Feit of fictie?

De wolkjesfabriek

Is het feit of fictie? Ik weet het eerlijk gezegd niet. Al jaren lang rijden we er langs, daar aan de rand van Amsterdam. En al jaren lang zeggen we : "Kijk, de wolkjesfabriek". Het klonk zo lief.
Ik wist heus wel dat die lieve witte wolkjes dikke vette vervuilers waren maar het klonk zo leuk: "De wolkjesfabriek"….
Ik geloof dat ik ze verleden jaar pas de waarheid heb verteld. Mijn kinderen. Toen we er weer eens langs reden.
Maar het deed er niet toe.
Het is en bleef en blijft de wolkjesfabriek. Zo ben ik. Zo zijn mijn kinderen ook een beetje. Soms is het heel fijn om de dingen een beetje mooier te maken dan ze werkelijk zijn.
Die levensles is alvast gelukt en dat vind ik al een héle grote.
En zo hebben we er nog wel een paar te gaan.
Het is gek.
Dat dingen, of mensen, die je het meeste pijn doen ook het sterkste in je naar boven kunnen halen.
Ik heb wat brieven in mijn mailbox. Ik negeer ze vaak maar lees ze héél soms ook weer even. Eigenlijk om te kijken of ze écht wel echt zijn. Net zoiets als die wolkjes. En iedere keer weer verbaas ik me over de inhoud.
Maar ook iedere keer weer voel ik me gesterkt.
Het is gek.
Hoe kwetsende woorden je in plaats van verdriet of woede soms ook doodgewoon kracht kunnen geven. Dit keer vallen mijn ogen tussen al die andere wonderlijke woorden op deze zinnen:
Maar zolang jij de zorg hebt over Joris, sta je het vinden van dergelijk geluk in de weg. Een mogelijk nieuwe partner wordt afgeschrikt door een jongen als Joris over de vloer. 
Mijn tranen hebben, na vele keren herlezen, allang plek gemaakt voor iets anders.
Is het feit of fictie?
Ik weet het niet. De één zijn waarheid hoeft de ander zijn waarheid niet te zijn en ik geloof altijd erg in mensen in hun waarde laten.
Ik wist dan ook niet veel meer te antwoorden dan dat ik best heel goed voor mijn eigen geluk kan zorgen en dat dat écht wel goed zit.
Het is gek.
De twee dingen waar ik me misschien het meeste zorgen om zou moeten maken bij die 'mogelijk nieuwe partner' van me, mijn rare zoon én mijn dikke kont, zijn nu nét de twee dingen waar juist steeds zo van gehouden werd.
Soms vond iemand mij toch tegen vallen in het gebruik, een andere keer vond ik die ander toch ook niet zo leuk als ik dacht en soms was ik gewoon zelf lekker in de war.
Maar aan Joris óf die dikke kont lag het in ieder geval nooit.
Als ik me door die twee redenen, kind en kont,  zou laten tegenhouden zou ik lang niet zoveel pret hebben. En dat zou érg zonde zijn. Je tegen laten houden door kind of kont. Dat is een feit.
Feit of fictie?
Joris is er. Dat is gewoon een feit.
Ik rijd vanmiddag weer langs die wolkjesfabriek en maak met halsbrekende toeren een foto vanuit de auto. Voor de kids.
Ik ben ik en zo ben ik.
Terwijl ik verder rijd denk ik ook verder na. De muziek komt hard uit de speakers en de zon verwarmt de auto. En het is winter.
Ik krijg een berichtje binnen op mijn telefoon en ja, stiekem, kijk ik toch.
Het gaat over de bezuinigingen, de maatregelen, de PGB's, de jeugdwet en jeudgGGZ. Ik denk aan mijn eigen rare kind en óók aan die wonderlijke woorden.
Feit of fictie?
Dat dingen gaan gebeuren die er mogelijk gaan gebeuren vind ik fictie, want ik kan me dat bijna niet voorstellen. Zulke waanzinnige maatregelen kun je toch bijna niet serieus nemen?
Feit is dat het wél kan.
Deze wolkjes kan ik niet wit kijken, tegen deze wolkjes kan ik niet vechten. Dit zijn wolken buiten mijn macht en wolken die ik niet goed kan praten. Ik kan nu écht even de dingen niet meer mooier maken dan ze in werkelijkheid zijn.
Het zijn gewoon dikke vette vervuilers, donderwolken. En ze maken me héél bang.
En het is gek.
Ik voel me in al mijn machteloosheid toch heel sterk. Sterker dan ooit eigenlijk. Ik heb nu écht niets meer te verliezen. En eigenlijk voelt dat héél goed.
Thuisgekomen zit de oppas met mijn kinderen aan tafel. Ze hebben net pannenkoeken gebakken. De lichtjes branden gezellig. Joris heeft zijn tijgersloffen aan en zegt, nou ja, roept dwingend, "mamma, mamma, mamma!" net zolang totdat hij aandacht krijgt .Sophie ratelt, liefst daar dwars doorheen, de oren van mijn hoofd. "Ze hebben je gemist", zegt de oppas grijnzend blij als ik haar hopeloos aankijk.
Als de oppas is verdwenen en we op de bank zitten laat ik ze de foto zien die ik vanmiddag maakte. Met gevaar voor eigen leven…
"Hé de wolkjesfabriek", zeggen ze vrolijk. Ze kijken blij al weten ze nu ook dat het dikke vette vervuilers zijn. Maar ze zien er nog steeds zo lief uit. Die vervuilers…
Feit. Ik ben een gelukkeling! Mét een raar kind én een dikke kont.
Ik pak de computer en druk stevig op 'delete'…
Helaas is het in het écht niet zo simpel.
Met één druk op de knop kan ik die dikke vette vervuilers en donderwolken niet deleten. Kan ik niet al mijn problemen in één keer oplossen en voorkom ik niet nog meer kwetsende woorden.
Feit of fictie?
Doet het er eigenlijk toe?

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk