Een Joris-loos-weekend...

Hij is er niet....

Alles went, zeggen ze wel eens.Ik zou er inmiddels ook aan gewend moeten zijn.

De Joris-loze weekenden hier in huis.

En toch…

Ik blijf het lastig vinden.

Soms halverwege de week bedenk ik opgelucht””Hoera, dit weekend is hij er niet”.

Soms, als hij weer meer aandacht vraagt dan ik kan geven ben ik blij dat hij er een dag niet is.

Soms, als hij me op de proef stelt, manipuleert en uitdaagt pak ik zijn koffer lachend in.

Maar altijd, bijna altijd, voelt het ook gek.

En ik doe het inmiddels al bijna 10 jaar, dat koffertje inpakken.

Is het niet vreselijk onnatuurlijk voor een moeder dat ze haar kind ‘een weekend wegdoet’, want zo voelt het nog steeds. Zélfs na al die jaren.

Is het niet gek, dat ik me erop verheug dat hij er even niet is?

En wat slécht dat ik soms zingend terugrijd naar huis, als ik hem net weer ergens heb achtergelaten…

Wat voel ik me soms schuldig als ik lachend op een feestje sta en blij ben dat ‘mijn schaduw’ er even niet bij is. Wat heerlijk dat ik even niet hoef te denken en te verzinnen voor hem.

En ja, ik weet het. Ieder hierboven genoemd argument valt weg te beredeneren, is goed te praten en ik weet dat ik dat allemaal niet hoef te voelen en dat ik het écht wel verdien.

Maar toch…

Ik spreek het dit weekend hardop uit tegen Sophie… Zomaar ineens zeg ik, uit de grond van mijn hart: ”Wat vind ik het héérlijk om even met jou samen te zijn en dat Joris er niet is”.

Ik schrik bijna van mijn eigen, hardop gesproken woorden.

Sophie kijkt me aan met haar prachtige bruine ogen. En ze verblikt of verbloost niet. Zij schrikt écht niet van mijn woorden. Ze zegt alleen: “Dat vind ik ook mam!” waarbij ze me recht in de ogen kijkt.

Zonder enig schuldgevoel, zonder verwijt en zonder scrupules in haar stem beaamt ze heel rustig wat ik net zei.

Mijn kleine negenjarige eigenwijs is écht wijs!

En eigenlijk is het ook zo simpel.

We houden allebei heel veel van die rare knul. Maar genieten er óók van als hij er even niet is. Zo is het gewoon.

En ja, ik heb al vaker gezegd, ‘gewoon’ zal het hier nooit worden. Dat zouden we ook niet meer willen en kunnen.

En eigenlijk, eigenlijk ben ik dáár wel weer heel blij om. Dat wij niet zo gewoon zijn.

Vanmiddag halen we Joris weer op.

Sophie en ik hebben genoten. We zijn gaan fietsen en lunchen in de stad, we hadden een feestje ver weg en reden laat en giebelend naar huis. We sliepen vanmorgen lang uit en ik zit nu met de tuindeuren open te schrijven terwijl zij languit ligt te rommelen op de Ipad.

Af en toe kijken we elkaar aan en grijnzen.

“Lekker hè mam”, zegt Sophie, “zo’n relexeflex-dagje”, zo noemen we dit soort dagen namelijk.

Ik knik vanachter mijn laptop en zeg “Heerlijk meid!!” En allebei gaan we weer rustig door.

En ik weet dat het goed is zo.

Vanmiddag halen we hem dus weer op.

En zingend rijden we er naar toe!!

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Lammert Kooi | Antwoord 26.08.2012 14.01

Mooi!!

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk