en bang!

Moe en bang!

Ik ben moe…

Ik krijg een mail binnen van “alle plekken”waar Joris soms vertoeft.

Nieuwe roosters worden gemaakt, schema’s worden ingevoerd en allemaal willen ze graag een plekje voor Joris openhouden.

Ik reken uit, plan en vul in.

Met trillende handen.

Ik heb nog PGB tot mei. En dan….

Ik moet er nog niet aan denken.

Ik sta vrolijk op het schoolplein, doe leuke dingen met de kinderen we, zijn oprecht gelukkig. Eerlijk waar.

Ik knal de lippenstift erop en we gaan! Letterlijk en figuurlijk…

En zolang alles blijft gaan zoals het gaat, redden wij het best goed.

Maar dat is nu net het breekbare!

Als ik met die lijsten bezig ben realiseer ik me hoe kwetsbaar ik ben.

Als die plekken waar Joris naar toe gaat komen te vervallen ben ik bang dat ik zelf ook zal vallen en dat is een vreselijke gedachte.

Ik ben sterk, ik hou vol en ploeter me als het moet soms door de uren heen.

Met lippenstift en humor komen wij hier een heel eind…

Joris vraagt aandacht. Héél veel aandacht en het liefst één op één.

Mijn schaduw is overal waar ik ben en soms ben ik dat zó zat…

Ik kan het eerlijk zeggen, het zit diep, héél diep.  

En zo ver weg  is hij, die angst, dat ik hem meestal gewoon niet voel.

In de uren en dagen dat Joris er niet is kan ik opladen, uitrusten en weer bijtanken.

Het idee dat ik dat niet meer zou kunnen. Het idee dat dat weg zou vallen. Die angst dat mijn veilig opgebouwde wereld in kan storten begin ik nu tóch al een beetje te voelen…

Hij zat écht ver weg gestopt maar als een kleine zeurende splinter in een vinger  voel ik hem constant, die angst.

Ik word nu al moe.  En bang…

Er is geen berg te hoog en geen zee  te diep.

Alles zou ik doen voor mijn kinderen, en nog een beetje meer maar soms zit er even een einde aan.

Ik ben moe, verkouden en mijn keel doet zeer.

Joris vraagt, terwijl ik vanmorgen wat bozig rondloop “Ben je boos tegen mij?” Hij kijkt me met zijn bruine ogen aan.

Mijn hele lijf schreeuwt JA!!!!

Ja, ik zou het zo fijn vinden als je me even met rust liet, als je me heel even de tijd gaf om te ademen, als je me heel even alleen laat zitten en even niet meer 100.000 vragen hebt.

Als je geen dingen kapot maakt en als je even alleen iets gaat doen. Ja, ik zou het fijn vinden als je met vrienden op stap zou gaan, lid zou zijn van de sportvereniging en zou zeuren om een brommer. Ja, ik zou het heerlijk vinden om je weg te zien fietsen naar school, alleen, en ik zou je graag helpen met je huiswerk en je tentamens. Ja, ik zou…..

Maar ik kijk Joris aan… “Nee”, zeg ik. “Ik voel me niet zo lekker en daarom doe ik kattekoppig. Dat is niet tegen jou..”

Joris kijkt me nog eens doordringend naar me en leunt even tegen me aan.

Ik haal diep adem, aai hem over zijn haar en ga door.

Want Joris leunt op mij en ik ben zijn steun. Met iedere vezel in mijn lijf en met al mijn ,liefde wil ik dat ook blijven!

Maar soms, soms ben ik gewoon moe…

En vreselijk bang.

Zélfs met lippenstift op!

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Bianc. | Antwoord 30.11.2011 13.49

Elke keer zo herkenbaar....
Mooi verwoord!

Roelof | Antwoord 28.11.2011 22.47

Treffend en herkenbaar verwoord. Onmacht, onzekerheid maar vooral liefde spreekt hieruit. Anders dan verwacht of gehoopt maar ook weer uniek! Heel waardevol.

Geraldine | Antwoord 28.11.2011 14.03

Voel het maar....het is ook veel, ingewikkeld en eng en je bent ook moe...Tis een onderdeel van je, MET lippenstift!

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk