Zon, zee en strand

Simpel is het moeilijkst!

Ik zit op het strand en ik lees een boek.

Ik heb mijn knalroze badpak aan en een hip roze leesbrilletje staat op mijn neus.

Als ik over de rand van dat roze brilletje heen kijk zie ik Sophie.

Daar, in een knalblauwe zee zie ik steeds twee kleine voetjes boven het water uitsteken. Af en toe staat ze ook even rechtop met de duikbril op haar hoofd om daarna snel weer naar beneden te duiken om vissen te bekijken.

Ze bouwt zandkastelen voor krabbetjes en maakt nieuwe vriendinnen aan het strand.

Ik geniet!

Als ik naar links kijk zie ik Andy, de barman.

Hij is druk in de weer met glazen, cocktails, rietjes en ijsblokjes.

Aan die bar hangt ook Joris en hij kijkt…

Joris volgt alles wat de barman doet.

Soms knoopt Joris ook een gesprek aan met een ander “bartype”en zo kletst hij zijn tijd een beetje weg.
Zijn rug is bruin verbrand door al dat barhangen.
En Andy, Andy zet hem,heel af en toe, eigenlijk een beetje stiekem, een glaasje sinas voor zijn neus. Zonder ijs!

Ik geniet!

En ik lees dus…..

Maar terwijl ik lees kijk ik óók af en toe eens rond.

We zitten op een strand waar veel kinderen logeren, ook veel speciale kinderen.

Als ik om me heen kijk zie ik kinderen in rolstoelen en een aantal “bijzondere”gevallen.

Voel ik me daarom zo thuis hier??

Zou dat écht zo werken?? Gedeelde smart is halve smart??

Als ik nog beter kijk zie ik ouders in de weer met potjes eten, aangepaste bestekjes en met hun kind.

Ik bewonder ze.

Velen zijn lichamelijk gehandicapt.

Terwijl zij de rolstoel over het zand duwen,kijk ik over mijn leesbril heen naar Joris.

Een knappe vent met een bruinverbrande rug zit op een barkruk en praat met iemand die naast hem is komen zitten..

Wat een geluk heb ik eigenlijk!

We zijn hier nu al een paar weken en het voelt écht weer als thuis.

Het is niet altijd even gemakkelijk, maar dat is het bij ons andere thuis ook niet.

Maar hoe langer we hier zijn hoe blijer we ons voelen.

Ik, tussen mijn 2 kanjers, de één in de zee en de ander aan de bar, ben oprecht gelukkig!

Joris rent over het strand en voelt zich thuis. Hij zwemt, drinkt en lacht.

Het bedienend personeel van de strandtent kent hem inmiddels goed en iedereen noemt hem “dushi”… Joris glimt en zegt, uit de grond van zijn hart: “ze zijn allemaal zó lief hier!”

En gelijk heeft hij.

Maar het is niet alleen die zon en niet alleen die blauwe zee.

Het is niet het feit dat we tussen gelijkgestemden zitten en het is niet alleen het feit dat we vakantie hebben.

We zijn gewoonweg simpelweg gelukkig.

Met ups en downs, in regen en in zonneschijn.

Maar zolang we bij elkaar zijn is het “gewoon goed”

Ik heb het deze week al een paar keer hardop gezegd: “Simpel is het moeilijkst”en zo is het óók echt.

Maar wat hou ik op dit moment veel van mijn simpele leven.

Ik lees nog een hoofdstuk verder door mijn roze brilletje, Sophie maakt nog een duikje en Joris drinkt nog een sinas……

Ik geniet!

 

 

 

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

evelien | Antwoord 30.08.2011 01.31

Hey Esther,

Lekker genieten hoor, voordat je weet sta je weer op het schoolplein!

Tot gauw!
Liefs, Evelien

geraldine | Antwoord 29.08.2011 01.20

Geniet maar lekker! Door je roze bril, ziet alles er veel leuker en mooier uit! Dank voor de tip, ik ga er ook 1 kopen Lang leve de zon, sinas en zee

Lysbeth | Antwoord 27.08.2011 22.06

Lieve schat...als ik dit lees mis ik jullie zo En ben ik ook zo bang dat jullie m.s. wel helemaal niet terugkomen. Weet dat ik jullie persoonlijk kom halen!X

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk