That's life!

Een maakbare wereld?

"Joris, ik vind je écht stom!". Sophie roept het dwars door de kamer en ze kijkt hem woest aan. Even later helpt ze hem als hij zijn schoenen niet kan vinden. "Hier oekeltje", zegt ze dan liefdevol "Jij kijkt ook écht met je neus hè!"

Er is hier een mooi evenwicht. Een wankel evenwicht weliswaar maar mooi en het klopt. Ik heb op mijn hoofd een litteken. Dat heeft mijn zus gedaan. Met een pantoffel. Zo'n ouderwetse met zo'n scherp hakje. Ik zie hem nog voor me, hij was roze. Ik sloeg haar, nou ja, prikte haar, met een potlood op haar hoofd. En zij sloeg mij terug. Of andersom, ik weet het niet eens meer.             Maar we leenden ook elkaars kleren en sliepen samen op één kamer. We vonden elkaar 'de stomste zus van de hele wereld' maar als we verdriet hadden troosten wij elkaar. We hebben ruzie gehad, héél veel ruzie. Maar nu is zij mij allerliefste maatje.
Gaat dat niet zo? Is dat niet heel normaal?

En even, héél even maar werd mijn wankele evenwicht hier omver gegooid. Iemand zei tegen me: "Sophie heeft niet gevraagd om een broertje als Joris en ze heeft recht op een volwaardige wijze van groot groeien, zonder ‘de handicap’ van Joris. De aanwezigheid van Joris en de verantwoordelijkheid die ze voor hem voelt, hebben invloed op haar gedrag en haar welzijn. Voor een kind in ontwikkeling is dat een ongewenste situatie."  Ik dacht erover na. Dat doe ik. Als mensen iets zeggen ga ik erover nadenken. Ik heb écht niet altijd gelijk. Maar dit keer kwam ik er niet uit. Sophie heeft inderdaad niet gevraagd om een broer zoals Joris. Ik heb ook nooit gevraagd om een 'raar kind'. Daar maak ik echt geen geheim van. En dat Joris invloed op ons leven heeft is een feit. Sophie is nooit verantwoordelijk voor Joris. Ze is zijn zusje. Ze is het kleine zusje die haar grote broer inhaalt. Dat dan weer wel. Maar dat maakt haar niet verantwoordelijk. Joris gaat puberen en Sophie ook, ze doen het samen en dat botst wel eens. Is dat niet heel logisch? Als er twee kinderen zijn die gezond met de situatie omgaan zijn het Joris en Sophie zelf wel. "Doe eens normaal", zegt ze woest. En dan kijkt ze mij lachend aan. "Oh nee, dat kan hij niet hè?", en we grijnzen samen.Natuurlijk is het lastig. En écht niet altijd even gemakkelijk. Sophie heeft een periode gehad dat ze zich schaamde voor hem. Maar nog lastiger was dat ze zich schaamde juist ómdat ze zich schaamde. En ja, soms neemt ze die verantwoording zelf maar ik geef haar die nooit. En juist dat maakt Sophie zo bijzonder. En volwaardig opgroeien? Wat is dat eigenlijk? Wie bepaalt er wat goed of fout is? Eén ouder gezinnen? Twee vaders? Twee moeders? Er zijn tegenwoordig zoveel varianten dat ik het niet eens meer weet allemaal. Is volwaardig opgroeien zonder obstakels? Tsja, dan gaat het hier wel eens mis.Maar als het gaat over veiligheid, stabiliteit en liefde? Dat is hier wel oké. De liefde spat er, tussen het puberen en ruzie maken van af. We zijn eerlijk tegenover elkaar. Ook over de minder leuke dingen. Is dat niet heel volwaardig?

Ik denk aan dat potlood en die pantoffel, toen, met mijn zus. Zij is nu kaal, mijn liefste maatje. Ze heeft kanker. En daar heeft ze niet om gevraagd. Maar als ik zie hoe liefdevol iedereen is, hoe haar kinderen hun best doen om daar mee te dealen. Als ik zie hoe Sophie er soms mee worstelt maar vol liefde over mijn lieve zus praat dan vervalt alle twijfel die ik nog zou hebben. Ik vraag aan mijn zus of dat litteken er nog zit, nu kunnen we dat eindelijk eens goed bekijken, daar op haar kale bol. We besluiten dat dat er eigenlijk niet toe doet. We zitten allemaal vol littekens. Of het nu van een pantoffel is, een potlood of van een gebeurtenis of een herinnering, of van een hele nare ziekte. Ze horen erbij. Het hoort erbij. En niet altijd alles is een keuze. Dus is het leven maakbaar? Nee. Dat denk ik niet. Het leven komt zoals het komt en daar moeten we mee dealen. Dingen overkomen je namelijk soms ook gewoon. Maar het gaat uiteindelijk niet om de dingen die ons 'overkomen'. Ik denk dat het meer gaat om hoe je daarmee omgaat en wat je ermee doet. Of niet...

We hebben evenwicht, een wankel evenwicht, maar dat is oké. En eigenlijk, eigenlijk ben ik er wel uit. "Sophie heeft een práchtige broer die haar mooie kanten van het leven laat zien. Ze groeit op in liefde en leert dat moeilijkheden er zijn om te overwinnen. Ze leert verantwoording nemen voor haar eigen gedrag en niet voor dat van een ander. Door alle liefde en aandacht die ze krijgt ontwikkelt ze zich tot een bijzonder mens. En ja, misschien een beetje anders dan anders. Maar is dát niet juist heel bijzonder?!"

 http://youtu.be/KIiUqfxFttM

 

Kinderen zoals Sophie, die hebben een naam. Een extra naam. Zij zijn ook BRUSJES....Als ik google op Brusjes kom ik vanzelf bij Anjet van Dijken. Ik ken haar. En ik ken haar broer een beetje. Maar vooral ook ken ik hun verhaal. En zij heeft, samen met de broers en zussen, een mooi boek geschreven:

HET BROERS EN ZUSSENBOEK, een boek voor & door BRUSSEN!      http://brussenboek.nl/youtube/

Een aanrader voor iedereen die een  Brusje is, was of misschien ooit nog zal worden! ♥

 

 

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk