'Zomaar' een zondag...

Vlak voor kerst...

Zondag…rustdag!

Om kwart over 6 duwt iemand hard tegen mijn arm. Voordat ik mijn ogen opendoe weet ik al wie er naast mijn bed staat. Het eerste wat ik denk is: “Oh nee, niet nu. Nóg niet”. Met een automatisch gebaar zet ik een kussen rechtop, sla het dekbed terug en pak de afstandsbediening van de tv. Hij kruipt bij me in bed en ik draai me weer om nadat ik de tv heb aangezet.

Met op de achtergrond allerlei geluiden van tekenfilms, nare piepende stemmetjes en af en toe ook nog een kreetje van Joris probeer ik nog wat te slapen. Vandaag lukt het niet…

Soms, soms ben ik moe. Doodgewoon moe. Ik kan het soms niet mooier maken, niet recht breien of leuker maken. Ik ben het soms gewoon zat!

Dit wordt ook zo’n dag…ik voel het nu al. Joris zit dicht tegen me aan en schuift steeds dichterbij, dichterbij kan eigenlijk niet maar dat kan hem niets schelen. We delen inmiddels één dekbed.

En zo blijft het de hele dag.
Als een schaduw hangt hij om me heen en hij wijkt niet van mijn zijde. Ik voel me de zwaan-kleef-aan uit het sprookje... Meestal vind ik het wel oké, soms vind ik het zélfs gezellig maar vandaag word ik er helemaal gek van!

Ik heb het al vaker gezegd…die ondoorzichtige navelstreng zit daar maar en blijft daar maar en krijg ik maar niet doorgeknipt. Écht, ik doe mijn best. Maar hij is hardnekkig! Vandaag zeker.

Buiten is het grijs en grauw. Ik ben druk in mijn hoofd én in mijn hart en hij laat mij maar niet met rust… Gek word ik er dus van!

Van de week kwam de buurman langs… Of wij naar zijn kerk kwamen? Er zou een speciale kinder-kerk-dienst zijn, een soort beleeftheater over de kerst. Hij zei er zélfs bij dat het voor Joris wel leuk zou kunnen zijn. En voordat ik het wist zei ik ‘ja’.

En dat gaan we straks dus doen. Naar de kerk… Weer eens een nieuwe beleving. Joris doet een overhemd aan, Sophie stribbelt wat tegen. Het ligt namelijk ook wel heel lekker in je pyjama op de bank.

Ik wil wel. Ik wil er wel even uit en een frisse wind door mijn haren. En dus gaan we! Naar de kerk, in het World Trade Center. Op zich is dat al gek genoeg! Een hip, mooi, modern gebouw...

Eerst drinken we nog warme chocolademelk bij de buuf en dan vertrekken we…

Een volle kerk, veel mensen en een saamhorigheidsgevoel zoals je dat alleen in een kerk kan vinden. Er worden liedjes gezongen uit mijn jeugd, ik kan ze gewoon nog meezingen! Er wordt gedanst door kinderen en gezongen door kinderen. Er is een heus bandje en een koortje.

Joris hangt onderuit op een  stoel en draait krullen in zijn haar. De buuf zit tussen ons in dus ik ben allang even blij met de ruimte die er zo wordt gecreëerd tussen hem en mij! Sophie zit links van mij en we maken af en toe grapjes met elkaar. Het “Efteling-gehalte” wat ik haar stiekem een beetje beloofde, valt tegen.

En toch, tóch vind ik het goed dat we er zitten. Niet in de laatste plaats voor buuf en buurman die me heel dierbaar zijn!

Een begin voor de kerst is gemaak!

Terug in de auto draaien we, toch even een beetje als tegenhanger, héél hard “All I want for Christmas…”. 

Ik zeg hierbij: Voor iedereen een hele fijne kerst!!! 

En Joris? Die pakt de Ipad en hij zit naast mij spelletjes te doen, ik heb de kaarsjes aangestoken en drink een glas rode wijn. Sophie kruipt voor de tv en ik zit te schrijven. Een heerlijke rust hangt er hier weer in huis...

En zo, zo komt alles dan tóch ineens weer goed! En ik zeg: BEDANKT LIEVE BUURTJES!

Wonderlijk toch…? Het leven…!! ;) 

 

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk