Weekendje weg

Kiss it Forward... en smile!

 
Ik ging een weekendje weg. En ik keek er blij bij, als ik het rondvertelde.
Een heel weekend niemand onder de 16 jaar. Ik geloof dat ik me daar nog het meest op verheugde.
Ik ga wel vaker weg.
Met kinderen, zonder kinderen en soms zelfs mét zonder kinderen.
Zo ook nu.
Ik nam ze niet mee maar ze waren wel bij me.
Een heel weekend lang ging het namelijk wel over hun. En over al die anderen. Over onze 'zorgen' zeg maar.
Wij, de meiden van Kiss it Forward, hadden een Bootcamp georganiseerd.
Dat klinkt erger dan het is.
Geen modderbanen, klimmen in touwen en slingeren aan lianen. Verder dan schommelen is het niet gegaan maar het was niet minder intens.
Met een groep bijzondere mensen op een práchtige locatie zijn we gaan brainstormen over 'zorgenland', 'zorgenkinderen' en 'gewoon' zorgen…
En het gekke is dat het zó zorgeloos was. En relaxed en vrolijk. Misschien wel juist omdat er niemand onder de 16 was. Ik weet het niet.
Misschien ook omdat iedereen na het instappen in de auto zijn zorgen even achterliet.
Misschien wel omdat niemand nu voor iemand hoefde te zorgen.
Misschien omdat de zon scheen?
Misschien omdat we schommelden op lekkere muziek?
Misschien omdat we op zo'n heerlijke plek zaten?
Misschien……
Ik kan een heleboel bedenken maar er was meer.
Wát een krachtige mensen zag en hoorde ik en na het delen van al die verhalen verbaasden we onszelf soms ook over onze kracht.
We kletsen met elkaar, we kookten, we lachten, we dronken, we aten en we hoefden niets. Tevreden rondom het haardvuur sloten we de avond af.
Wat een positiviteit dit weekend, wat een ideeen en wat een plezier.
Woorden waren soms overbodig. Ook dat was wel eens fijn.
We hebben veel bedacht en gaan nóg meer doen.
Terugrijdend naar huis kon ik alleen maar concluderen dat ik niet naar huis wilde.
Met iedere kilometer die ik reed kwam ik dichter bij de realiteit en die had ik net zo fijn een heel weekend buiten de deur kunnen houden.
Ik wilde die 'zorgeloze' gemoedstoestand nog wel even vasthouden.
Ik zette de muziek op hard en reed expres een eindje om.
En terwijl ik in de auto zat moet ik ineens lachen toen ik aan een uitspraak dacht die aan tafel gedaan werd, toen we het hadden over zorgen.
"Binnenkort krijg ik stadsrechten.
De wallen heb ik al"
Het klinkt zó simpel maar die humor is echt mijn redding.
Ik bedek veel dingen met een laagje lol. Ik zou niet anders kunnen. En ik zou niet anders willen.
Dat wil niet zeggen dat ik niet serieus ben. En dingen heel serieus neem. Integendeel.
Ik keek in de achteruitkijkspiegel van mijn auto en zag mijn gezicht.
De zon scheen net de auto in en mijn lipgloss glom me tegemoet.
Mijn walllen, tsja, die stadsrechten heb ik ook al, zag ik écht wel.
Maar ik zag meer. Mijn ogen straalden en ik voelde me blij.
Als ik thuis kom laat mijn dochter me later op de avond een plaatje zien over lachen: "Kijk mam, deze heb ik op Instagram gezet. Dat zijn wij hè? Wij lachen veel...." Ze heeft me gemist.
En Joris kruipt tegen me aan alsof hij wat in heeft te halen. Dit overigens nadat hij een hele fles zeepsop leeg heeft gegooid en de kraan lekker liet lopen en de keuken overstroomvol sop was.
Ik voelde me meteen weer thuis.
Maar hé, that's life!
Een wal meer of minder.  Een keuken vol water. Who cares… Ik kon weer even alles aan.
Wij gaan ervoor! Met een grote dikke vette grijns op het hoofd.
En ik zeg: KISS IT FORWARD!
xxx
Esther

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk