Buitenspelen

Lege fietsbanden...

Het lijkt erop dat de zomer, of in ieder geval de lente, door gaat zetten…..

Iedere morgen kijk ik verwachtingsvol naar buiten en glimlach ik als ik door de witte wolken een blauwe lucht tevoorschijn zie komen.

Ook zie ik de buren.

Even verderop, links van mij wappert de was van de oude buurvrouw die met gevaar voor eigen leven nog altijd bovenop haar kleine dakje haar was ophangt.

Rechts hoor en zie ik bijna nooit wat.

Naast me woont mijn buuf, met 4 kinderen dus daar is het óók altijd gezellig.

Verderop woont die buurvrouw die altijd, heel lief, weer alles teruggooit wat Joris over de schutting in hun tuin terrecht laat komen.

Daar weer naast woont de buurman met zijn hondje. Hij begroet Joris altijd vrolijk.

Vlakbij woont ook nog een buurvrouw, die daar samen woont met haar volwassen zoon, waar Joris wel eens een praatje maakt.

Ik woon dus in “een buurtje”.

Iedereen kent elkaar wel, in ieder geval van gezicht…

En iedereen kent Joris.

Ik woon in zo’n buurtje waarvan ik altijd gezegd heb dat ik dat wel “érg burgerlijk” vond. Ik woon in een buurtje waar de voortuintjes allemaal keurig opgeruimd zijn en waar alles klopt.

Nou ja, behalve bij ons dan.

Ik woon in zo’n buurtje waar de achtertuintjes aan elkaar vast zitten en waar je iedereen kunt horen. Ook als je dat even niet wilt.

En nu wordt het weer lente...

Ook al glimlach ik ’s-morgens vroeg als ik die blauwe lucht zie, ik moet ook ieder jaar weer even slikken.

De tijd van buitenspelen, fietsen, skeeleren en skateboarden breekt weer aan.

Tegenover ons op het schoolpleintje zijn ze ’s-middags alweer druk aan het voetballen.

In de straat achter ons zijn werkmannen bezig en de voordeur staat weer “op de knip”, open dus…..

En dat is het probleem.

Joris gaat weer naar buiten. En hij gaat steeds iets verder, ieder jaar weer.

Met het tevoorschijn komen van de zon wordt de wereld van Joris ook ineens weer een stuk groter.

Was hij de hele winter veilig in mijn vizier, was alles overzichtelijk in huis en had ik altijd zicht op hem, dat wordt nu weer anders…

Niet alleen de wereld wordt groter, Joris zelf ook.

Hij zegt nu “ik ga fietsen”en hij verdwijnt…

Ik ben hem al een paar keer kwijt geweest en het is nog niet eens écht zomer….

Sophie is aan het knutselen en ik knutsel wat met haar mee. Joris is naar de werkmannen en zou “zo terugkomen”.

Ik zit niet rustig maar moet hem die ruimte en dat vertrouwen geven…

Op een gegeven moment hou ik het écht niet meer vol. Ik loop naar buiten.

De werkmannen zijn weg, maar Joris ook.

Ik loop door de buurt. Ik probeer heel relaxed te blijven maar mijn hart klopt héél onrustig in mijn keel.

Ik speur om me heen en voel me nóg onrustiger worden. Ik weet dat Joris geen gekke dingen doet, nou ja, weet ik dat eigenlijk wel zo zeker? Nu in ieder geval even niet….

Ik heb het hele rondje gelopen en eindig weer voor ons huis, zonder Joris. Dan tikt Sophie op het raam en ze wijst naar de buuf.

En daarbij steekt die kleine stoere meid ook nog haar duim op…… !! Ze kijkt me lachend aan. Ik hou echt heel veel van haar op dat moment.

Joris stapt net naar buiten, door de voordeur van de buuf. Ik zeg hem nog een keer dat hij me écht moet laten weten waar hij is als hij ergens naar binnen gaat. Hij kijkt me aan en zegt “ja”. Wat hij écht denkt weet ik niet.

Buuf kijkt me aan en zegt dat Joris haar goed geholpen heeft…

Huppelend gaat hij mee naar huis en daar vertelt hij stoer aan Sophie dat hij “eerst naar de werkmannen was, daarna naar buurman P. maar daar waren de gordijnen dicht en toen ging hij maar naar onze eigen buuf en die was appeltaart aan het bakken”

Hij is trots!! Én ik ben trots.

Ik las ooit een ergens: "De beste manier om je kinderen thuis te houden is voor een gezellige sfeer zorgen en hun fietsbanden laten leeglopen."

Ik zou dat wel willen, dat van die fietsbanden maar mooier is het misschien om Joris het vertrouwen mee te geven dat hij het wel kan.

En dan vertouw ik ondertussen op dat leuke buurtje van mij.

Want juist omdat ik in zo’n burgerlijk, vreselijk, erg én gezellig straatje woon kan ik me dat veroorloven.

Dus……buren……BEDANKT!! Scheelt mij weer een hoop fietsbanden oppompen!!

 

 

 

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

@Marcodepollo (Tefke) | Antwoord 13.04.2011 11.02

Wij wonen sinds kort ook in zo'n buurtje en met ieder kind lijk wel 'wat' te zijn. Hoe gek dat misschien klinkt: Dat geeft vertrouwen.

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk