En een gelukkeling!

Ik voel me rijk!

Gek genoeg, met minder geld en meer problemen dan ik ooit heb gehad, voel ik me héél rijk en gelukkig.

Ik ben al een week alleen. Nou ja, niet écht alleen. Iedere dag heb ik wel een leuke afspraak, soms zelfs héle leuke afspraken en ik werk veel en ik verveel me geen seconde. Maar twee bedjes in huis blijven 3 weken leeg. Eén week is er al voorbij.

“Geniet ervan!” Iedereen zegt het en dat doe ik ook écht. Maar het gemis is ook groot. En 10.000 kilometer weg is best ver. Vind ik. Ik mis Sophie en onze slappe lach. Ik mis de geintjes die we maken en de goede gesprekken die we hebben. Ik mis haar gewoon. Ze hoort bij me. Als een kopje bij een schoteltje.

Bij Joris is het anders, ik mis hem uiteraard ook heel erg maar tóch is het anders. Joris voelt als een amputatie. Dat klinkt wat grof en gek maar zo is het wel. Hij is zo verweven in alles wat ik doe en soms juist niet doe dat juist zijn afwezigheid me zo confronteert met hoe het normaal is. En dat normaal is best zwaar.

Merk ik nu.

Nou ja, normaal. Bij ons gaat het nooit zo normaal. Daar streven we ook niet meer naar. Ik streef soms wel eens naar saai maar dan bedoel ik ook weer niet écht saai. Soms wil ik wel eens rust maar té stil moet het ook weer niet zijn. Soms streef ik wel eens naar ‘alleen’ maar eenzaam wil ik ook weer niet. Nou ja, ingewikkeld. Of toch niet?

Mijn autoradio is stuk en ik heb de Ipod van Sophie op mijn hoofd. Ik luister naar ‘haar liedjes’, ik moet haar trouwens eens vragen waar ze die allemaal vandaan heeft, en ik hoor ineens deze muziek: http://youtu.be/LGh2s3_RdSI Ik ben stil en rij door de avondzon naar huis met deze muziek die direct via mijn oren mijn hoofd én hart ingaat. En de tranen blijven stromen.

Ik mis ze enorm. Ik geniet enorm. Meer dubbel kan ik mijzelf bijna niet voelen. Een soort van verscheurd en toch totaal gelukkig. Ik denk daarover na. En ik realiseer me iets. Een jaar heeft 12 maanden, 52 weken, 365 dagen en daarvan ben ik nu 3 weken alleen. Maar het gaat nu juist om die resterende tijd. Die tijd dat ik niet alleen ben.

Wat ben ik rijk. Al die andere maanden, weken en dagen zijn ze bij mij. En ja, soms is dat zwaar. Soms vind ik er echt even hélemaal niets aan en soms kan ik het ook écht even niet meer. Maar als Sophie en ik weer die slappe lach hebben en Joris op zijn eigen gekke manier zegt : “Jij bent lief”, dan huppel ik weer door het leven. 

Maar nu dus even niet. Ik huppel wel, maar even zonder die twee en dat gaat me, de eerste week althans, best goed af. Maar ik weet nu dus ook waarom. Dat gaat best goed omdat ik weet dat ze de resterende 11 maanden, 49 weken en 344 dagen bij mij zijn En hoe zwaar dat soms ook is realiseer ik me ook, juist door hun afwezigheid wat een rijk mens ik ben!

Dus ja, ik geniet en ik ga nog 2 weken genieten. Voor ik het weet zijn die voorbij! En dan, dan begint dat zware leven weer. Maar wat heb ik er zin in!! :)

 

FIJNE VAKANTIE EN EEN MOOIE ZOMER ALLEMAAL!!!

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk