Mijn schaduw

Me, myself and I

Het is zondag.

Logisch, want gisteren was het zaterdag.

Joris is al een paar dagen aan het “zuigen”. Dat is zo’n periode dat hij niet van mijn zijde wijkt, hélemaal niets zelf doet en als een schaduw om me heen hangt.

Zelfs als de zon onder is heb ik nog een schaduw…

Hij begint iedere zin met “mamma”…De titel waar ik zo trots op ben komt me werkelijk de neus uit!

Gisteren, die zaterdag dus, was Joris bij de opvang. Sophie en ik zijn even in de stad geweest, boodschapjes gedaan en als slagroom op de taart mocht het vriendinnetje dat kwam spelen ook nog blijven eten en slapen. Ik voelde weer even “hoe het ook zou kunnen zijn”…..

‘s- Middags hebben we met zijn allen Joris opgehaald en terwijl de stoere meiden alleen thuis bleven gingen Joris en ik nog even boodschappen doen.

Mijn schaduw was er weer.
En ineens is het dus zondag.

Joris begint de dag met “mamma??!”…en stopt er niet mee.

De hele dag maar door praat en praat en praat ‘ie... hij vraagt en vraagt en achtervolgt iedere beweging die ik maak.

Gek hè, Joris ging heel laat praten en toen hij dat eindelijk beter ging doen was ik zo blij!!

En vandaag snoer ik hem de hele dag al snauwend de mond. Ik laat hem niet uitpraten en reageer ongeduldig… Zijn onderzoeksdrift druk ik de kop in en ik geef hém dit keer geen ruimte.

Ik ben het even zat, zijn stem. Zijn aanwezigheid en zijn dwingende gedrag.

En uiteraard voel ik me daar weer schuldig over terwijl ik toch écht vind dat ik er wel alle recht op heb.

Het recht om alles even zat te zijn!

’s-Middags moeten we naar buiten. Het is niet eens een kwestie van willen.

We moeten het huis uit, frisse en verse lucht inademen en even vrijheid voelen.

De lucht is blauw, het is prachtig weer!

We waren niet alleen met  het gevoel dat we even eruit moesten...

Het is druk in het bos. De parkeerplaats staat al vol en er wordt druk gewandeld.

Terwijl we verder het bos ingaan voel ik me rustiger worden. Joris rent voor me uit en gooit met Sophie takken op het ijs.

Ik kijk naar ze en voel mijn lijf tot rust komen.

Schijnbare vrijheid doe ik het ook voor!

Als we verder lopen overkomt ons  ineens iets heel bijzonders…

Over het zanderige, modderige paadje waarop we lopen steken ineens twee hertjes over. Ze rennen achter elkaar aan en verdwijnen met dezelfde snelheid als waar ze mee gekomen zijn weer weg in het bos.

Wij staan stil. Alledrie.

Ik realiseer me dat dit bijzonder is. Zélfs Joris en Sophie zijn even stil.

Twee hertjes in een overvol bos steken op dat stille paadje voor onze neus zomaar over.

Dat is geen toeval.

De hertjes lopen op een plek waar je ze niet zou verwachten.

Joris is de zoon die ik niet verwachtte.

En tóch, beiden zitten op de goede plek.

De hertjes lopen terrecht in dat overvolle bos, het is hun domein.

Joris zit terrecht bij mij, ik kan hem aan.

En in de toekomst, als het me allemaal weer even teveel wordt, gaan we gewoon weer naar het bos.

Op bezoek bij de hertjes…

Me, my shadow and I !!!

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Heidi | Antwoord 09.01.2011 23.16

Men zegt dat iedereen krijgt wat hij aankan en Joris heeft een super sterke moeder!

Ester | Antwoord 09.01.2011 23.08

Mooi! Mooi de vergelijking, hij kan nergens beter zijn dan bij jou, zo is het maar net! Liefs, Ester

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk