Eerlijk zijn..

Ik kijk er naar uit....

Ik kreeg vandaag een brief.
En op weg naar mijn werk hoor ik een radio-commercial.
Hij is van het UWV , over dé Wajong.
"We kijken naar wat ze wél kunnen", zeggen ze onder andere.
Jaja. Dat doen wij ouders van bijzondere kinderen al jaren maar dat positieve beleid wordt tot op heden niet echt beloond.
Ik denk na, in die auto.
Ik kan het me nog zo goed herinneren. En het is al jaren geleden.
Maar er is nog weinig anders.
Ik had een indicatie-mevrouw aan de telefoon en Joris kwam vol trots naar beneden. Zélf aangekleed. Hij straalde. Ik ook.
"Kan hij zichzelf aankleden?" was haar vraag toen. Vol trots zei ik : "Ja!" en ik keek Joris lachend aan. Hij grijnsde terug.
Zij vinkte 'ja' aan, mijn PGB werd gekort. Hij kon het nu immers zelfstandig?!
Ik had erbij moeten vertellen dat hij in zijn zwembroek stond met snorkel op zijn hoofd.
Het was -10 buiten.
Ik keek verder. Zij niet.
En zo kan ik nog vele voorbeelden noemen.
Dat verder kijken is lastig. En kijken naar wat 'ze' wél kunnen is nog lastiger.
Ik kreeg ooit een gouden tip van een mede-ouder..
Ik moest een boekje bij gaan houden. En in dat boekje moest ik alles noteren wat er mis ging. Wat Joris niet kon. Wat er kapot ging in huis. Hoe hij zich misdroeg.
Een 'little black book' zeg maar.
En als 'ze' dan weer zouden bellen moest ik gewoon dat boekje openslaan.
Ik zou dan talloze voorbeelden kunnen noemen van wat mijn zoon allemaal niet kan en van wat er allemaal misgaat.
Ik deed het. En ik werd er heel verdrietig van. Van dat bijhouden en opschrijven.
En ik ben er ook weer mee gestopt.
Laatst, ik ben immers aan het ruimen, kwam ik het weer tegen.
Ik las het door en ik voelde de tranen over mijn wangen lopen.
Ja, inderdaad. De dingen die ik daar beschreef waren écht. De dingen waren gebeurd en toch leek het alsof ik las over een ander kind.
De jongen die ik hier beschreef was vernielzuchtig. Kon héél veel dingen niet en maakte me soms wanhopig.
De jongen die ik ken is anders.
Maar ook de jongen uit het schriftje is realiteit. Ook dat is mijn zoon.
Ik wil, terwijl die échte jongen tegen me aan komt leunen, het schrift in 1000 stukjes verscheuren. Ik doe het niet.
Want die gouden tip was écht een goede tip en dat is juist zo schrijnend.
Want je vergeet.
Hoeveel er stuk gaat. Hoe wanhopig je soms bent. Dat je hem fysiek pijn wilde doen. Dat die reparatie weer een hoop geld heeft gekost. Dat je je groen en geel ergert. Dat je hem ver weg wenst.
Dat vergeet je.
En dat is maar goed ook.
Behalve als 'zij' bellen.
Dan moet je je herinneren. Dan moet je alle zwakke punten van je kind feilloos benoemen. Dan moet je hem zo slecht afschilderen als hij werkelijk is en moet je toegeven dat je het allemaal eigenlijk niet aan kunt. Dan moet je beschrijven hoe slecht het gaat. Dan moet je naar dat diepe diepe gevoel van onmacht waar je eigenlijk liever niet komt.
Dan moet je naar die plek die je eigenlijk liever vergeet.
Die Wajong….nog een jaar of twee.
Zou ik dan een leuk schriftje mogen gaan vullen?
Als ik de commercial moet geloven wel.
Ik kijk er bijna naar uit.
Bijna….
Eerst maar eens dat trekkingsrecht!
xxx
esther

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk