Mijn motto:

Wie schrijft, die blijft!

Laatst kreeg ik een opmerking….zo één die erin hakt zeg maar! Nou krijg ik die wel vaker met die rare jongen van mij. Zélfs zonder die rare jongen. Maar deze keer was het anders. En je zou zeggen dat ik daar wel aan gewend zou zijn. Aan opmerkingen en commentaar. Dat ben   ik ook. De meeste opmerkingen gaan héél langzaam, via mijn nek, over de achterkant van mijn rug naar beneden. Ik laat ze van mij afglijden zeg maar! Deze keer lukt dat niet.

Hij was namelijk onverwacht , deed écht pijn en ik was er even héél stil van.

Ik zit met een kop koffie in mijn handen en ik hoor hem, die opmerking: “Als je alle tijd die je hebt gestoken in het schrijven van boeken enzo had gestoken in het vinden van een baan had je allang een baan gehad”. Het kopje houd ik stevig vast, ik glimlach zelfs nog best vriendelijk. Ik voel dat mijn voeten de grond even niet raken want die grond verdwijnt gewoon even, is weg onder mijn voeten zeg maar. Ik breng het  kopje koffie naar mijn mond en neem een slokje. Ik ben bang dat als ik een grote slok neem ik moet spugen.

Adem in, adem uit…denk ik in mijzelf en ik blijf kalm, koelbloedig en we zetten het gesprek voort. Ondertussen zoek ik driftig met mijn voeten naar mijn bodem… maar dat merkt niemand. Ik heb nóg een afspraak en moet weg, de koffie is inmiddels op en ook ik sta op. Deze, en een andere opmerking, gonzen nog door mijn hoofd.

Waardig wil ik afscheid nemen maar er moet me nog iets van het hart. Ik adem in…”Als ik die boeken en al die andere dingen niet had geschreven, had ik hier nu niet gezeten zoals ik hier zit. En dan waren mijn kinderen nu niet wie ze zijn.” En verder zeg ik niets. Ik adem weer uit. We zeggen elkaar gedag en ik loop naar buiten.

Ik stap in de auto en ga zitten. Ik haal héél diep adem.  Ik doe mijn lipgloss op en kijk in de achteruitkijkspiegel. Er komen geen tranen dit keer. Een paar krachtige ogen kijken me aan… Ik kijk in mijn tas. Bovenop ligt mijn eerste boek ‘Moeders zonder Grenzen’. Ik ben nog steeds zó trots. Ik start de auto en ga op weg naar een basisschool. Ik ga daar een lezing houden over mijn zoon, die rare jongen.

Dertig leerkrachten zullen ademloos naar me luisteren en ik krijg complimenten. Ze stellen oprechte vragen en ze zien wat het is… Ze zien wie ik ben. Ze zien én horen die waarheid. Héél tevreden rij ik anderhalf uur later naar huis.

Ik leg ‘Moeders zonder grenzen’ op tafel, ernaast leg ik ‘Eerste Hulp Bij Scheiden’ over Puck, ik zie al mijn blogs en verhalen voorbijkomen die ik schrijf voor verschillende sites en tijdschriften. Ik kijk naar de ‘cover’ die bijna af is voor ‘Eerste Hulp Bij Dood’ en ik zie de eerste hoofdstukken van ‘Raar is zo gek nog niet’ al op papier staan.

Al die tijd die ik heb gestoken in schrijven is ieder uur, iedere minuut, iedere seconde waard geweest!! Wie schrijft die blijft…. Dat is toch zo’n mooi gezegde?! Voor mij is die helemaal waar! Schrijven was, is en blijft mijn redding.

En dat laat ik me nooit door niks en niemand afnemen.

Maar waarom hakte die opmerking er dan toch zo in?

Ik weet het. Het raakte mij in het diepste van alles omdat ik weet dat ik ben wie ik ben juist dóór het schrijven. Ik weet dat ik de afgelopen jaren alles te danken heb aan het schrijven. En ik weet dat daarom ook mijn kinderen de moeder hebben die ze hebben en dat mijn kinderen daarom zijn wie zie zijn!

Ik adem nog eens in en uit. En met opgeheven hoofd ga ik verder. Ik ga verder met schrijven, met mijn leven en met zijn wie ik ben: EEN SCHRIJFSTER!

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk