Knopen in het haar...

en "free hugs"!

Ik zie ze iedere dag………

Verzuurde gezichten, chagarijnige hoofden en starre blikken.

Nu geef ik eerlijk toe, mijn gezicht staat ook niet altijd op “zonneschijn”maar over het algemeen ben ik toch een vrij positief mens.

Ik haal Joris op van school.

Ze staat er weer.

Die ene moeder die werkelijk nooit groet.

Zo gek, want zoveel moeders staan er niet en je zou dus zeggen dat die paar die er staan het wel gezellig maken met elkaar.

Zij niet.

Met rechte rug en met een zuur hoofd staat ze naast haar fiets.

Als haar zoon aan komt lopen begroet ze hem niet maar draait ze haar fiets alvast om….. richting huis.

Zou het thuis gezelliger zijn?!

Haar zoon roept haar wat toe en zei roept terug “opschieten”…. Dat was niet het antwoord dat hij gehoopt had maar hij hoort het volgens mij al niet eens meer….

Gedwee pakt hij zijn fiets en gaat zijn moeder achterna die inmiddels al, met een diepe zucht, halverwege de straat is…

Ze zei geen gedag terwijl ze wegfietste.

Ik begrijp het zó goed en toch snap ik er  niets van.

Het hebben van een zorgintensief kind is zwaar, ik weet er alles van.

Je leven gaat niet helemaal zoals gepland en de toekomst gaat niet worden zoals je had bedacht.

En daar tussenin heb je zorgen, héél veel zorgen.

En tóch begrijp ik die verbittering niet.

Joris moet over drie weken naar het ziekenhuis voor een operatie.

Sinds zijn eerste bezoek aan Groningen, bij dé dokter, eet hij slecht en trekt hij aan zijn haar. Het begon met een beetje niet eten en een beetje plukken maar zo langzaamaan werd het erger.

Onmacht, pure onmacht.

Bij mij maar ook bij hem.

Hij overziet niet wat er gaat gebeuren, hij begrijpt niet precies wat er aan de hand is en hij weet zich geen raad. En het erge is dat ik het hem ook niet duidelijk kan maken.

Zorgen dus! En inmiddels een kale plek achter op zijn hoofd.

Vanmorgen begonnen we met een dikke ruzie en toen ik hem ophaalde uit school, begon hij direct toen hij mij zag, alweer te huilen.

We praten even met  juf die zich net zo machteloos voelt en ik voel dan dat ik wat moet doen. Maar wat?

We rijden naar huis en daar pak ik de kappersschaar. Ik zet Joris op een stoel en vertel hem dat we een stuk van zijn haar knippen, we maken er een foto van en het is afgelopen. Punt uit.

Joris vindt het wel spannend, en gek. Zijn moeder die zijn haren knipt.

We maken een berg haar en een foto.

Ik smeer zijn haar vol, kostbare crème van mij, en zijn haar voelt glad en zacht.

Als beloning gaan we door de carwash!

’s-Avonds als hij in bad zit geef ik Joris een lintje. Daar mag hij knopen mee leggen en mee plukken en friemelen zoveel als hij wil. Hij kijkt me met grote bruine ogen aan.

Als hij in bed ligt kijkt hij me weer aan en zegt “als ik me nu vergis, het is wel moeilijk?!” Ik zeg hem dat dat mag.

Ik zeg hem ook dat ik morgenochtend mee naar binnenloop en alles aan de juf vertel.

Hij lijkt het te begrijpen….. maar of dat morgen nog zo is?!

Het hebben van een zorgintensief kind is zwaar.

En het is heel gemakkelijk om verbitterd te raken, te verzuren of doodgewoon chagarijnig te zijn.

En ik ben alles van dat alles wel eens. Nog méér zelfs…

Voordat ik naar bed ga kijk  ik nog even bij Joris.

Hij ligt in elkaar gekrult met kort geknipte haren in zijn nek….. en ik zie geen één knoop.

Ik ben nu al trots op hem….

En die dame, die dame bij dat schoolplein?

Misschien moet ik haar eens vertellen over háár zoon. Over hoe bijzonder hij is…..

Misschien fietsen ze dan een keer écht samen naar huis….

 

PS En als dat niet helpt, is dit filmpje misschien wel wat…..  http://bit.ly/a8GzKZ

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Coco | Antwoord 13.02.2013 01.35

Prachtig, hopelijk heeft de oplossing langdurig gewerkt. Mijn zoontje heeft hetzelfde gedaan ook uit onmacht!

Robbert (@76RL) | Antwoord 29.04.2011 10.54

Erg mooi blog, hulde! Ook bij Ami's (reguliere!!) kinderdagverblijf geregeld erg zure koppen bij die ouders, snap dat nooit zo goed...

Heidi | Antwoord 29.04.2011 10.30

Je bent een vindingrijke dame met een groot hart op de goede plaats. En dat filmpje maakt het helemaal af! Zo zou de wereld moeten zijn. Wat meer knuffels!

Tefke (@Marcodepollo) | Antwoord 29.04.2011 10.15

Mooi stuk weer! Mooi te lezen hoe creatief je bent in het zoeken Nasr oplossingen voor zorgen en problemen.

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk