Schone schijn

Vrijwillige schone schijn....

KEEP YOUR HEAD UP!

Goh, wat trek ik aan vandaag? De zon schijnt maar ’t is toch best koud….. Die lekkere spijkerbroek of toch maar dat gekke jurkje? Slangenleren laarzen, stoere boots of gympen? Hmmm, lippenstift erbij, haren in de lak en daar gaan we weer. Ik doe het gewoon en ik ben er écht goed in!

Ik snap ook nooit dat met de kerst de kappers altijd zo overvol zitten. Wat doen die mensen de rest van het jaar dan? Ik zie er graag het hele jaar leuk uit en met de kerst ga ik juist niet naar de kapper. Mij te druk...Maar ja, ik ben dan ook een beetje vreemd.

Ik schijn uit te stralen dat ik het allemaal wel voor elkaar heb. En dat heb ik eigenlijk ook. Zelfs in alle wanorde en chaos red ik het. "Je bent écht een leuke meid" hoor ik ineens van een redelijk onbekende (toch altijd fijn, als ze je meid noemen op je 47e!!), "Je hebt een goeie kop", zei iemand laatst heel spontaan (ik had zelfs mijn leesbril erbij op),  en "wat een leuke kinderen heb je" zei een volslagen vreemde (en dat moet ik eerlijk bekennen, ze zijn beiden best goed gelukt) en "wat heb je toch een leuk huis",  zei het onverwachte bezoek spontaan “het is zo gezellig en vrolijk bij jou!”

Ik ben er goed in. De schone schijn ophouden. Ze trappen er bijna allemaal in. Maar, ik wil er ook goed in zijn. Ik wil niet zo’n chagarijnige moeder worden met zo’n getekend gezicht door alle zorgen, die in joggingbroek door de Albert Heyn heen sloft, nog net niet met een peuk in het hoofd. Ik wil niet zo'n afgetobt hoofd dat ontevredenheid uitstraalt. Ik wil niet iemand zijn bij wie vooral met de kerst de haren extra mooi zitten. Ik wil er altijd leuk uit zien. Ik wil niet versleten worden voor een 47-jarige zuurpruim of zeurkous. Ik wil niet aftakelen en toegeven aan de "moeder-look". Nee, ondanks dat ik me soms écht wel eens zo voel hou ik de schijn graag op. Volledig uit vrije wil. Ik voel me daar goed bij. Heel gek, maar het gaat juist daardoor ook goed met mij. Meestal. Ondanks alles. Vrolijk stap ik door de winkel, maak een praatje met de cassieres (al hoorde ik laatst in een radiocommercial dat dat geen goed teken is. Als je daar je voldoening uit moet halen kun je beter wat anders gaan doen, zo stellen ze daarin. Volgens mij heet zoiets gewoon vriendelijkheid, volgens de commercial moet ik dan een leegte vullen) en ik zorg dat die lippenstift goed zit.

Uiterlijke schijn...

Bijna niemand kijkt door die façade heen, dat laat ik ook niet toe. Als er iets is dat ik niet wil is dat medelijden. Tegelijkertijd schreeuw ik het soms uit, in stilte. En ik denk: “ziet dan echt niemand dat ik het zwaar heb, dat ik het soms echt even niet meer trek, dat ik weg wil, eruit! Maar dat dat niet kan... Ziet echt helemaal niemand dat ik gebonden met, met handen en voeten. Dat ik altijd van alles moet regelen, voorbereiden en plannen. Dat nooit iemand het van me overneemt?  Zélfs niet diegene van wie je het het meest zou verwachten. Nooit. Zien ze nu echt niet dat “gewone” dingen helemaal niet zo gewoon hoeven te zijn, dat ik af en toe gewoon de voordeur dicht wil houden en dat ik in die veiligheid van mijn eigen gezin het beste functioneer. Nog beter, dat ik soms die deur ook uit zou willen lopen en de boel de boel zou willen laten? Zélfs mijn kinderen... Ziet écht niemand dat ik ook even niet meer weet hoe ik alles op moet lossen? Nee, dat zien ze dus echt niet. En dat hou ik ook zo. Behalve bij dat kleine selecte groepje. Die paar mensen die me wel kennen zonder lippenstift. Dat zijn er niet veel. Maar het zijn er genoeg. En ik red het daarmee.

Ik heb thuis 2 struisvogeleieren. Een voor Joris en een voor Sophie. Ze liggen boven in een mooie doos met zacht gekleurd papier eromheen. Ik heb ze gekocht op Curaçao. Lang geleden... In ieder ei zit een brief, voor allebei één, voor later. Ik heb ze geschreven hoe leuk ze waren en nog zijn en hoe trots ik op ze ben. Ik vertel ze over vroeger en droom alvast voor hun over later. Maar ook bied ik nu alvast mijn excuses aan voor alles wat ik fout heb gedaan. Scheelt ze een hoop therapiekosten later. Ik zeg ze hoeveel ik van ze hou en ik geef ze “wijze levenslessen” mee. Ik ga er straks toch nog even één aan toevoegen... Zo'n levensles: “Als je haar maar goed zit, dan komt alles goed”. Zo is het echt! Toch? En bij Sophie stop ik er nog een héél klein lippenglosje bij, knalrood....Just in case. En dan komt alles uiteindelijk allemaal goed! Net zoals altijd bij mij...

Toch?

Ik zeg: KEEP YOUR HEAD UP!

 http://youtu.be/ADP65wbBUpc

 

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk