Sneltreinen en

slapeloze nachten!

Bijna 15…

Nou ja, dat is overdreven,in april pas. Maar het voelt alsof ik in de verte een sneltrein aan hoor komen die met veel lawaai op me af komt denderen.

En het is onvermijdelijk dat die trein bij mij aan komt.

Als Joris 15 is dan ga ik erover nadenken, heb ik altijd gezegd.Over dat ‘uit huis gaan’.

De meeste kinderen vertrekken rond hun achttiende uit huis, althans dat was vroeger zo.Tegenwoordig met bezuinigingen en ingewikkelde studiebeurzen lijkt het ook wel weer een nieuwe trend te worden om juist zo lang mogelijk thuis te blijven. Lekker goedkoop vooral.

Maar goed, ook Joris wordt ééns achttien en ook ik vind dat hij ooit onder mijn vleugels vandaan moet.
Dat is goed voor beide partijen. Daar ben ik écht van overtuigd en dát is het enige dat ik wel zeker weet. Maar hoe, wat, waar en wanneer precies????

Dat zijn grote vraagtekens die heel af en toe de kop opsteken. Zo ook vannacht.

Vannacht rond twee uur werd Joris wakker. Hij is erg verkouden en zit al een tijdje niet helemaal lekker in zijn vel. Buiten de hormonen, die door zijn lijf gieren, zit hem veel, héél veel dwars en kan hij dat niet kwijt.

Hij werd wakker dus. En dat wordt hij bijna nooit!Hij komt bij mij. Met een slaperig hoofd sla ik het dekbed open en mag hij erbij kruipen. Meestal, àls het wel eens voorkomt, gaat hij liggen en tukt hij bij mij vrolijk verder.

Niet vannacht.

Hij draait, hij woelt, hij piept, hij maakt geluiden en is onrustig. Hij wil wel televisie kijken. Van mij mag dat niet, om 3 uur ’s-nachts. Hij snapt dat niet…”dan ga ik toch héél stil kijken”…

Hij draait, woelt en piept verder.

En dan opeens huilt hij. Hij gaat dicht tegen me aan liggen en slaat mijn arm om zijn eigen lijf heen.

Joris, die niet zo lijfelijk is en niet heel makkelijk troost zoekt, kruipt nu bijna in me!

Ik voel zijn magere lijf, ik hoor zijn verstopte neus en ik voel zijn weggestopte verdriet.

Ik kan niets anders doen dan hem vasthouden…

Hij zucht zo letterlijk een paar uur door… Hij zegt verder niets. Af en toe komt hij omhoog zegt hij op zijn allerzachtst “mamma?” en als ik antwoord “Ja, ik ben er” gaat hij weer liggen. En draait, piept en woelt weer verder.

En daar, in bed denk ik ineens aan april. Ver weg, maar ineens ook zo dichtbij.

Vijftien. Hét moment dat ik écht moet gaan nadenken over dat ene.

Wie gaat deze jongen opvangen, wie begrijpt hem net zo goed als ik? Wie zal hem ’s-nachts troosten als hij groots verdriet heeft en ……

De vragen malen door mijn hoofd.

Als we ’s-morgens wakker worden zijn we beiden moe.

Ik kijk Joris aan en hij mij.

Gelukkig heb ik nog een paar maanden tot die 15 en dan ga ik écht nadenken. Ik beloof het!

Maar nu nog even niet.

Die sneltrein, daar maken we gewoon even een stoptrein van…

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Geraldine | Antwoord 12.10.2012 18.09

Ik ken het dilemma...Lars wordt in april 14.
Ook wij "denken "er over...maar ik denk dat als het erop aankomt...wij de grens bijster zijn.Scheiden doet pijn.

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk