De bom ontploft.... soms!

Supernanny of supermamma?

Ik kijk er wel eens naar….

Met het schaamrood op de kaken. Oh, wat vreselijk die mensen.

De kinderen breken de tent af en luisteren niet en die ouders zijn écht alle controle kwijt!!

En dan….. dan komt SUPERNANNY binnen!

Binnen 10 dagen is de hele tent opgeruimd, zitten de kinderen gewassen en gestreken aan het ontbijt en gaat alles “zoals het hoort”….

En daar gaat het mis.

Alles gaat “zoals het hoort”en da’s nou net een punt dat ik hier nooit zal bereiken.

Verleden week was het weer eens zover….

De bom barstte.
Dat doet hij zo af en toe.

Meestal is het nog mijn eigen schuld ook want dan doen we veel te veel, is het onrustig, beetje onoverzichtelijk, niet voorspelbaar en dus kan ik eigenlijk wel wachten op die grote knal.

En hij kwam!!

Joris deed iets.

Gek, nu ik dit opschrijf weet ik niet eens meer precies wat. Het zal ook wel een opéénstapeling geweest zijn van héél véél kleine dingen.
Constant die aandacht vragen, altijd in de buurt, eeuwige zorg… Het gevolg was een vette explosie.

Van mij…

Ik schreeuwde tegen hem, ik trok hem net iets te hard aan zijn arm en ik kwakte hem net niet zacht genoeg tegen de trap aan.

Ik ontplofte!

De kinderen weten dat als ik zeg: “Ik ontplof!”, dat ze dan op moeten passen, dan ben ik namelijk écht boos en niet leuk!
De rest van de tijd kan ik heel goed "net alsof boos"doen...

Maar nu was ik dus écht niet leuk!

Ik voelde de woede door mijn hele lijf heen gaan, ik hapte naar adem en ik had eigenlijk gewoon zin om Joris te slaan. Zomaar!

Nou ja, niet zomaar, maar toch! En ik dééd het ook niet, maar toch!

Zin hebben om je eigen kind fysiek pijn te doen, dat kan dus écht niet…

En op het moment dat ik dat voelde voelde ik me zó slecht maar vooral zó machteloos.

En het was niet eens de eerste keer…

Natuurlijk wil ik Joris niet écht slaan, natuurlijk doe ik het óók niet en natuurlijk zit mijn woede heel diep en natuurlijk is die woede niet alleen voor hem.

Het is onmacht, grootse onmacht en die komt er soms zomaar ineens uit.

Joris kijkt me in die luttele seconden dat dat alles door mijn hoofd gaat alleen maar aan, met grote bruine ogen die er écht een beetje angstig uitzien….

En ik kijk terug…stil, vol schuldgevoel en een héél verdrietig! Maar eigenlijk ook nog “gewoon boos”.

Ik denk aan die gezinnen op de televisie, die ik niet snap.

Soms ben ik geen haar beter, soms ben ik zelfs nog slechter.

En dan staar ik naar de deur, en dan hoop ik dat ik de bel hoor gaan. En dat er dan zomaar een SUPERNANNY op de deurmat staat.

Ik  wil dan dat ze me aankijkt, mij een dikke knuffel geeft en zegt  “Het komt wel goed”en dat ze daarna in zo’n dag of 10 alles weer “normaal” maakt.

De bel gaat helaas nooit…

Ik realiseer me dat ik mijn eigen SUPERNANNY ben…

Het duurt gelukkig nooit 10 dagen, meestal een paar uur.
Dan kruipen we weer tegen elkaar aan, geven elkaar een kus, ik doe met Joris “de boks” en we zuchten eens heel diep en we gaan weer verder.

En dan wachten we gewoon weer heel rustig op de volgende bom die barst!

Of op die deurbel…..

 

 

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

debby | Antwoord 10.10.2011 06.56

hoe herkenbaar!!!!!

Ina de nooijer/Sprikkelman | Antwoord 06.10.2011 22.36

Niet supernanny maar supermama!!!

Hermien | Antwoord 04.10.2011 11.52

herkenbaar. menselijk. mijn ervaring is dat gaat om wat je erna doet. je hoeft niet perfect te zijn, maar laten zien dat je kunt loslaten is bijzonder krachtig.

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk