Onrust en liefde

Schudden maar.....!!!!

De laatste weken zijn druk geweest.

Mijn tweede boek ligt bij de uitgever, de pappa van ver weg woont weer dichtbij en ons leven staat even aardig op zijn kop.

Het voelt een beetje als zo’n sneeuwbol.

Je schudt ermee en de sneeuw dwarrelt daarna weer langzaam naar beneden,een prachtig gezicht.
Als ik in een winkel loop en er staat zo’n bol kan ik het nooit laten om even te schudden.

Ik vind het magisch.

Onze eigen bol schudt nu even. De rust is weg.

Gedachten en gevoelens gaan alle kanten op.

Maar ik weet dat uiteindelijk die rust er weer zal komen.

En dat is zo’n fijn gevoel. Dat ik dat vertrouwen heb. En dat ik geloof in magie.

We gaan naar school.

Eerst brengen we Sophie en dan Joris, zo gaat dat al heel lang.

Op het schoolplein van Sophie staan we dicht tegen elkaar aan. Ik voel Joris zijn lijf bibberen door zijn jas heen. Een lang, mager en kwetsbaar lijf. Ik druk hem nog wat dichter tegen me aan.

Ik wil hem beschermen, niet alleen tegen de kou.

Want dat is het, koud. IJskoud.

De bel gaat en ik kus Sophie. We hebben daar zo’n ritueel voor.

Zij geeft mij er één,  een kus. En dan vraag ik er nog één en dan zegt zij “da’s écht de laatste” terwijl ze me stralend aankijkt.

En dan, altijd, vraag ik er tóch om nog ééntje extra. En altijd krijg ik die, lachend.

Ze stapt stoer naar binnen en vol trots kijk ik haar na.

Joris en ik gaan verder.

Op het schoolplein bij Joris wordt er niet meer gekust.

Sterker, ik ben de enige moeder die nog meeloopt naar de deur.

Vandaag staat iedereen al bij die voordeur, allemaal op één hoopje.

Het lijken wel pinguins. Zo dicht tegen elkaar aan heeft niemand het koud.

Ik zeg Joris gedag en wens hem veel plezier op school.

Hij loopt tussen de pinguins mee naar binnen. Mijn dappere dodo.

Vol trots kijk ik hem na.

En dan, dan ga ik naar huis.

Ik denk aan Sophie, met die blozende wangen van de kou en die mooie bruine ogen.

Ik denk aan Joris, die zich met die meute mee naar binnen laat duwen.

Het sneeuwt.

Niet alleen buiten.

Er is onrust.

Maar ik ben alleen maar supergelukkig en blij dat ik die twee kanjers om me heen heb.

Onze bol schudt aardig heen en weer en niets is even duidelijk en zeker.

Behalve één ding.

Mijn eindeloze liefde voor mijn kinderen en hun eindeloze liefde terug naar mij.

Dus, schudden maar…… Wij hebben niets te verliezen!!!

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

brigitta | Antwoord 08.02.2012 10.34

Als je zo van sneeuwbollen houd, is dit misschien ook wel leuk :)

http://www.herewearetogether.com/2011/06/27/another-mind-jar/

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk