos. Ik ben nooit kinderloos.
Ik weet het. Het klinkt bijna magisch! Kinderloos. Héérlijk! Ontspannen! Zalig! En vooral rustig! Zeker in de oren van al mijn mede-ouders. Dat kinderloos klinkt vast zalig.
En dat is het ook.
Maar het is ook wat anders.
Het is loslaten (waar ik niet zo heel erg in geloof), het is heel erg missen, het is even afscheid nemen en overgeven.
En het gaat goed komen maar alle drie moeten we er even aan wennen. Aan drie weken zonder elkaar.
Drie weken niet met zijn drie-en. Geen slappe lach met Sophie en geen doldwaze avonturen met Joris. Dat komt niet zo vaak voor. Eigenlijk nooit. Er is er altijd minstens wel één. Van die twee.
De voorpret is al begonnen. Sophie wil nieuwe slippertjes en een 'coole' zonnebril. Ik eigenlijk ook wel. Joris scharrelt er wat tussendoor en die snapt het eigenlijk nog steeds niet helemaal. Wél wil hij een nieuwe pyjama?
En tussendoor herhaal ik steeds maar weer dat ze er énorm van moeten gaan genieten. En dat meen ik ook echt.
Dit keer ga ik ver weg en blijven zij dichterbij. Alleen dat idee is al heel raar. Ik ga namelijk graag naar verweg. Ook mét mijn kinderen. En zij gaan graag mee. We zijn graag samen. Zéker verweg.
Dit jaar zat dat er niet in. Maar da's een ander verhaal.
Ver weg en dichterbij dus.
En die afstand willen we overbruggen.
Bovenop mijn kast ligt een boek dat ik al heel lang heb. En waar ik al heel lang iets mee moet.
Het is : WRECK THIS JOURNAL.
Een boek waarvan de ondertitel is: 'creeren is vernietigen'.
Dat klinkt erger dan het is.
De bedoeling is iets doorbreken, grenzen overgaan en roekelozer leven… Kortom, dit boek moet gaan leven en je moet het eigenlijk zelfs een beetje 'mishandelen' om het juist mooi te maken.
Ik heb dat tot nu toe niet gedaan. Ik vond dat moeilijk. Een boek vernietigen om te creeeren. Maar nu ineens is de tijd daar. Zomaar ineens.
Ik ga het boek meenemen naar ver weg en ik ga er 'mijn ding' van maken. Ik ga 'out of my comfort zone' en ik ga er mee aan de slag. Nu ik het besluit heb genomen verheug ik me er zelfs bijna op. Het boek ligt al klaar. Ik zit al overstroom vol met ideeen.
Sophie ziet het boek liggen en ik laat zien wat ik allemaal 'moet' gaan doen. Ze is meteen net zo enthousiast als ik ben en vindt het 'cool' en zo ontstaat ineens het idee.
Ik bestel er twee extra, één voor haar en één voor Joris.
En ook zij nemen het boek mee op vakantie.
En dat voelt zo leuk en zó verbonden. Ik word er blij van.
Ik zeg meteen dat als het boek leeg terug komt en ze er 'gewoon geen zin in hebben' het ook goed is. Die vrijheid geeft dat boek. Maar die vrijheid geef ik ze ook.
Alleen het idee al, dat we straks alledrie op avontuur gaan, met iets 'van ons' maakt mij al zó blij.  Sophie grijnst ook bij het idee.
Het voelt bijna als een onzichtbaar draadje waarmee ik verbonden blijf met mijn kinderen.
En dat is goed. Niet alleen voor mij, dat merk ik aan Sophie. Zelfs Joris vraagt: "Is mijn boek er al?"
En juist dát vind ik zo bijzonder.
Ik kijk het boek nog eens in en lach hardop om de opdrachten die ik zéker ga doen en die 2 kanjers wellicht helemaal niet. En dat is helemaal oké.
We hebben, ik zeg met nadruk we, een oplossing gevonden om dicht bij elkaar te blijven. Ver weg.
Verweg én dichterbij.
Want wat is afstand nu eigenlijk als je écht van elkaar houdt?
 
 
 
 
 
xxx
esther

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk