Het is over...

Over en uit!

Ik moet het écht kwijt....
Eigenlijk wil ik vandaag héél veel kwijt maar ik weet precies wat ik wel en niet wil delen hier.
Denkende aan de welbekende uitspraak: "Ik weet ook alles over jou"…. die een schoolpleinvader ooit tegen mij deed....
Geloof me, dat wat ik niet wil dat de hele wereld weet zet ik niet op internet. Lijkt me logisch.
Dat wat ik wil delen deel ik. En dat is al best veel. Maar geloof me, die vele stukjes zijn nog maar een héél klein stukje van mijzelf.
Er is meer. Veel meer.
En over één bepaald stukje meer zou ik wel eens willen schrijven. Nét een beetje meer.
Maar dat ligt gevoelig.
Héél gevoelig.
Niet meer bij mij. Wel bij een paar anderen.
En toch doe ik het. Een beetje.
Het is nu namelijk kapot. Echt definitief kapot.
Er zijn pijnlijke uitspraken gedaan. Uitspraken die me raakten in mijn hart en die de tranen uit mijn ogen lieten rollen terwijl ik dat toch écht serieus niet van plan was.
Als ik eraan denk voel ik ze weer branden.
"Jij vindt blijkbaar vakanties een hogere prioriteit hebben dan je kinderen en je huishouden"
Ik schrik oprecht van die opmerking.
Deze opmerking maakt alles kapot. Op een pijnlijke manier.

"Mam, ik geloof het nog niet"
Ik ook bijna niet. Lieve mensen geven ons een onbetaalbaar cadeau en tot op de dag van vandaag weet ik nog steeds niet hoe ik ze dat terug kan betalen.
Sophie huppelt bijna door de kamer.
We gaan naar onze lievelingsplek.
Joris denkt aan zijn bar, zijn strand en Pepito. Hij zegt niets maar zijn zwembroek ligt al weken klaar.
Wij hebben twee 'twee thuis-en' … Wát een geluk hebben wij. En áls het lukt, als het gaat én als het kan willen we daar naar toe. Liefst met elkaar. En soms alleen.
Wij zijn daar oprecht gelukkig.
En dat is best veel waard!

Dat kleine beetje hoop dat ik had, tegen beter weten in, tegen alle goede adviezen in heb ik toch altijd stiekem gehouden.
De hoop dat er twee 'dingen' altijd voorop zouden blijven staan. Zelfs al wist ik misschien beter, ik dacht écht….
Maar met een paar woorden is het kapot. Zo makkelijk gaat dat dus.
Er volgen meer woorden.
"Al de tijd die je in boeken schrijven hebt gestoken….. Je had ook een baan kunnen zoeken"

Joris stopt de boeken in zijn tas. Allevier. Hij kijkt trots. "Deze is van mij hè mam", en hij houdt 'Rare Vogels 'omhoog. De anderen schuift hij zo dat ze er precies inpassen. Hij neem ze mee. Naar school.
Ik weet dat hij er niets mee doet op school Ze gaan vast zijn tas niet eens uit. Maar wat kijkt hij trots…..
"Mam, ik hou mijn boekbespreking over Puck." Sophie doet het boek 'Eerste hulp bij scheiding' in haar tas en stapt dapper op de fiets. Wat een kanjer. Puck is Sophie en Sophie is Puck. Meer trots kan ik bijna niet zijn op die dappere kleine dodo van mij. Ze haalt een dikke voldoende.

Ja, ik had ook een baan kunnen zoeken. Sterker, dat deed ik ook.
Maar toen, met de wonden nog open en de kwetsbaarheid aan de oppervlakte moest ik er zijn voor mijn kinderen. En daarom hebben ze het gered. Dat was mijn baan.
En hij was full-time.
En ja, ik zocht ook naar een échte banen. Maar daar was ik toen écht minder geschikt voor.
Ik haal diep adem. Ik ben uitgepraat. En dat ben ik niet snel.
Ik ben ook niet snel boos.
En nu ben ik alles.
Ik ben uitgepraat, pislink maar vooral gekwetst.
Ik ben er klaar mee!
Wát een verlies!!! En dan heb ik het niet over geld.
Maar ik kan het niet overbrengen…
Het lukt gewoon niet meer. Hoe zeggen ze dat wel eens?
'De koek is op'.
Dat twee mensen zó ver uit elkaar kunnen groeien.
Ik vind dat nog steeds moeilijk.
Dat het gaat zoals het gaat.
Later, later hebben ze een eigen keus. Die dappere kids van mij.
Ik hoop dat ze de goede zullen maken.
Ik hoop dat ze weten dat als ze de foute keus maken ik nog steeds van ze hou.
Ik hoop dat ik ze een beetje laat zien waar het in het leven om gaat.
Ik hoop dat ik ze kan leren dat je altijd een keus hebt. No matter what.
Ik hoop dat ze gelukkig blijven.
Ik hoop dat ze zien dat de wereld kan vergaan maar dat je toch kunt blijven staan.
Ik hoop dat ze zien dat moeilijkheden er zijn om te overwinnen en ik hoop dat ze zien dat ik ergens voor sta.
Dat ik er voor hun sta!
En ik hoop dat we nog veel zullen lachen. Heel veel.

"Ik heb er buikpijn van mam", zegt Sophie. We zitten achter de iPad en ze laat me een onnozel filmpje zien. De tranen rollen over mijn wangen van de slappe lach en daar moet Sophie weer erg om lachen. Joris zit erbij en gaat gekke geluiden maken omdat ik zo raar doe.
Sophie en ik kijken elkaar dan aan en we moeten nóg harder lachen.
Joris grinnikt ook nog wat mee we hebben dikke lol.

Onbetaalbaar!
En ik heb het gewoon….
Dat moest ik even kwijt!
xxx
esther

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk