Lotgenoten?

Mooie ontmoetingen...

Ik was dit weekend op een dag...Een verwendag. Voor het werk.
Een verwendag voor ouders van kinderen met autisme.
Ooit ben ik er zelf voor uitgenodigd. Als moeder. Ik kon niet maar twijfelde ook erg of ik wel wilde gaan.
Joris is niet autistisch, bewezen niet autistisch, maar hij heeft wel veel trekjes van autisme.
Een soort ‘lotgenotendag’ dus , een woord waar ik niet heel erg opgewonden van raak. Ik weet nooit zo goed wat ik met dat soort dagen moet. Ik laat me niet graag in een hokje stoppen en Joris al helemaal niet en ik doe graag mijn eigen zin.
Nu ga ik.
Op een prachtig landgoed in Driebergen kom ik aanrijden.
Ik kijk met een dubbele blik. Als ik als ouder zou komen zou ik me wat ongemakkelijk voelen. Ik kom er nu werken, dus da’s anders. Mijn collega en ik zetten onze spullen klaar en drinken in de ochtendzon koffie. We bekijken de mensen die aan komen lopen. Ouders en ja, die hebben soms die wat ongemakkelijke blik nog in de ogen.
Er is een gezamelijke opening en we zitten in een soort arena. Verwachtingsvolle ogen kijken naar het podium.
Ik kijk mee.
Als het begint met ‘je naaste buurman een schouderklopje geven’ haak ik al bijna af. Dit is zó wat ik juist niet wil. Maar ik blijf zitten en luister uiteindelijk naar een mooi verhaal over balans, intuitie en geloven in jezelf. Al was de verpakking niet helemaal van mij, de woorden kloppen.
“Één en één is veel”, en zo is het.
De dag gaat beginnen.
De zon schijnt nog steeds en mensen lopen af en aan. Die ongemakkelijke blik is bij de meesten al uit de ogen verdwenen. Mijn collega en ik drinken nog meer koffie en hebben plezier, tijdens dat werken én op deze dag. We praten met een hoop mensen en krijgen veel belangsteling.
Stiekem, op een hoekje van de tafel, ligt mijn boek “Moeders zonder grenzen”. Ik heb een klein stapeltje boekjes uit mijn stoffige doos gehaald en ik ‘moest’ ze vandaag gewoon meenemen.
Soms pakken mensen het op en bladeren er wat in. Ik zie dat mooie groene boekje in handen liggen die het verdienen. Als ze het in hun tas laten glijden word ik daar vrolijk van. Ik hoop dat het ze helpt... 
En daar op dat groene grasveld wordt me ook ineens iets duidelijk.
Dát, dat is toch wat ik wil.
Mijn ervaringen delen, mijn woorden meegeven aan anderen, mijn verdriet delen maar vooral ook mijn plezier. Ik wil uitdragen dat het leven met een zorgintensief kind een feestje is en soms ook een drama, ik wil dat met iedereen delen maar ik wil vooral eerlijk zijn over dat ‘rare kind’. Ik wil schrijven....Nog héél veel schrijven, over heel veel maar ik wil ook meer.
Ik wil uitdragen, mensen inspireren en mij laten inspireren. Ik wil vertellen, delen en herkenning geven. Ik wil ....
Ik weet gewoon ineens wat ik wil, daar op dat groene grasveld.
Wat een mooie mensen lopen er rond op deze dag en wat een verschillende verhalen. Ik hoor dingen waar ik stil van word, ik hoor dingen waar ik van schrik, ik hoor kracht, doorzettingsvermogen en verdriet en ik hoor dat iedereen eigenlijk steeds dát ene zoekt. Herkenning! 
Er is geen introductie nodig, op deze dag. Iedereen praat meteen over datgene dat er toe doet. Iedereen snapt elkaar en er zijn geen oordelen....
Lotgenotendag? Ik heb er nog steeds niets mee.
Verwendag? Ik gun zo’n dag aan iedereen....Wat een mooi initiatief!
Maar vooral Herkendag, dàt vond ik nou mooi.
En ik ga er eens hard over nadenken wat ik daar mee ga doen! Let maar eens op...:)
* to be continued* 

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk