sharing is caring?

In de herhaling...
Ik moet vandaag steeds weer aan hem denken. Zó gek…
Vroeger, toen ik nog op Curaçao woonde, had ik mijn vaste 'choller'. Zo noemen ze de zwervers daar.
Altijd als ik op een bepaalde plek kwam was hij daar en altijd gaf ik hem een flesje cola.
Waarom? Omdat hij ooit, met zijn grijnzende mond en de coke nog aan zijn neus, zei dat hij dat zo heerlijk vond. Maar nooit meer kocht....
Ik heb ooit eens met hem zitten praten.
De brug was open en mijn auto stond nog aan de overkant.
Ik moest wachten en hij sprak me aan. Hij vroeg om geld.
En ik hou niet van mensen die 'bedelen' om geld. Mijn motto is dat je daar wat voor moet doen. Zing desnoods een liedje, doe een dansje of maak me aan het lachen maar 'zomaar geld geven' geloof ik niet in.
Zélfs mijn kinderen weten dat en dat vind ik goed.
Voor niks gaat de zon op en zo is het. Voor de rest zul je iets moeten doen.
Dus de 'choller' sprak mij aan en vroeg om geld.
En ik zei "nee". En ik keek zelfs een beetje geirriteerd.
Maar toen keek ik hem eens goed aan. Een toch wel beetje viezige bruine man met práchtige groene ogen. Ze trokken mijn aandacht.
Blijkbaar trokken mijn groene ogen ook zijn aandacht en we keken elkaar aan.
Ik stond daar in die hitte en smolt. Niet van de warmte. Wel van zijn vriendelijke kop.
"Verkoop je niks?", vroeg ik toen. Op de één of andere manier wilde ik hem tegemoet komen.
"Mi no tin nada", zei hij toen. Ik heb niks.
Ik keek hem aan. Een volwassen vent, viezig en ongewassen. Hij had eigenlijk best hippe gympen aan en hij keek vriendelijk. Hoezo had hij niks??
Maar ik snapte hem wel. "Waar hou je van?", vroeg ik toen. Ik vergat de brug en de hitte.
"Van coke", zei hij. Ik moest hardop lachen. Ja, dat snapte ik ook wel.
Hij lachte zijn opvalllend mooie gebit bloot. "Nee", zei hij, "échte coke. Coca cola!"
Ik keek hem aan. We stonden naast een snek.
"Oké", zei ik. "Ik geef je geen geld maar je krijgt wel coke van me." Hij glom. Hij wist welke coke ik nu bedoelde.
Ik kocht twee flesje. Voor allebei één. We zaten op een betonblok en hij genoot. We waren stil.
Ik dacht alleen maar na. Raar....hoe het in het leven kan lopen.
Ik zag aan alles dat dit geen domme man was en we hadden een heel bijzonder gesprek. Wat kan het leven voor sommige mensen moeilijk en hard zijn!
Sinds die dag waren we vrienden. Coke-vrienden, en dat was genoeg.
Ik moet vandaag steeds aan hem denken. Zo gek is dat denk ik eigenlijk niet.
Voor heel veel mensen in Nederland is het tobben, vechten en heel veel kunnen het hoofd net boven water houden.Voor veel mensen breken nare tijden aan door ontslagen en andere niet leuke dingen. Voor veel mensen met een zorgintensief kind is de toekomst en vooral dé zorg in diezelfde toekomst onzeker. Ook voor mij.
Ik loop met Joris in de Albert Heijn en bij de ingang krijgen we een lijstje. Van de voedselbank. We doen boodschappen. Onze eigen tas gevuld én ook die van de voedselbank. Bij de uitgang doneert Joris vol trots de pakken rijst, spaghetti en de potten pindakaas.
"Voor de arme mensen hè?", roept hij hard, dwars door de winkel. Die mevrouw naast ons die niets doneert voelt zich nu vast schuldig.
De man van de voedselbank kijkt ons lachend aan. Hij is blij met het enthousiasme van mijn rare kind....
Hij vertelt Joris over de voedselbank en wat ze met al dat eten gaan doen. Joris is één en al oor. En dan zegt hij ineens: "Maar wat doen die mensen daar dan voor? Dat ze dat allemaal zomaar krijgen??"
En ik lach. Een beetje met blozende wangen. Ik leg de man mijn opvoedtechniek uit en beken dat dat dus niet altijd klopt....
De man snapt me en neemt, ook lachend, de rest van onze spullen aan.
Ik bedoel maar..... Wie zijn wij om te beoordelen of iemand het zwaar heeft? Wie zijn wij om te beoordelen of iemand er iets voor moet doen?
Daklozen, kanslozen, wat voor lozen dan ook. Ik gun ze allemaal alle geluk van de wereld.
Maar ergens, ergens gaat er iets fout. Ergens klopt er iets niet en dat zit me dwars. Dat maakt me verdrietig.
Die choller van Curaçao? Ik heb ooit afscheid van hem genomen toen ik vertrok van mijn 'thuis'. Ik gaf hem een six-pack. Een six-pack coke. Hij gaf mij veel meer. En altijd weer als ik er was zocht ik hem op. Ieder jaar. En hij was er altijd. Op zijn 'eigen' plek.
En iedere keer weer kreeg hij coke van me... En onze groene ogen keken elkaar aan.
De laatste paar keren was hij er niet.
In mijn dromen heeft hij het licht gezien, is hij clean en drinkt de hele dag coke op zijn porch.
De werkelijkheid is denk ik anders.
En zo is onze werkelijkheid soms ook niet helemaal zoals de werkelijkheid écht is.
Soms...soms is het gewoon niet eerlijk verdeeld in deze wereld.
Ik vind het maar lastig. En het maakt me soms écht verdrietig.
Maar tegelijkertijd zie ik al het moois en dat blijf ik bijzonder vinden!

PS
Deze tekst staat op een muur op Curaçao, men zegt, van een choller, geschreven op een oude afgebrokkelde en daardoor mooie muur:
"When I do something good, nobody remembers.
When I do something bad, nobody forgets"
Ik heb hem later op meer plekken gezien, deze uitspraak, maar voor mij is dit dé coke-uitspraak !
En dit verhaal, dit verhaal is weer voor hem. Mijn coke-vriend!
Ik moet vandaag steeds aan hem denken. En ik hoop dat ik hem nooit vergeet!
xxx
esther

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk