Bijzondere mensen

Bijzondere briefjes van bijzondere mensen...

Joris komt thuis met een briefje in zijn hand.

Op dat briefje staan een naam, een adres en een telefoonnummer.

Of ik die mevrouw even wil bellen??

Die mevrouw heeft een hond en hij mag de hond mee uit laten maar dan moet ik wel even bellen…

Ik neem het briefje aan en leg het op tafel.

In de keuken pruttelen de pannen, een vriendinnetje van Sophie wordt net opgehaald en de tafel moet nog gedekt.

Het briefje verdwijnt, bijna achteloos, op een stapel papier.

Een paar dagen later vraagt Joris of ik al gebeld heb.

Ik zoek het briefje maar kan het eigenlijk niet meer vinden. Ik kijk Joris aan en luister nu pas écht goed.

“Weet je wat?”, zeg ik. “We lopen er wel even naar toe, weet jij waar het is?!”

Joris huppelt bijna voor me uit en wijst me de weg.

Ik kijk met verbazing naar mijn zoon die zo doelgericht op weg is. Blijkbaar heeft hij dit stukje al vaker gelopen…

Vlak bij onze straat, net om de hoek belt hij aan.

“Silke!!!”, roept hij al bijna door de brievenbus.

Een vriendelijke dame groet Joris alsof ze hem al vaker gezien heeft.

Ik vertel haar van het briefje en over Joris.

Zij vertelt mij over haar hond en haar eigen bijzondere broer.

Woorden waren eigenlijk overbodig.

Zij zag Joris en “kende”hem meteen. Joris zag haar en het voelde goed.

Het lijkt zo simpel maar het is zo mooi.

En nu, nu hebben we telefoonnummers uitgewisseld en af en toe sms-t zij mij wanneer Joris daar is.

Joris mag ook af en toe mee de hond uitlaten en Joris is blij.

En ik ook! Blij dat er zulke mensen zijn die open staan voor dit soort dingen en voor mijn kind.

Wat zou de wereld er toch stukken leuker uitzien als iedereen een beetje zo was.

En dan, dan krijg ik ook nog een mailtje van haar. Ze schrijft oa dit:

Beste Ester,
 Het was een gewone dag. Niet te koud, niet te warm, geen felle zon maar het was zeker niet grijs. Zoals elke dag moest de hond weer wandelen. Mijn man keek me aan met een blik, ik heb geen zin. Ik maak de voorbereidingen voor het avond eten klaar, pak de riem, roep Silke en wandel de deur uit.... rechtsaf. Het is altijd afwachten waar Silke me mee naar toe neemt maar die dag was bijzonder.
 Op de hoek van de straat krijg ik gezelschap van een jongen op een fiets. Hij fietst de hele straat achter me aan. Als ik weer moet over steken kijk ik achterom. Hij kijkt me met een vragende blik aan, ik zeg hallo, hij lacht. Hij steekt met me mee over en blijft naast me fietsen. Ik herken iets, iets vertrouwds maar wat. Hij vraagt of ik aan het wandelen ben met de hond en dan valt er een kwartje. We slaan samen linksaf en kletsen ronduit, over zijn school, met hoeveel mensen ik in huis woon maar vooral over waarom ik met de hond wandel en waar wij wonen. We gaan weer links en zijn weer terug. Zonder aankondiging fietst hij weer weg. Jammer, het was net zo gezellig.

 De volgende dag was het mooier weer, Silke en ik gingen weer wandelen. Silke begon op eens druk te kwispelen en ja hoor, daar is hij weer!  Ik wandel en hij fietst. Vandaag kletsen we niet zo veel. De dagen daarna wandelt mijn man met de hond. In de weken die volgen krijg ik vaak gezelschap als ik met Silke wandel en stond Joris vaak bij me in de voortuin. Wat een lieve jongen is Joris.

Ik lees de mail met tranen in mijn ogen!

Het leven met Joris is niet altijd even gemakkelijk.

Het leven met Joris vraagt veel energie en doorzettingsvermogen.

Het is vaak een uitdaging en een zoektocht.

Maar soms, soms ook gewoon zo verschrikkelijk leuk, bijzonder en mooi!

Dat briefje dat ik in eerst instantie achteloos weglegde “omdat ik het zo druk had”, blijkt een klein waardevol papiertje te zijn!

Hier kunnen we allemaal nog wat van leren!!!


PS IVM privacy van de hond is voor de foto een stand-in gebruikt!! ;)

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Coco | Antwoord 13.02.2013 01.50

Door je verhalen hou ik echt een beetje van Joris, hij lijkt in zoveel op mijn zoontje Robin. Deze zijn voor die mooie en lieve Joris van jou XX en X voor jou

AgnesvW | Antwoord 26.09.2011 12.40

Wat fijn dat er ook nog zulke mensen bestaan en wat fijn dat zo iemand op Joris zijn weg kwam. Tranen in mijn ogen.

rebbeldebbel | Antwoord 20.09.2011 01.26

dit vind ik nu een van de mooie dingen, om een bijzonder kind te hebben, je komt ook met bijzonder lieve mensen in contact die je anders niet had leren kennen.

Laura | Antwoord 09.09.2011 15.18

Jeetje, wat een bijzondere vrouwmethond! Ook ik krijg tranen in mijn ogen.

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk