Denken in hartjes...

Trouw aan mijzelf??

Het is zaterdagochtend. Het is stil in huis.

Joris is naar de zaterdagopvang en Sophie is met de buuf mee naar de dierenarts voor de keuring van het konijn. En die blijft er ook meteen maar lunchen.
Een stil huis dus.

Hoe ongewoon is dat? Zomaar op een zaterdag. Buiten lijkt de zon door te gaan breken…binnen is alles gepoetst en gestofzuigd en ik zit op de bank. Vrij ongewoon voor mij. Ik zit niet vaak lang stil. Ik denk er wel vaak aan…aan lang stil zitten op de bank maar in de praktijk lukt het me bijna nooit. Ik ben altijd druk. Druk bezig en druk in mijn hoofd. En druk met bedenken, uitdenken en uitvoeren. Laatst zei iemand tegen mij: “Jij hebt ook wel een soort van ADHD”… Ik grijnsde. “Ja”, zei ik. “En weet je, ik zit ook een beetje in het autistisch spectrum en heb ook nog wat andere rare trekjes”. Ik kreeg een scheve grijns terug. Dát bedoelde ze niet helemaal maar oké…ik dacht er wel heel makkelijk over. Ze zei het bijna verwijtend.

Het blijft me altijd weer verbazen hoe mensen liefst in hokjes denken. Ik begrijp het denk ik wel een beetje, het is overzichteijk, veilig en te snappen. Mensen snappen mij niet altijd. Ik heb daar zelf niet zoveel problemen mee. En als ik zo eens de jaren terug kijk heb ik steeds meer mensen om mij heen gekregen die ook niet zo te duiden zijn. Ik hou daar wel van.

Eindeloos herhaal ik het altijd tegen Sophie “trouw blijven aan jezelf” en “blijf jezelf en verander voor niets en niemand” maar ja, wat is dat eigenlijk? Dat trouw blijven? En vooral hoe doe je dat eigenlijk? Ik ben nu 46 mét een leesbril en worstel er soms nog mee. 

Een paar jaar geleden kocht ik een ring. In Amsterdam. Ik weet nog precies waar het winkeltje is. Er stond een oude gerimpelde man en op de één of andere manier raakten we aan de praat. “Jij hebt mooie ogen”, zei hij. Ik keek hem vriendelijk aan. “Veel gezien”, zei hij er achteraan. Hij keek mij daarbij doordringender aan dan dat ik eigenlijk wilde. Maar zijn gerimpelde hoofdje keek daarbij zó lief, ik knikte.  Ik liep door het winkeltje dat eigenlijk te klein was om je echt goed in rond te bewegen en ik voelde de ogen van de man in mijn rug. En toen zag ik de ring. Een grote zilveren brede band. Een stevige ring. Tussen al die frutsels en tierelantijntjes in lag hij daar te glimmen. Te glim-lachen bijna… Ik pakt hem op en deed hem om en hij zat meteen goed. Dat is op zich al apart, ringen passen mij namelijk nooit….De oude man kuchte en ik keek om. “Goed”, zei hij alleen maar. Hij had gelijk. Goed. Ik hield de ring om en terwijl ik weer richting oud mannetje ging beloofde ik mijzelf ter plekke iets. Ik beloofde mij ‘trouw aan mijzelf' en die ring was een soort bezegeling daarvan. Zo voelde dat daar in dat kleine stoffige winkeltje met alleen die oude man als getuige. Ik pakte mijn portemonnaie en terwijl ik de man betaalde pakte hij mijn hand. “Ogen zien mooie dingen!”, zei hij. En ik weet dat hij niet die ring bedoelde. Hij keek me met oude wijze kraaloogjes aan, bijna ondeugend. Ik keek hem ook alleen maar aan en hij kneep zachtjes in mijn hand. En nog een keer zei hij "goed!"...

Ik heb de ring nooit meer afgedaan. Ik ben die oude man nooit vergeten.

Wel doe ik sinds die tijd heel erg mijn best om ‘trouw te blijven aan mijzelf’ een belofte die ik toen, die dag aan mijzelf cadeau deed. En makkelijk is dat zeker niet altijd. En soms gaat dat zelfs hopeloos mis. Maar het is wel het beste besluit dat ik ooit heb genomen.

En nu dus op de bank, zaterdagmorgen. Joris weg en Sophie op pad.Waarom ik dit eigenlijk schrijf? Ik had het over hokjes denken en trouw aan jezelf blijven. Met een kind als Joris word je op de proef gesteld. Gaat alles altijd net anders dan dat je bedenkt. Moet je sterk in je schoenen staan en een hoop overwinnen. En dat ‘trouw zijn’ is soms een hele uitdaging.Maar het lukt. En soms ook niet. Maar dan voel ik even aan die ring, denk ik aan het gerimpelde mannetje en hoor ik hem weer zeggen “ogen zien mooie dingen!” en dan kijk ik om me heen en dan denk, JA, hij heeft gelijk!

Sophie komt zo thuis en dan halen we Joris op. Joris wil zelf boodschappen doen en verheugt zich daar al de hele dag op. Sophie mag koken en verzint wat ze zal gaan maken. Het is inmiddels zaterdagmiddag en het huis is nog even stil.

Ik kijk naar een spreuk die hier op de kast staat: Denk in hartjes en niet in hokjes. En zo is het maar net. Wat een geluk heb ik...

 

 

 

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk