Vrijheid Blijheid?

Vrijheid Blijheid!

Een week vrij... Hoe dubbel kan het zijn? Af en toe zucht ik wel eens hardop: "Had ik ze maar een week niet." Af en toe roep ik luid: "Waren ze maar eens een paar dagen weg". En soms denk ik in stilte: "Ik heb er even geen zin meer in". En eigenlijk mag ik al die drie gedachten niet hebben. Want het zijn mijn kinderen en ik heb er zelf voor gekozen. Raar of niet, ze zijn van mij. En dat is het nu net.

Ze zijn niet alleen van mij. Ze zijn van ons. Zonder een moeder én een vader geen kinderen. Tegenwoordig zijn er allerlei constructies mogelijk en ik waardeer ze allemaal maar simpele feit blijft, zonder pa geen ma en andersom. Misschien moet ik vader en moeder veranderen in man en vrouw. En wat voor oplossingen er uiteindelijk ook bedacht zijn voor het uiteindelijke opvoeden en grootbrengen. Het begint eigenlijk heel simpel. Laten we eerlijk zijn. Bij ons waren er geen ingewikkelde constructies. Maar gewoon een vader en een moeder. Helaas kwam daar wel een ingewikkeld kind uit. Nou ja, helaas.Het was niet de bedoeling. Ik noem Joris wel een "domme pech"... wat niet altijd iedereen snapt. Ik bedoel er ook niets kwaads mee. Ik hou van hem tot aan de maan en terug maar laten we inderdaad eerlijk blijven. Toen deze bijzondere kinderen werden uitgedeeld stond ik écht niet vrijwillig vooraan in de rij. En toch kwam hij bij ons..... Een geluk bij een ongeluk want wat is hij bijzonder en wat leer ik veel van hem. Van ruilen komt huilen zeggen ze wel eens. Ruilen wil ik ook niet. Maar huilen doe ik écht nog wel eens.... Mijn constructie is namelijk dat ik er alleen voor sta. En hier geen gedeelde vreugde maar ook geen gedeelde smart....

Maar nu een week vrij dus...

Ik ga zon, zee en vrijheid tegemoet. En een paar dagen voor vertrek word ik ziek. Zou het toeval zijn? Ik ben nooit ziek. Echt nooit. Ik ben niet van de gulden middenweg. Ik heb niks of ik lig in het ziekenhuis. Da's mijn manier. En nu, dood ordinair de griep. Ik ben woest. Met koorts en trillend van narigheid stap ik het vliegtuig in. Het afscheid viel me zwaar. Ik deed stoer maar mis ze al op het moment van afscheid. Die eeuwige verantwoording die ik altijd alleen heb draag ik niet zo makkelijk over. De eeuwige zorg die ik altijd helemaal alleen draag deel ik niet zomaar. En het 'altijd moeten regelen'laat ik niet zomaar los. Snuffend in het vliegtuig dus. Snot vermengd met tranen.... Ik hang negen uren in de lucht en ik gebruik al die tijd om los te komen van thuis. Na twee flesjes KLM-wijn en 3 Ibuprofen lijkt dat best te gaan lukken. Ik kan, én wil niet meer terug en ga mijn vrijheid tegemoet.

En ik moet eerlijk bekennen, het was héérlijk. 's-Morgens vroeg in alle stilte een kop koffie...'s- Avonds in gezelschap aan de wijn... Geen rekening houden met, niks plannen en alles laten gebeuren zoals het gaat. Ik kan het nog! Ik vind het een heerlijke ontdekking. En eigenlijk wist ik het ook wel. Doe ik het heus wel vaker maar minder drastisch...Het één kan gewoon los van het ander en da's best een fijn gevoel.

Mijn griep verdwijnt langzaam, mijn armen kleuren bruin en ik geniet van de helende zee. En ja, ik mis mijn kinderen maar weet ook dat ik er straks weer tegenaan moet. Alleen.

Ik kwam dubbel aan en ik vertrek ook weer net zo dubbel. En weer heb ik ruim acht uren de tijd om me los te weken van daar...

Op Schiphol drink ik koffie. Ik ga naar mijn zus en dan sta ik een paar uur later wéér op Schiphol. Door de half afgeplakte ramen heen zie ik die kleine eigenwijs en die lange lummel en ik kan alleen maar grijnzen. Sophie duikt in mijn armen en knijpt me fijn, meestal is dat andersom. Joris grijnst en vindt de bagagekar eigenlijk  ook wel belangrijk. Maar ik voel dat het weer klopt.

Pappa van verweg draagt ze weer over. Ik krijg het weer terug, alle verantwoording, alle zorg en al het 'regelen'...Ik neem het dankbaar aan.

Weer thuis drinken we een borrel bij een vriendin, die blij is dat we er weer zijn en 's-avonds zitten er drie kinderen onder een dekbedje op de bank. Het buurmeisje nestelt zich namelijk meteen weer gezellig bij ons op de bank. Hoe alles verder lopen gaat? Geen idee. Dat het goed gaat komen weet ik dan weer wel. En dat is zo'n geruststellende gedachte.

 

Ik denk dat ik me maar eens vaker een weekje los ga weken!

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk