Koffie...en meer

Écht HEMA!

Lang geleden, toen ik nog ver-weg-woonde vroegen ze mij wel eens: "Wat mis je het meest?". Ik antwoorde dan altijd: " De HEMA en mijn moeder". Dat van mijn moeder begrepen ze. Dat van die HEMA vonden ze altijd maar gek. Ik niet. Ik ben écht HEMA-fan.

Vroeger kon ik winkelen tot die Bijenkorf dame met een zoet gevooisde stem omriep : "Wij gaan sluiten". Ik heb zélfs nog jaren bij die Bijenkorf gewerkt. In de vakanties. Ik ben namelijk een harde werker én een HEMA-fan. En toen waren Bijenkorf en HEMA nog één. Écht lang geleden dus! Maar shoppen, dat doe ik eigenlijk niet meer. Niet zoals toen.

Na dat ver-weg-wonen is de lust me eigenlijk wel vergaan. Wat vond ik het heerlijk daar. Daar-ver-weg. Eén keer per jaar deed ik leuke inkopen in Nederland en verder rommelde ik daar-ver-weg wat aan. Er was toen niet zoveel maar dat vond ik niet zo erg. Lekker rustig eigenlijk wel.
Altijd vond ik wel weer iets geks en ik en mijn armbanden leukten de hele boel wel weer op. Lipgloss en grijns erbij . Een gebronsde huid en ik was 'happy'. Wat een heerlijke tijd.

Terug in Nederland werd ik gek van de weldaad en de overvloed. Wat een keus en wat veel. De Bijenkorf? Ik ging de draaideur in en net zo snel weer uit. Ik werd er heel onrustig van. Nog steeds eigenlijk.
De enige die ik trouw ben gebeleven is die HEMA. Ik ben fan!

Shoppen met Joris is ook een verhaal apart. Vroeger, toen hij nog in die buggy zat was het een eitje. Hij keek zijn ogen uit en was stil van verbazing omdat hij al die mensen mocht bekijken. Toen hij niet meer in die buggy wilde was het nog steeds een eitje. Hij volgde mij immers overal. Raakte ik Sophie nog wel eens kwijt onder een kledingrek waar ze gekke dingen uit ging halen, Joris was atijd voor me, achter me, of naast me.

En nu, nu is het nog een eitje. Waar we ook komen, bijvoorbeeld die HEMA, daar loopt Joris in één rechte lijn naar de kassa. Daar gaat hij nonchalant bij de kassa hangen en maakt hij met iedereen die daar aankomt een praatje. De cassieres bij de HEMA kennen hem al! We moesten deze week ook naar die HEMA. Iedereen had al vuurwerk in huis. Wij uiteraard niet. Ik hou er niet van en dus vergeet ik dat ook gewoon. Dus op naar de HEMA. Op het nippertje... Sophie en ik zoeken zo'n kinderpakket uit (al blijkt later dat die tiener van mij nu écht, tegen al mijn gevoel in, 'into de rotjes' is en sterretjes écht wel minder 'cool' vind) en dwarrelen we nog wat rond in die HEMA. Joris staat ondertussen bij de kassa. Een dame daar, in de rij, heeft wel vier pakken koffie in haar armen en ze kletst met Joris. Sophie en ik sluiten aan in die rij en ik luister mee. "Wat voor koffieapparaat heb jij dan?" "Drink jij echt zoveel koffie" "Dat is écht niet goed" "Mijn moeder is pas leuk na haar eerste kopje" en dan grijp ik in. We lachen erom en de vrouw zegt "Wat een leuk kind heb jij". Ik beaam dat en grijns. "Je hoeft niet op alles te antwoorden hoor", zeg ik nog verontschuldigend. "Hij neemt bij iedereen altijd een diepte-interview af en 'geen commentaar' zeggen mag ook". De dame kijkt me aan. "Ik vind het wel gezellig". Joris snapt het ondertussen nog steeds niet. Ze heeft wel vier pakken koffie maar ook een Senseo apparaaat, dat weet hij inmiddels, en daar moeten toch 'pads' in?? Wat doet ze dan met vier 'zakken' koffie van de HEMA? De vrouw legt het uit dat ze die ook heeft. Van die 'pads', maar dan van de HEMA. Joris snapt het nóg niet. Er staat immers geen Senseo op die zak en dus klopt het niet. En dan.... dan rukt de dame het pak koffie open. Daar gewoon middenin de HEMA, in die rij nog voordat ze heeft betaald. De HEMA ruikt meteen naar een vers gezet bakje, en ze laat hem de 'pads' zien. "Kijk", zegt  ze. "Snap je het nu?". Joris knikt en kijkt haar blij aan. Zij grijnst naar mij en ik naar haar. "Wat doen we toch moeilijk?" zegt ze nog. "Nu snapt hij het!" en ze stopt de open zak koffie in haar HEMA-tasje nadat ze heeft betaald. De koffiegeuren blijven hangen...

En ik? Ik huppel de HEMA uit. Wat fijn, mensen die niet zo moeilijk doen. Mensen die het snappen en mensen die uberhaupt die moeite nemen. Ik heb een raar kind, een bijzondere zoon. Maar wat ontmoeten we door hem toch ook rare en bijzondere mensen. En wat maken we veel mooie dingen mee.
Wat een cadeautje! En écht, als ik had kunnen kiezen had ik misschien een ander cadeautje gekozen, of had ik keurig gevraagd "Kan ik hem nog ruilen?". Maar hij is er en hij geeft ons, en daarmee vele anderen toch wel een héle andere kijk op de wereld.

En daar, daar in die HEMA bevalt mij dat best. Écht HEMA, ik wist het!

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Loes van der Til | Antwoord 08.01.2014 15.51

Wat een bijzonder lief verhaal :) groetjes Loes

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk