Dat ben ik...

Ik ben eng en gevaarlijk...

"Ik ben eng en gevaarlijk. En ik doe aan een extreme vorm zelfverheerlijking. En wat bekend is van mensen die denken en zich opstellen zoals ik, is dat het onmogelijk is het kalf te redden voordat het verdronken is. Ook heb ik heb weinig zelfinzicht en dat is niet realistisch van mij. Oh ja, en ik vind mijzelf een goede moeder. De beste voor mijn kinderen... Hoe durf ik?"

Ik laat helemaal in het midden van wie deze uitspraken komen maar ze gaan wel over mij.

Maar wel ben ik nieuwsgierig wat mijn diagnose precies is. Er zijn er blijkbaar meer zoals ik.

Wonderlijk.

Ik staar naar de woorden op het papier en lees ze een paar keer over. Maar ik reageer niet.

Wat zou ik moeten schrijven?

Moet ik vragen wie dat kalf is? Of zijn het er twee? Ik denk dat ik het wel weet. En ik denk dat ik dat kalf, of die twee kalfjes, écht niet laat verdrinken.

Dat kalf heeft namelijk een naam en hij heet Joris. En die andere is denk ik Sophie.

Had ik eerder gedaan wat ook nu wéér wordt voorgesteld was Joris niet wie hij nu is. Door Joris uit te dagen, mee te nemen in het échte leven en hem dingen te laten ervaren en doen is hij nu een slungelpuber van bijna 16, rete-eigenwijs en met een eigen mening. Hij staat open voor veranderingen, is flexibel en heeft geleerd dat niet altijd alles voorspelbaar ben. Volgens mij mooie levenslessen.

Er zijn mensen, diezelfde van die woorden, die geloven dat hij nooit gelukkig zal worden... Ik word daar verdrietig van.

We zitten in de stad en drinken koffie. Joris was echt in een kakhumeur en ik wilde hem wel slaan. Gewoon, écht fysiek pijn doen. Ik deed het uiteraard niet maar die jongen kan soms het slechtste in me boven halen. Hij zette een piepstem op en maakte veel te harde geluiden. Zijn nieuwe tic en ik weet, hij kan er niets aan doen. Ik negeer hem maar ik voel aan alles in mijn lijf dat ik me erger aan mijn eigen kind. En daar erger ik me weer aan.

Sophie en ik kijken elkaar aan... We maken met onze hand een gebaar naast ons hoofd en zeggen "roekoe". Onze familiegebaar om te laten zien aan elkaar dat we het zat zijn of in ieder geval het, in dit geval Joris, heel stom vinden. We lachen er samen om.

Ik zeg : "Hup, jas aan, we gaan". Joris gaat piepend mee en Sophie heeft een idee. We fietsen naar de stad.

Na de fietstocht is Joris alweer kalmer, zijn zijn  geluiden zachter en kletst hij vrolijk met ons mee.

We zitten in de stad en drinken koffie.

We lijken net een gewoon gezin maar dat zijn we niet. Ik wilde Joris net nog slaan en was woest. Ik was wanhopig en wist niet wat ik moest doen. Ik heb nu een lekkere cappucino voor mijn neus staan.

Joris was net dwars en in een kakhumeur. Nu sjanst hij met de serveerster en mag hij helpen achter de bar. Hij straalt en zijn ogen glimmen. Hij lijkt warempel wel gelukkig! Ik denk dat het goed is zo....

Ik ben de eerste die toegeeft dat het hier soms helemaal fout gaat. Ik probeer juist altijd eerlijk te zijn over het leven met een 'raar kind' juist omdat ik dat zelf zo heb gemist. Ik las nooit ergens die eerlijke, soms niet leuke waarheid.

Maar ook zie ik er graag de lol van in, van dat gekke leven dat we leiden. Ik zie graag de mooie kanten en ik doorbreek graag stereotype gedachten over 'rare kinderen'. Met humor en positiviteit.

Sophie brengt hier lucht in het leven. De zwaarte van Joris verlicht zij. En daar hoeft ze niet meer voor te doen dan 'gewoon zichzelf' zijn. En dat is al een hele klus. Maar wat is zij daar goed in, nu al! Door het hebben van zo'n bijzondere broer wordt zij vanzelf een bijzonder mens. En dat alles maakt mij niet per definitie een goede moeder. Maar wel denk ik, dat ik voor mijn kinderen de beste moeder ben die ze zich kunnen wensen. Is dat zo gek gedacht? Blijkbaar wel.

 

"Ik ben eng en gevaarlijk. En ik doe aan een extreme vorm zelfverheerlijking. En wat bekend is van mensen die denken en zich opstellen zoals ik, is dat het onmogelijk is het kalf te redden voordat het verdronken is. Ook heb ik heb weinig zelfinzicht en dat is niet realistisch van mij. Oh ja, en ik vind mijzelf een goed moeder. De beste voor mijn kinderen... Hoe durf ik?"

Het is een mantra in mijn hoofd en ik denk er écht wel over na. Maar ik kan er niets mee. En serieus nemen kan ik het al helemaal niet.

Ik blijf nieuwsgierig naar die anderen zoals ik.

Dat stemt me dan wel weer gelukkig, ik ben niet alleen.

Want dat ben ik al genoeg geweest. Zouden al die anderen ook een 'raar kind' hebben? En een eigenwijs kind?

Ik zou zeggen, de eerstvolgende club van RARE OUDERS staat gepland op donderdag 6 februari 2014.

 

Komen jullie ook??

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk