Ik geloof er niet in...

Loslaten of anders vasthouden?

Het is onvermijdelijk dit blog. Het moest eruit..

Het woord ‘loslaten’ komt de laatste tijd weer veel aan mij voorbij en de mensen die me een beetje kennen weten dat ik niks, maar dan ook hélemaal niks met dat woord heb.

Ik pak, zoals ik wel vaker doe, die Dikke van Dale er maar weer eens bij: 

 

los·la·ten liet -, h -gelaten 1 in vrijheid stellen 2 met rust laten; laten rusten 3 verklappen: de verdachte liet niets los 4 niet meer houden; los worden: die lijm laat los

 

En zoals vaak, schiet ik ook dit keer met die Dikke niets op.

Niemand heeft mij ooit ook goed kunnen uitleggen wat dat ‘loslaten’ nou eigenlijk is…

Natuurlijk, de essentie snap ik. Je moet, in dit geval, kinderen opvoeden tot zelfstandige individuen, je moet vertrouwen in ze hebben, je moet ze hun eigen keuzes laten maken ook al betekent dat dat het helemaal mis gaat en je moet ze hun eigen koers laten bepalen. Zoiets.

En geloof me, dat doe ik wel. Nou ja, dat probeer ik te doen.

Maar ‘loslaten’??

Hoe zit dat dan precies?

Ik deed, lang geleden, een curcus en daar kwam iemand met dé oplossing voor mij. Het bleek dat het een gevleugelde uitspraak is in “zorgenland”, maar voor mij was hij toen nieuw.

Zij zei: “Je hoeft niet los te laten, je kunt ook anders gaan vasthouden”.

Voor mij viel toen alles op zijn plaats, hoe cliché deze uitspraak inmiddels ook is.

Ik kan en wil namelijk helemaal niet ‘loslaten’. Niet met mijn kinderen, vooral niet met die ene, en niet met niks!

Alles, maar dan ook alles wat ik in mijn leven heb gedaan, heb meegemaakt en zelfs wat me is aangedaan heeft me gemaakt tot wat ik nu ben.

En misschien ben ik óók daarom wel niet zo goed in ‘loslaten’…

Ik heb er trouwens ook nog geen overtuigende voorbeelden van gezien. Van dat ‘loslaten’…

Deze week is Joris op kamp, één nacht. Zijn eerste keer en hij vindt het spannend! Ik ook.

Ik heb getwijfeld. Vond ik het moeilijk, of hij? Was hij er wel aan toe? Was ik er wel aan toe? Zou hij het redden? Zou ik het redden?

Dat ik heb besloten dat Joris mee mocht op kamp was geen ‘loslaten’. Joris zit op die 100 kilometer afstand nog net zo aan me vastgeklonken als altijd. Wel heb ik hem ruimte gegeven en heb ik hem laten gaan. Mijn armen een klein beetje uitgestrekt en de verantwoording gedeeld met zijn leerkrachten én vooral met hem.

Maar is dat ‘loslaten’?? In mijn ogen niet.

In mijn ogen is dat vertrouwen. Vooral vertrouwen in mijn eigen zoon.

Geen goed voorbeeld dus, van ‘loslaten’.

Wat is dat dan?? Dat magische ‘loslaten’ wat voor vele mensen dé oplossing blijkt te zijn?? Ik kom er niet uit. En eigenlijk wil ik het ook helemaal niet weten.

Ik ga namelijk niet ‘loslaten’… Nu niet en nooit niet.

Ik heb twee prachtige kinderen en ik hou van ze van hier tot aan de maan…. En terug.

En één van die twee prachtige kinderen zal nooit zelfstandig kunnen leven, zal altijd afhankelijk zijn van zorg en liefde en vertrouwen van anderen.
En zolang ik in de buurt ben krijgt hij dat, gewoon, van mij…

Punt uit!

En zijn práchtige zus? Die zal wél zelfstandig gaan leven, onafhankelijk worden maar ook zorg en liefde en vertrouwen van mij blijven krijgen.

Altijd!!

En straks, als ze thuiskomen, ga ik ze eens even lekker ‘vastpakken’.

Loslaten??? Dat mogen anderen doen!!

En het gekke is, dat doen anderen ook, en misschien heb ik er juist dáárom wel zo’n moeite mee!

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Anke | Antwoord 01.06.2012 01.36

een 'stuk' naar mijn hart. En ik denk dat het met die anderen wel wat meevalt, zoals veel woorden wordt 'loslaten' veel misbruikt... Wie geeft, ontvangt!

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk