Ver weg..

De helende zee...

Ik lig op het strand.
Jaloersmakend, ik weet het. En ik lig er ook nog alleen. Zonder kinderen. Wel met een boek, een flinke fles zonnebrand en een grote fles water. Ik vind het genoeg gezelschap! Een week lang ben ik kinderloos. En daarmee zorgenlooos, vrij en blij. Maar zo simpel is het ook weer niet. Op het strand loopt een klein bruin verbrand meisje, ze lijkt wel wat op Sophie. Als ze dan ook nog eigenwijs tegen haar moeder zegt: "Duh!", moet ik gewoon bijna hardop lachen. Ik mis de slappe lach met dat heerlijke kind van mij. Verderop loopt een jogen van een jaar of 15. Wat onhandig te doen met zijn lijf dat veel sneller groeit dan hij aankan en ik denk aan Joris. Wat zou hij het heerlijk vinden hier met zijn lange slungelbenen in het blauwe water. Ik neem een slok water en ga de zee nog eens in. De "helende zee".  Iedereen moet altijd een beetje lachen om mij als ik dat zeg maar het helpt écht.  Ik ben gek op die zee,en vooral op deze blauwe zee. Mijn zee. Deze zee hier heeft al veel met mij meegemaakt. Ik heb er eerder eens eerder over geschreven...

We zijn op Bonaire.Onderstrepen (Ctrl+U)
Zomaar, halverwege het jaar.
Een vreemde uitspatting vanuit een mooie gedachte.
Soms vallen gedachten wel eens tegen...Zo ook nu.
Bonaire is even mooi als anders..... maar toch niet meer hetzelfde.
Teveel herinneringen en teveel gebeurtenissen bedoezelen het mooie, ongerepte prachtige eiland.
Ik ben er,zonder dat dat eigenlijk de bedoeling was, om met mijn kinderen nieuwe herinneringen op te bouwen. Nieuwe plekken te ontdekken en nieuwe dingen te doen.
En dat lukt aardig goed.
We logeren in een huisje vlak aan het strand. Iedere ochtend, rond de klok van 7, drink ik op een liggende boomstam een kopje thee. Mijn ' zenmoment' .... In stilte staar ik voor me uit en nip aan mijn hete mok. Ik ben dan echt gelukkig.
Op Bonaire is deze week heel wat gebeurd. Er is heel weinig gezegd maar juist daardoor is heel veel duidelijk geworden.
Op een middag ga ik wandelen aan dat bijzondere strand. Je kunt er oneindig ver de zee in lopen en het water komt niet verder dan halverwege je benen.
Joris en Sophie spelen bij de steiger, waar weonze eerste vissen hebben gevangen, en ik loop gewoon weg.....
Ik kijk niet eens om. Ik loop en loop en loop.
Niet een keer draai ik mijn hoofd om om te kijken of het goed gaat.
Ik sluit me gewoon af en kan ook niet anders doen dan gewoon doorlopen. Ik voel het zoute water langs mijn benen en ik praat. 
Ik praat tegen mijzelf maar ook tegen anderen. Ik zet al pratende alles op een rij en met iedere stap die ik zet en met ieder woord dat ik daar in stilte uitspreek voel ik me lichter worden.En achterom kijken doe ik nog steeds niet. En ik ben inmiddels al best ver weg!
Tijdens het praten en lopen rollen de tranen langs mijn wangen, lach ik om gevonden inzichten en voel ik verdriet voor mijn kinderen. Het voelt helend, die blauwe zee om me heen.
De golven slaan tegen mijn benen en ik voel mijn kracht terugstromen in mij...
Het is zo bijzonder.
En dan, als ik bijna niet verder kan, draai ik om. 
Het voelt bijna als een nieuw begin dat ik tegemoet ga en het voelt krachtig en mooi!
Al die tijd heb ik niet gekeken naar die steiger en terwijl de tranen opdrogen en mijn glimlach het weer heeft gewonnen kijk ik voor me. 
In de verte zie ik Joris aankomen.... Hij komt mij tegemoet.
De jongen die altijd aan mijn zijde is en mij nooit los laat. Het kind dat ik nu achterliet komt mij tegemoet. Ik spreid mijn armen en loop hem tegemoet.
Ik voel zout op mijn wangen, zijn het tranen of is het de zee?
Hij ploetert zich een weg naar mij. Helemaal alleen, dwars door de zee komt hij eraan.Ik knuffel en kus hem en voel me intens gelukkig.We lopen dicht tegen elkaar aan en vastgeklonken, als altijd richting de pier.
En daar zie ik Sophie, stralend kijkt ook zij me aan.
Ik zucht diep, heel diep en voel me rijk.
Heel rijk!
Groot geluk overvalt me en al dat andere valt in het niet.
Sterker nog, al dat andere is ook niets.
Ik ben verantwoordelijk voor 2, nu nog kleine mensen. En in die hele grote zee gaan we straks allemaal onze eigen weg.
Met elkaar.
SIMPEL IS HET MOEILIJKST, zeg ik vaak.
Dat gaat in dit geval niet op! S
impel is héérlijk!

Toen had ik mijn boomstam, nu heb ik mijn palmboom als 'zen-plek'... In alle vroegte zit ik er soms te mijmeren en staar voor me uit. Het strand is dan nog leeg, daar hou ik van. Ik zwem ook nu ver weg en kijk niet om. Als ik terugkom wacht er ook niemand op mij. Geen uitgestrekte armen en geen grijnzende hoofden en dat is even heerlijk. Ook dit keer gebeurd er weer veel, daar bij die blauwe zee. En ook dit keer vallen gedachten wel eens een beetje tegen maar maak ik óók weer mooie nieuwe herinneringen. Ik voel me ook hier weer in mijn kracht komen en doe veel ideeen op, voel de inspiratie en geniet van bijzondere mensen. Ik lig op het strand en kijk eens om me heen... Nog een paar dagen. Nog een paar dagen zorgeloos en vrij en ik geniet.
En dan, dan weer terug naar mijn 'andere geluk'. Wat een rijk mens ben ik!! Simpel is het moeilijkst? Ook dit keer weer niet. Het is heerlijk.  En zou het toeval zijn dat altijd als ik 'heerlijk' typ ik 'heel rijk' op mijn toetsenbord krijg? x

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

04.08 | 18:45

...
04.08 | 18:44

Hoi ik heb een vraag hoe heten deze stiften

...
11.01 | 01:24

2. Maarja, iedereen doet het (het boek die) en dan mag het van de deskundigen want iedereen doet het.

...
11.01 | 01:22

"Inmiddels heb ik 4 boeken geschreven en ik ben nog lang niet uitgeschreven.
Die vijfde? Die komt er ook..."
Het boek ..... Dat vijfde? Dat komt er ook.

...
Je vindt deze pagina leuk