Drie dingen...

Zeuren, Facebook en roltrappen

Het zijn de kleine dingen (funny things) die 't m doen…
 
Ik word soms een beetje gek van zeurende mensen. Zeuren om niks bedoel ik dan.
Ik weet niet waarom. Ik heb het nu even extra erg.
Mijn idee is altijd wel dat iedereen mag zeuren als ik er maar geen last van heb. Of het moet om échte dingen gaan. Ook niet helemaal eerlijk misschien.
Mijn zeur-grens is deze week laag.
Echt, er is altijd wel wat te zeuren. Hier ook. Maar toch… Ik ben van het vooruit kijken, oplossen, aanpakken en dealen. Ook daar worden mensen trouwens wel eens gek van. Van mij.
Maar goed, zeuren.
De eerste deze week:
"Goh, jij hebt een leuke week gehad. Ik zag het op Facebook. Had je wel écht vakantie? Steeds die foto's en berichten?" "Had je daar tijd voor?" "Ik laat mijn laptop altijd thuis hoor!"
Ik zucht. Ten eerste denk ik, duh, met de telefoons van deze tijd kan iedereen zijn laptop thuis laten en ten tweede, en véél harder denk ik: Laat mij toch. Zeurpiet. Ontvriend me, dislike me of lees gewoon lekker mee maar oordeel niet zo. Het verwende meisje in mij zegt stampvoetend: "Mag ik toch lekker zelf weten?!" Die gedachte plopt in mijn hoofd op. Best leuk soms dat ik zo beeldend denk.
Vlak daar achteraan kwam ook nog eens dat artikel op Facebook. Over de 'verslaving' ervan. (Voor de liefhebber: http://www.trouw.nl/tr/nl/6700/Wetenschap/article/detail/3605794/2014/03/02/Geef-je-maar-over-aan-Big-Data-verzet-is-zinloos.dhtml#.Uxb5iC3sMUA.facebook )
Mensen zijn geschokt en gaan nadenken, lees ik vreemd genoeg, juist daar op Facebook. Er zijn er die stoppen en ze vragen zich af of……Moe word ik daarvan.
Ik ben eraan gewend om voor mijzelf te denken.
Zo ben ik maar dat heb ik ook geleerd.
Van Joris, mijn rare kind. Wát een zegening is zo'n rare vogel soms toch. En wat leer ik veel van hem. Mijn privacy? Die was ik kwijt op het moment dat ik mijn 'rare kind' kreeg. Schaamteloze vragen heb ik op me afgevuurd gekregen... Die schaamte ben ik al voorbij. En het woord 'privacy' heeft in 'zorgenland' een héle andere betekenis gekregen.
En zeuren. Doe ik bij voorkeur ook niet.
Nadenken, dát doe ik dan weer wel. 'Overthinking' doe ik weer niet.
Mijn ervaring, en mijn zoon dus, hebben me wel geleerd dat je alles stuk kunt denken. En ik zeg ervaring, want ja, ik heb mijn lessen wel geleerd. Mijn eigen lessen en die van Joris erbij…
Ik ben 47 mét een leesbril en niet helemaal naief meer. Al is dat eigenlijk ook weer niet helemaal waar. Ik ben best naief. Maar wel op een slimme gezonde manier, vind ik dan.
Dus duh, alsof ik, als ik lees, in een lang en vrij saai artikel dat ik, ik beken, niet eens uit heb gelezen, dat Facebook verslavend is en ze hebben het over privacy, denken ze dat ik pas dán ga nadenken?
Waar zijn we met ons gezonde verstand? Kunnen wij niet meer zelf denken?
Je doet het of je doet het niet. Zo simpel is het. Je hebt er een doel mee of niet. Zo makkelijk is het. En je vindt het leuk of niet. Zo simpel is het ook.
Je doet het veel, je doet het weinig, je doet het met mate of je stort je erin. De ene keer een beetje meer en de andere keer een beetje minder. Soms gaat het goed, soms ook niet. Soms is het leuk een andere keer helemaal niet.
Is dat niet zo met alles?? Moeten we dan alles in twijfel gaan trekken?
Drank, sigaretten, eten, de liefde, Facebook, privacy, genieten én zeuren. En al dat andere ook nog?
De tweede deze week:
Joris heeft graag onze auto voor onze eigen deur. En eerlijk? Mij maakt het niet zoveel uit. Of eigenlijk maakt het me helemaal niks uit.
Of we nu links of rechts staan of 50 meter verder. Maar voor hem is dat een belangrijk ding. Het geeft hem rust in zijn hoofd als de auto voor de deur staat…
Dus, aan het einde van de dag, als iedereen weer thuiskomt en de straat zich langzaam vult met auto's wordt Joris onrustig.
Zodra het plekje voor onze deur vrij is gaat hij er zowat op liggen en roept mij hard: "Mamma, kom je?"
En ik kom. Met de autosleutel. En ik parkeer de auto op 'onze eigen plek'… Joris schakelt en doet met een stoer gebaar de auto weer op slot.
Kleine moeite denk ik. Voor een rustig hoofd.
Iemand spreekt mij er zomaar op aan. "Of ik daar niet gek van word?" Iedere keer weer die auto verzetten?" "Wat een gedoe en  wat een moeite" "Best lastig, zo'n autistisch kind hè?", komt er dan ook nog achteraan.
Écht, ik heb ze lang niet gehad deze aanvaringen maar ik schijn het even uit te stralen…dat ik het wel aankan. Of misschien juist wel niet.
Ik haal diep adem. En kijk haar aan.
"Ach", zeg ik. "Het is wel lekker duidelijk."
"Weet je wat mij lastig lijkt?", en ik floep het eruit voordat ik me écht realiseer wat ik zeg.
"Het lijkt me vreselijk als je kinderen hebt die schreeuwen, zich misdragen, niet luisteren en doen wat ze zelf willen" Ik haal nog een keer adem en ben niet te stoppen. Ik voel dat ik mijn mond zou moeten houden maar ratel maar door.
"Ik heb wel een lekker excuus hoor, als hij schreeuwt of niet luistert noem ik hem gewoon een autist, wat hij overigens niet is. Wist je dat wel? En verder? Verder luisteren mijn kinderen naar mij, zoals dat zou moeten. Raar kind of niet, ik ben de baas. Maar eh, wat is jouw excuus?" Het blijft doodstil.
Ik heb meteen spijt van mijn woorden.
Meestal ben ik koelbloedig en gevat. Dit keer was ik onaardig en écht niet leuk.
En deed ik wat ik anderen wel eens verwijt.
Niets menselijks is ons vreemd.
Hmmmmm… Ik kijk haar aan en adem zachtjes uit. Ik durf haar bijna niet recht in de ogen te kijken.
Ik hoor haar zuchten. Ik zucht mee.
Ik vind haar eigenlijk écht
een zeurpiet. Haar kinderen luisteren écht heel slecht en ik vind dat ze haar stel niet in de hand heeft.
En ik kan gewoon even niet tegen zeuren.
Maar dat maakt het niet goed. Ik had dit niet hoeven zeggen.
Maar het is er al uit.
En gek genoeg, lucht het mij op.
Zij stond even model voor al die zeurpieten die ik deze week niet aan kan.
En dan bekruipt me het gevoel dat ik geen haar beter ben.
Dat ik dit hele verhaal al aan het zeuren ben, ik maak van een mug een olifant en ik ben ook nog eens raar bezig.
Nee, not like me. Wat is mijn excuus eigenlijk?
En dan de derde:
Last but not least.
Ik ben deze week bij een workshop, van mijn nieuwe werkgever, en daar komt dit filmpje voorbij.
Er is ergens een groep mensen die écht geloven dat kleine dingen je leven leuker kunnen maken. Zij zeggen: We believe that the easiest way to change people's behaviour for the better is by making it fun to do. Ik geloof dat ook, héél erg.
 
Conclusie:
Vanaf nu ben ik dus gewoon weer leuk en gevat. Omdat ik daar in geloof. Net zoals die funfactory...
Nou ja, vanaf morgen dan. En soms misschien ook even niet.
Niets menselijks is ons immers vreemd?!  Én mijn huisspreuk zet ik straks even op Facebook. Voor haar, voor al die andere zeurpieten en voor mij. Autistisch of niet…Mom rules!
Zomaar, omdat het zó simpel ook wel weer is!

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk