Alles komt en gaat......

Een fase??

Ik had vroeger een zwager die zei dat alles in fasen ging.

Hij had het over kinderen. Een fase van leuk, een fase van niet leuk.

Dan zijn ze een tijd vreselijk lief, en dan weer niet.

Dan eten ze keurig hun groenten op en dan is eten weer een drama.

Een soort golfbeweging binnen je opvoeding maar aan iedere fase zit ook altijd weer een eind.

Dat was het hoopvolle eraan!

Ik kon me daar wel wat bij voorstellen, ik zou alleen zo graag weten hoe lang zo’n fase ongeveer duurt.

Da’s toch net even wat gemakkelijker…….

Het is hier in huis even niet leuk.

Ik ben moe, heel moe .

Joris is de laatste tijd vroeg wakker, erg  vroeg.

Dat zal ook wel weer zo’n fase zijn. Dat hoop ik.

Je zou kunnen denken dat het één met het ander te maken heeft. Mijn vermoeidheid en Joris zijn vroege wakker worden. Maar dat is maar deels de waarheid.

’s-Morgens om 05.30 uur, en soms nog eerder, dendert hij met veel kabaal de trap op.

Hij stommelt om me heen en maakt geluid.

Ik draai me om en stop het liefst mijn hoofd  onder mijn kussen.

“Ik wil nog niet!!”, wil ik wel schreeuwen. Het is nog zó vroeg.

Soms pakt hij dan zijn Nintendo DS en gaat op het logeerbed zitten.

Met de elektronische geluidjes en piepjes op de achtergrond val ik dan weer half in slaap.

Dat zijn de beste ochtenden.

Het kan ook gebeuren dat hij de trappen op-en af dendert om van boven naar beneden te lopen. Nou ja, lopen? Hij lijkt de trap af te springen. De verf vliegt van de treden.

Wat hij allemaal doet weet ik niet, wil ik niet eens weten maar hij kan zo vele malen achter elkaar van boven naar beneden stommelen.

Hij vloekt er dan wat tussendoor en ik lig in mijn bed en erger me.

Slapen lukt dan echt niet meer.

Deels is dat dus, logischerwijs, de reden dat ik nu even heel moe ben.

Maar er is nog wat.

Ik ben het soms gewoon even zat om mamma en pappa tegelijkertijd te zijn.

Álles, maar dan ook werkelijk álles moet ik hier alleen beslissen. Ik moet alles alleen doen en dat is soms ineens even niet leuk meer.

Dan ben ik boos op iedereen, jaloers op iedereen en vind ik mijzelf heel erg zielig.

Maar gelukkig weet ik dat dat ook een fase is.

Ik ben nu dus even niet leuk.

Vanmorgen was het weer zover.

Joris komt op 05.30 mijn slaapkamer binnen en vraagt waar zijn nieuwe sokken zijn. Ik til mijn hoofd op van het kussen, mijn haar zit in de war en mijn ogen doen pijn als ik ze open probeer te doen.

“Wát?”, vraag ik alleen maar en ik kijk hem blijkbaar enorm woest aan.

Hij zegt niets terug. Ik zeg wat onvriendelijke dingen die je eigenlijk niet hoort te zeggen zo vroeg op de morgen en draai me woest om in bed.

Joris stommelt naar beneden.

Ik slaap niet meer en lig in bed te luisteren naar de geluiden die Joris maakt.

Later, diezelfde morgen, sta ik in de keuken.

Ik smeer de boterhammen voor school en stop ze in de trommel. Met een woest gebaar, want ik ben moe!

Joris komt bij me staan en kijkt me aan. “Zullen we het weer goedmaken, mam?!”, vraagt hij hoopvol. Zijn grote bruine ogen kijken me onschuldig aan. Ik smelt.

Ik knuffel hem en hij mij.

Wie weet, is deze fase na vandaag wel weer over?

Ik hoop het.

Maar voor de zekerheid ga ik vanavond wel éxtra vroeg naar bed

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Riek | Antwoord 03.06.2013 01.59

Gelukkig gaat dit overal wel zo.

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk