Moeilijke buien

Een mooie dag...??

Deze dag had alles in zich om een mooie dag te worden.

De zon scheen heerlijk, kinderen naar school en ik had een dag vol niks gepland.

Het was een heftige week, verleden week.

Joris zijn operatie is achter de rug…

Pappa is weer teruggevlogen naar zijn huis ver weg…

Veel emoties wisselen elkaar af…

Met emmer en stofzuiger loop ik vrolijk de trap op. Ik begin op zolder. Gek, maar met opruimen in het echt, ruim ik ook de chaos op in mijn hoofd.

Het gaat lekker!

Kamer na kamer ruim ik op en langzaam ordenen de gedachten in mijn hoofd zich een beetje.

Ik poets, veeg, stofzuig en met het verdwijnen van de rommel en het stof word ik ook weer wat rustiger.

Op een grote zitzak in de tuin drink ik, na al dat geruim, een kop koffie, luister mooie liedjes, voel de zon op mijn gezicht en voel me helemaal “zen”.

Het is een mooie dag…

Voor ik het weet is het tijd om Joris en Sophie op te halen.

Eerst haal ik Joris, hij komt vrolijk uit school.

Dan gaan we samen richting Sophie. Door de wind en de zon fietsen we naar haar toe.

Geen vuiltje aan de lucht…

Maar dan, dan komen we de eerste teleurstelling al tegen, de werkmannen zijn niet aan het werk, en dat bevalt Joris niets. Hij gromt. Nu nog zachtjes.

Dan fietst hij over het plein van Sophie en wil afstappen, zijn broek blijft aan zijn zadel hangen en hij valt en dan, dan is het hek van de dam. Alles komt eruit.

Hij schreeuwt, hij gilt en hij wil niet opstaan.

Ik trek, en praat en schaam me… en schaam me daar weer voor.

Midden op dat volle plein ligt mijn zoon te schreeuwen. Om niks!

Nou ja, eigenlijk om héél veel maar dat weet bijna niemand daar.

Als hij uiteindelijk staat, en nog steeds schreeuwt, schopt hij eerst tegen de fiets en dan tegen mij.

Beiden worden we boos.

Sophie komt eraan lopen. Ze wil spelen met een vriendinnetje en ik ben blij.

Heeft zij even rust want de boze bui van broer is nog niet ten einde, dat voel ik aan alles.

Ik parkeer zoon met fiets aan de zijkant, bij de uitgang van het plein, en ik help Sophie.

Joris gilt en schreeuwt daar alleen verder en zijn fiets valt wéér om…

Vriendelijke moeders die hem te hulp willen schieten krijgen de wind van voren!

Er ontstaat bijna een file.

Een deel van die ouders kijkt en kijkt, een ander deel wil er gewoon langs….

Ramptoerisme op het keurige schoolplein. En ik loop, ogenschijnlijk, heel kalm overal tussendoor.

Ik haal diep adem, probeer alle blikken te negeren en blijf rustig.

Ik ben boos op Joris, nee, eigenlijk, ben ik woest op Joris.

Ik ben het zat dat hij niet gewoon kan doen en in alle redelijkheid kan reageren.

Ik ben het zat dat hij “flipt”en niet meer aanspreekbaar is.

Ik ben het zat dat ik “puin kan ruimen”die veroorzaakt is door een ander.

En ik weet ook dat ik onredelijk ben.

Dit soort gedrag heeft Joris bijna nooit meer. Maar nu het dan toch weer eens een keer gebeurd komt al mijn oude  frustratie ook meteen weer bovendrijven. Zo breekbaar is het allemaal.

Ik schaam me, voor mijzelf en voor mijn zoon en ik voel medelijden met mijn kleine stoere meid.

Ze wacht heel lief op een hoekje. Stil.

Scheldend en schreeuwend fietst hij mee naar huis, Sophie naast mij, hij een paar meter erachter!

En als klap op de vuurpijl, wordt, zomaar ineens, vanuit de lucht, mijn broek volgepoept door een duif.

Niet een kleine beetje, nee, mijn hele broek zit vol….

Ik kan wel huilen en tegelijkertijd wens ik dat die duif een paar meter achter me had gepoept, daar, op dat hoofd van Joris.

Hij verdiende het, ik niet...

Thuisgekomen kus ik Sophie extra lief en huppelend gaat ze naar dat vriendinnetje, ik kijk haar na… vol trots.

Dan draai ik me om en Joris en ik foeteren nog wat verder.

Hij moet van mij binnenblijven wat hem, opnieuw boos maakt.

Het wordt een lange middag.

En dan lees ik een bericht, iemand schrijft mij: Een vogel die op je poept betekent dat er geluk naar je toe komt!! Echtwaar!!

Ik grijns…………. Misschien had die duif het dan toch wel goed bekeken door op mijn hoofd te poepen.

Met zo’n rare zoon als Joris heb je inderdaad af en toe wat extra geluk nodig.

De dag had alles in zich om een mooie dag te worden.

Voor het grootste deel wás het ook een mooie dag.

Door dit soort gebeurtenissen word je soms alleen weer even dubbelhard en dubbeldik met je neus op de feiten gedrukt...

Ik denk dat ik vanavond nog één keer stofzuig, gewoon, om alles even te vergeten.

En dan, dan is er morgen gewoon weer een nieuwe dag…

En als ik geluk heb, poept er dan misschien wel wéér een duif op mij!!

 

 

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

brenda | Antwoord 29.05.2011 16.09

Lieve Es wat een mooi verhaal om te lezen. Ben door het lezen telkens even bij je. Liefs Brenda

Maaike | Antwoord 24.05.2011 00.38

wat een herkenbaar verhaal, en wat een geweldig einde....ben je weer rustig en Joris ook?

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk