Klein geluk....

Op de fiets...

“Ik ga alleen naar school”. Natuurlijk. Ze heeft het al zo vaak gedaan en het zou alles hier in huis een stuk makkelijker maken als ze het nog vaker doet.
Ze kan het immers.
Joris en ik willen rechtsaf gaan, expres de andere kant op, omdat ze alleen wil. Maar Sophie zegt achteloos: “” Fiets maar mee hoor, een stukje”. Dus dat doen we.
En zo fietsen we toch, door het ochtendzonnetje, met zijn drieen door de straat. Het is weer zo’n KODAK-moment.
De zon schijnt, Sophie kwebbelt en Joris fietst wat vooruit. Ze wil, kan en mag alleen maar ze vindt het zo eigenlijk zo gezellig. Zegt ze op die fiets. En daar word ik blij van...
Bij de afslag ‘school’ fietsen Joris en ik rechtdoor en Sophie gaat naar rechts.
Ze grijnst en ik grijns terug.
Joris fietst vooruit. Bij iedere straathoek blijft hij staan. Wachten op mij. Zijn dunne armpjes houden stoer het stuur vast en zijn zadel is veel te groot voor zijn kleine billen.
Zijn rugzak lijkt inmens groot op dat kleine ruggetje. Wat een stoere vent.
Hij fietst vooruit maar kijkt steeds even achterom of ik er ook nog ben. Hij weet het en tóch kijkt hij. Als hij kijkt lach ik naar hem, steek mijn duim op en hij fietst dapper weer door.
Op het schoolplein is het druk. Lange lummels rennen door elkaar en produceren op de vroege ochtend al een enorm lawaai en gooien vreemde woorden de lucht in. Dingen waar ik nog niet zo goed tegen kan zo ‘s-morgens vroeg..
Ik voel Joris zijn vingers ineens in mijn hand.
Ik doe niks en laat hem rustig staan. Die vijftienjarige puber hand-in-hand met moeder op het plein. En het kan ons allebei niets schelen. En daar word ik blij van...
Ze gaan naar binnen en Joris loopt mee. Ik geef hem een high five en loop terug naar mijn fiets.
“Zo”’ zegt een moeder. “Weer netjes afgeleverd”. Ik lach naar haar.
Ik voel aan haar dat ze het liefst haar dochter naar binnen had gebracht. Althans, dat denk ik.
Ik zeg dat ik nog heel vaak mee naar binnen ga, al is dat eigenlijk tegen het beleid van school in.
Ze kijkt me aan?  “Ja?”, vraagt ze. En volgens mij ziet ze mogelijkheden...
Ik vertel haar hoe ik vanaf dag één Joris binnen heb afgeleverd. Dat ik, zolang Joris zijn hele lijf nog schreeuwde “Breng me naar binnen”, ik dat heb gedaan.
En ja, ik wist dat het niet mocht. En ja, ik heb het tóch gedaan. Iedere keer weer. 
Ik ben die eigenwijze moeder. Ze kennen me inmiddels. Niemand kijkt inmiddels meer raar op als ik weer eens binnenkom en iedereen groet vriendelijk. En Joris is er heel gelukkig mee. En daar word ik blij van...
Ik fiets naar huis.
Ons rare gezin met onze gekke avonturen. Fietsen in de zon, op onze knalrode fietsen. Blij zijn met elkaar.
Wat kan het leven soms toch even simpel zijn. En daar word ik blij van!

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Sandra | Antwoord 28.08.2013 16.25

Het blijft zo herkenbaar, ik heb mijn zoon ook altijd lekker binnen gebracht, mijn zoon, zijn school,wie doet je wat. En weet je wat ? Het voelt heerlijk!

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk